Overstroming Kashmir

maandag 29 september 2014

LEH

CONTROLES

Regelmatig worden we gecontroleerd op paspoort, visa, autopapieren en het overbekende waar ga je heen, waar kom je vandaan? From here to there, zoals we in Afrika veel invulden, lukt hier niet. Maar met name Ronald wordt er horendol van. Op een gegeven moment vraagt hij aan een agent, wat het doel ervan is. De man zegt tot 3x toe: it is my duty sir. Waarop Ronald zegt: then you are a fool. De man is in zijn eer aangetast en grijpt naar de wapenstok en dreigt ons terug te sturen naar Keylong. Het moment waarop ik tegen Ronald sis: in de auto! En gewapend met de paspoorten maar weer braaf alle papierwerk invul. Op de kast naast de man liggen ik weet niet hoeveel boeken, allemaal netjes ingevuld....waarvoor, wie het weet mag het zeggen.


GOBA GUESTHOUSE

Op een rustige plek in Leh staat Goba Guesthouse waar we op een rommelige parkeerplek onze auto kunnen neerzetten aan de rand van een werkelijk prachtige tuin. Ze verbouwen hier alles zelf (biologisch!) en zowel voor als achter het huis kun je overal heerlijk zitten. Er wordt gekookt met eigen produkten en vooral het diner hier is een aanrader. Veel restaurants kunnen daar niet aan tippen. En regelmatig worden we verwend met abrikozen en appels van de boomgaard.

Met Ronald gaat even niet zo goed. Hij heeft griep en dat is op deze grote hoogte geen pretje. Dokter Rini schrijft antibiotica voor en bedrust. Na een dag of 3 is Ronald weer zichzelf. Ondertussen ontmoet ik een journaliste met wie ik lang zit te praten over India. Verbijsterd hoor ik hoe ze verwacht over een jaar of 2 te trouwen. Met wie weet ze nog niet, haar ouders houden zich daar mee bezig... Ook onthutsend is, dat de Indiase bevolking totaal uit evenwicht is: er zijn zo'n 3% minder vrouwen dan mannen is op 1 miljard toch altijd 30 miljoen minder vrouwen.. Meisjesbaby's worden vaker dood geboren...Het kastensysteem mag dan officieel afgeschaft zijn in India, maar is nog altijd in de maatschappij aanwezig. Als deze dame solliciteert met mindere cijfers voor hetzelfde diploma dan iemand uit een lagere kaste, krijgt ze toch de baan. Beiden dezelfde baan, dan verdient ze meer.

Ze heeft gewerkt bij een life-style blad gemaakt voor mensen die langere tijd in