OP WEG NAAR LAOS

maandag 10 maart 2014

OP WEG NAAR LAOS


OMGEVING CHIANG MAI

Op een klein halfuur van Chiang Mai wonen Els en Kees, die na een goed jaar reizen dit plekje hebben gevonden. We arriveren bij een mooi huis met weids uitzicht over de rijstvelden, waar de familie al op ons zit te wachten. Jammer genoeg voelt Kees zich niet echt lekker en gaandeweg de middag wordt het alleen maar slechter. 's Avonds rijdt Els met hem (bijna 41 graden koorts) naar het ziekenhuis in Chiang Mai. Het goede nieuws: het blijkt "maar' een stevige griep te zijn en geen dengue, waar men bang voor was. Minder leuk is dat hij een paar dagen moet blijven.

Ronald gaat nog even bij hem op bezoek als hij naar de tandarts is geweest in een nabijgelegen tandartskliniek. Hij neemt dan ook afscheid, aangezien het herstel thuis ook nog enige dagen in beslag zal nemen.


CHIANG RAI

Via Chiang Mai komen we in Chiang Rai terecht. Voordat we de stad binnenrijden, zien we een reusachtige witte tempel verrijzen, die schittert in het licht. Het lijkt warempel de Efteling wel! De binnenkant blijft voor ons verborgen, je mag er alleen in als je met een touroperator komt, zgn. omdat toeristen zich oneerbiedig zouden gedragen?.. De buitenkant is in ieder geval al een bezoek waard en we willen jullie dan ook de foto's niet onthouden.

Chiang Rai zien we van alle kanten omdat verblijf nog niet zo makkelijk te vinden is. We proberen het eens bij een tempel, een geliefde overnachtingsplaats voor overlanders. De hoofdmonnik hier vindt dat wij het maar bij Jezus' huis moeten proberen, dat ligt immers om de hoek? We zoeken verder en komen aan de rivier terecht, eerst blijken we op een privéterrein te staan, dus we gaan snel weer verder.

We vinden een uitgelezen plekje aan de rivier, dat bij een tempel blijkt te horen. Dus Ronald gaat met de manager-monnik praten, die absoluut geen Engels spreekt. Gelukkig is er iemand bij de hand, die uitlegt wat we willen. Geen probleem! Heerlijke plek met geweldig uitzicht over de rivier. Dat vond het Meridien hotel blijkbaar ook, want dat zit aan de overkant!

Bij het boodschappen ontmoeten we nog een stel Nederlandse backpackers en drinken samen een kop koffie. Enthousiast worden we nagezwaaid. We gaan vanuit hier de magnifieke bergwegen rijden naar de Gouden Driehoek, het vroegere beruchte opiumgebied van Birma, Thailand en Laos. De eerste plaats die we aandoen is


MAE SALONG

Zonder een grens te passeren, krijg je hier een beeld van China. Theeplantages, Chinese markten met Chinese restaurants en lettertekens; het is hier een drukte van belang - China in Thailand. Er zou hier een camping zijn tussen de theeplantages, daar willen we heen. Mountain Home wordt opgesierd door 2 reusachtige leeuwen met monsterlijke theepotten, niet te missen! Een eigenaar treffen we er niet, maar wel een geweldige kampeerplek! We rijden naar de hoogst gelegen tempel van de omgeving met een geweldig uitzicht. De tempel zelf is onder restauratie; heel jammer voor al die mensen, die de trap van 718 treden nemen! Op de markt, die ook veel bezocht wordt door bergstammen in klederdracht, vind ik een Birmees poppetje en een schattig jurkje - kadootje voor de kleindochter!

Via een onnoemelijke steile en nauwe weg komen we langs de Doi Tung Royal Villa, een zomerpaleis van de moeder van de koning. Daarnaast werd door deze opmerkelijke vrouw een geweldige tuin en arboretum aangelegd. Door dit initiatief kreeg de bevolking nieuwe mogelijkheden in verbouw van andere gewassen dan opium. Alleen in de tuin dwalen we uren rond. Mocht je nog niet weten, hoe de Thai hun koning vereren, dan zie je het bij het Paleis, dat nu open voor publiek is. We mogen er niet in zonder eerst onze benen helemaal te bedekken. Daarvoor krijg je een soort jeans-schort/broek uitgereikt. Mocht je nog te blote armen hebben, dan komt er ook nog een sjaal aan te pas. Mensen knielen als ze het paleis (dat nu museum is) binnenkomen.

Mocht de koning overlijden, dan heeft Thailand een groot probleem. Er is namelijk een prins en een prinses. De prins leeft als een playboy en is niet echt geliefd. Maar de roodhemden en de geelhemden hebben ieder een andere voorkeur. Zelf bedenk ik me, dat het nog niet mee zal vallen om alle afbeeldingen langs wegen, bij tempels en scholen, restaurants, werkelijk overal, te moeten vervangen...Vanuit Doi Tung rijden we door naar

MAE SAI

Dat veel weg heeft van één grote markt. Via steeds nauwere straatjes komen we bij de inrit (met omheining!) van Maesai Guesthouse; we moéten hier wel naar toe, we kunnen niet meer keren. Ronald heeft alle stuurmanskunst nodig om naar beneden te komen, als we de poort zien. Kunnen we er wel of niet door? Het gaat nèt! We zetten de auto neer en gaan eerst aan het bier. We moeten hier voor de parkeerplaats 150 baht betalen, jammer maar in Nederland kun je daarvoor nog geen 2 uur parkeren... En dan komt de eigenaar ons melden, dat we een lekke achterband hebben!

Na 170.000 km is dit dan onze 2e lekke band - er blijken 3 spijkers in te zitten. Reparatie komt morgen wel; we puffen uit op het terras aan de rivier en kijken naar Myanmar aan de overkant, met een goed glas bier en hebben een genoeglijke avond met een Frans echtpaar. Tot onze verbijstering zien we kinderen in de rivier zwemmen van de ene naar de andere kant. We zijn onderweg diverse roadblocks gepasseerd en nu dit?
Na een goede nachtrust en ontbijt gaat Ronald aan de gang. Onder grote belangstelling kan de band gedicht worden met een plug en heel veel kracht van Ronald. Een hele geruststelling want hoe kom je hier aan een band van deze afmetingen?

Als we vertrekken, rijdt Ronald heel voorzichtig door de poort, maar naar boven gaat moeilijker dan naar beneden - hij neemt een stukje mee! Gelukkig mogen we verder rijden van de eigenaar - het is alleen maar hout zegt hij. Pfff, daar komen we goed weg. In de 1e versnelling rijden we omhoog en via de nauwe straatjes Mae Sai weer uit naar


SOP RUAK

Dat zichzelf heeft benoemd tot de Gouden Driehoek. Hiervandaan heb je een direct uitzicht op Myanmar en Laos. Uiteraard met een gouden tempel, levensgrote olifanten en Boeddha. Het stikt hier van de bussen met toeristen en we krijgen later een foto van een enthousiaste reiziger gemaild. Ook komen we hier een Nederlander tegen die van Nederland naar Peking is gefietst om naar de Olympische Spelen daar te gaan. Dat had hij al een paar keer naar eerdere Spelen ook gedaan. De man verdient zelf een medaille! (bike2play)

Hier staat ook een Hall of Opium, dat zeker de moeite waard is. Het werkt zelfs inter-actief en we leren weer wat bij over de Aziatisch/koloniale geschiedenis en de opiumoorlogen. Een heel groot gedeelte van de Chinese bevolking raakte verslaafd aan de opium door de handel met Groot-Brittannië. De oorlogen werden verloren en de verslaving bleef. Mao Tse Tsoeng noemde dit het begin van het communisme.


CHIANG SAEN

Een rustig stadje, dat aangenaam aanvoelt. Met een grote parkeerplaats aan het water..mmm dat zou niet gek zijn. Het blijkt de immigratie te zijn, want er arriveren hier veel kleinere schepen uit China. Nee, dat gaat echt niet mevrouw, maar er is vast ruimte bij de politie, ook veel leuker daar, want het is dicht bij de markt. Na wat rondrijden, komen we daar dan ook uit. Toilet en douche, alles is er, maar het blijft een saaie parkeerplaats. Een mens kan niet altijd geluk hebben. Hotels e.d. hebben hier alleen maar parkeerplekken aan de straat en we zijn nou eenmaal erg zuinig met ons huis.

De markt is inderdaad heel gezellig en het is zaterdag. De hele bevolking flaneert hier. Langs de rivier liggen overal matjes met tafels, die bediend worden door allerlei eettentjes. We schuiven aan (schoenen uit!) en eten met de lokale bevolking. Dit stadje krijgt (nog) niet veel toeristen; het is een klein dorp met een ontspannen sfeertje, heel anders dan na het hectische Mae Sai.


CHIANG KHONG

De grens met Laos. Eerst even een ontbijtje pakken als we een bord zien met zelfgebakken brood. Dat is lang geleden. En zo wordt de grens nog even niet overschreden, want we ontmoeten Yam die ons uitnodigt.Dat lijkt haar zo leuk voor haar Britse man John. Kunnen die mannen gezellig een biertje pakken. Dat heeft Ronald geweten! Samen een biertje - de hele dag door, je zou alcoholist worden.

Er wordt heel goed voor ons gezorgd, we krijgen direct een kamer met toilet en douche aangewezen. Een toilet zoals wij het kennen, is een "luxe" in dit land, waar de meeste toiletten nog steeds hurktoiletten zijn. Met toilet-douche. Lang niet overal is er toiletpapier aanwezig, dat moet je altijd op zak hebben. Daartegenover staat dat er werkelijk overal publieke toiletten zijn van het strand tot de mall en zelfs bij de tempels. De zittoiletten zijn vooral in grote steden en toeristencentra wel in opkomst, maar de plaatselijke bevolking weet er niet altijd weg mee. Er staan stickers op de deuren hoe je de wc gebruikt, maar regelmatig kom je toiletten tegen met voetstappen op de bril....

Yam kookt heerlijk Thais voor ons - Op TV wordt Ajax uitgezonden, maar je bent gast en de gastheer wil naar de WK pool kijken, tja dat is dan even jammer... We hebben hier wifi, dus kunnen de administratie, navigatie, website en informatie over Laos regelen. We worden echt verwend door ze - de laatste avond komt er een fles port op tafel met Franse kaas.

Ronald krijgt een hele rondleiding over hun project - er wordt hier namelijk hard gewerkt aan een hotel met bungalows, compleet met zwembad, bar/restaurant en massages. Als het af is, moet het een geweldige accommodatie zijn.

Na een dag of 3 - 4 gaan we weer op pad, de grens met Laos over.


THAILAND ALGEMEEN

Zonder een grondige kennis van het Boeddhisme leer je dit land eigenlijk niet goed kennen. Op elke straathoek staat een tempel. De meeste mensen spreken hier geen Engels, laat staan dat we over het geloof uitleg zouden kunnen krijgen. De koning staat hier boven alle partijen en wordt als een god vereerd. De corruptie viert hoogtij en de politieke situatie is ook maar moeilijk te omvatten. Boeddhisten staan voor een vreedzaam bestaan, maar er woedt in het zuidoosten al jaren een bloedige strijd tussen moslims en boeddhisten.

Voor toeristen is Thailand een heel aangenaam land om te reizen met vriendelijke mensen. Het is ook heel afwisselend met stranden en cultuur, en nog steeds stukjes regenwoud. Eten en drinken is onwaarschijnlijk lekker en goedkoop en ook het verblijf is niet te gek duur. Voor 10-15 dollar per nacht heb je heel goed onderdak. Geen wonder dat hier veel Europese overwinteraars zijn.

De maand maart is de minst geschikte maand om hier te zijn, niet alleen omdat het dan erg heet wordt, maar ook omdat er overal afgebrand wordt en er veel vervuiling plaats vindt. Er wordt ook veel gespoten, misschien ook de reden dat je hier niet veel vogels ziet. Ook voor wilde olifanten e.d. moet je niet hier zijn; er is geen wild meer te bekennnen. Zelfs vogels zijn een zeldzaamheid.

Toch kijken we terug op een heerlijke tijd in Thailand en komen straks graag weer terug als we naar Myanmar willen.

 

EERSTE INDRUKKEN VAN LAOS

In het verleden moest de rivier met de boot overgestoken worden, maar inmiddels ligt er hier een spiksplinternieuwe brug. We vullen voor de zoveelste keer formulieren voor de visa in, betalen 70 dollar (de visumprijs verschilt per land!), krijgen hier een voorlopige invoervergunning van de auto en sluiten direct de verzekering af. De valuta hier is de ‘kip'. (100.000 kippetjes = 9 euro).

Vanuit Hoksay rijden we via een prima asfaltweg naar het noorden. Als die kaart van Laos nou maar eens goed in het navigatiesysteem kwam - Ronald is er al verschillende uurtjes mee zoet, voordat het ineens lukt. Overnachten is niet simpel hier, de weg loopt door de bergen en links en rechts is geen ruimte om waar dan ook te stoppen.

Uiteindelijk vinden we een prima plek naast een restaurant voor de eerste nacht. En voor het eerst zit ik weer met een plaid want het is goed koud. De bevolking warmt zich 's morgens en s' avonds aan een houtvuur. Overdag is de temperatuur zeker 36 graden en we zijn blij met de airco.

Luang Namhta blijkt maar een goed uur verder te liggen. Op de wegen zie je regelmatig vrouwen in de weer met grassen, waarvan het zaad uitgeklopt moet worden en gedroogd. Daarna worden er daken mee bedekt, bezems gemaakt, groene zakken voor de landbouwprodukten en zelfs kleding.

 


LUANG NAMHTA

Een verzamelpunt van allerlei reizigers en backpackers met allerlei soorten onderkomens en restaurantjes. Wij staan in het midden van het stadje bij Zuela,
waar we ontbijten met warme broodjes en heerlijke koffie, mmmm. De nabije omgeving is werkelijk prachtig. Riviertjes en ruige natuur, de meeste mensen komen hier om een trek te maken met een lokale gids of te kajakken. En er wordt heel wat gerekend, want de prijzen zijn aanzienlijk hoger dan in Thailand. 40 dollar pp. Voor een kajaktocht, 60 dollar voor een trek door de bergen, de bekende Gibbon-trail (even zuidelijker) rond de 180 dollar, het tikt allemaal behoorlijk aan. Eten en drinken is niet de grootste kostenpost, maar met transport en verblijf kom je toch al rap boven de 50 dollar per dag/nacht.

Wij maken een dagtocht naar Muang Sing, een mooie rit door het magistrale landschap van Laos. Muang Sing is een drielandenpunt in de gouden driehoek: Laos/China en Myanmar. In deze noordelijkste provincie is meer dan 25% van de bevolking Chinees. Ze wonen in de grootste huizen, rijden in dure auto's, en hebben waarschijnlijk zowel de bestuurlijke als economische macht in handen. De bevolking spreekt Laotiaans en Chinees, er staan overal opschriften in deze talen. Onderwijs is in deze provincie in Lao en Chinees.

De bergstammen bewerken nu het land voor China, die deze provincie ‘geleased' heeft inclusief de arbeid van de bevolking, zo vertelde ons een Duitser die hier al jarenlang komt. Ooit waren er hier 2 toeristenbureau's en wemelde het gebied van de toeristen. Nu ligt het zwaartepunt bij Luang Namtha .Hier vind je vrouwen in de traditionele kledij, die souvenirs verkopen. Ook in de zgn. culturele dorpen tref je ze nog wel aan, maar voor de rest is er weinig meer authentiek. Op de nachtmarkt in het dorp worden we belaagd door de dames en als we niets willen kopen, maken ze een gebaar, waaruit blijkt dat ze eten nodig hebben. Uiteindelijk koopt Ronald voor één van hen een bord gebakken rijst waar wat groenten en ei doorheen zit. De vrouw wil alleen maar vlees! En om het helemaal duidelijk te maken, spuugt ze een hap rijst op de grond en wijst op een kraam waar ze kip verkopen. Ons gezelschap barst in lachen uit en een ander maakt het bekende gebaar met de vinger. Gelukkig is er nog iemand die wel blij wordt van een bordje rijst.

We overnachten de 2e nacht bij hotel/restaurant ‘The boatlanding'. Het is de 8e maart, internationale vrouwendag en een vrije dag in Laos. Ideetje voor Nederland? Als we wakker worden, is het bij de rivier al een drukte van belang. Er is een viswedstrijd tussen mannen en vrouwen. Het hele dorp is uitgelopen en we zitten 1e rang. In dit geval zeggen foto's meer dan woorden.


Vanuit Luang Namtha reizen we door naar Muang La, volgens de reisgids een idyllisch gelegen dorp aan de rivier. Dat klopt - alleen staat het dorp volledig op zijn kop door de aanleg van 2 nieuwe bruggen. En we staan natuurlijk net aan de verkeerde kant. Terugrijden dus om te parkeren bij Restaurant Riverside, waar we heerlijk eten. Maar wat staat die muziek hard! En dat blijft zo, ook als de gasten vertrokken zijn. We borrelen nog wat na met een vriendelijke gids en een jolige Amerikaanse, als we te horen krijgen dat we wel moeten eten. We staan toch gratis... De gids legt uit dat we net gegeten hebben en morgen wel een ontbijtje pakken. Makkelijk als iemand dat even zo uit kan leggen. Het is ongelofelijk maar de volgende morgen om 07.00 uur worden we ons bed uitgetetterd doordat de schoonmaakploeg de muziek op volle sterkte aanzet! Niet alleen wij, maar ook de hele omgeving is gelijk wakker. We vluchten er werkelijk weg.


Vanaf Oudomxai worden de wegen in rap tempo slechter en slechter. Waarschijnlijk hebben de Chinezen deze wegen niet meer nodig - de weg van Hoksay is de verbinding tussen Thailand - Laos - China. Naar Nong Khiaw is het 120 kilometer en 6 uur ploeteren. Zig-zag langs potholes en zand-met steen over bergweggetjes en dan te bedenken dat deze weg helemaal doorloopt naar Lluang Prabang, de oude hoofdstad van Laos. Behoorlijk druk ook nog dus. Je moet alle aandacht erbij houden want auto's komen ook van links naar rechts door de bocht zeilen en dan hebben we het nog niet over de mensen, die op de weg zitten, kippen en ander vee, honden en alles wat ineens voor je wielen opduikt!

De dorpjes die aan deze weg liggen, zijn niet te benijden, alles maar dan ook alles zit onder het stof. Toch hangt ook hier de was buiten; of het zin heeft? De gezichten hier zijn grimmig, de ruggen gebogen onder soms zware lasten. Kinderen spelen in het stof, sommigen zwaaien maar de bevolking is een stuk afstandelijker dan in Thailand. Opvallend is dat er veel "werkoverleg" plaatsvindt - regelmatig zie je hele groepen taken verdelen aan de kant van de weg. Iedereen heeft zijn eigen taak hier, mannen en vrouwen.

Laos heeft qua natuurschoon heel veel te bieden, maar het transport is soms zo omslachtig dat veel mensen met de boot en in sommige gevallen per vliegtuig reizen. Zo is de trip naar Lluang Prabang per boot uiterlijk 8 uur en met de bus ongeveer 5 uur over een hots-en klotsweg.

In Nong Khiaw willen we een paar dagen blijven om vandaar door te reizen naar Lluang Prabang.

 

Reacties


1
Gezin op Reis
11/03/2014 07:50
Mooi om te lezen, veel plezier nog in Laos.
2
Emil tammenga
12/03/2014 14:40
Wat een mooi verslag weer!.HEt is alsof je het zelf beleefd.
We kijken met belangstelling uit naar het volgende verslag.
Groetjea van Bep en Emil
3
lieke brongers
11/04/2014 13:52
Door Kees Kok, op deze site attent gemaakt. Wat een avontuur beleven jullie, Erg leuk om te lezen, nog veel plezier. Het gaat jullie goed zie ik wel op de foto's.
Groeten Lieke Brongers, Leerdam
4
Rico
07/08/2015 14:08
Ik heb jullie gespot! In Luang Prabang geloof ik. Maart 2014
https://picasaweb.google.com/101821714337572126259/LaosCambodia#5997777683391288210

mvg

RIco

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »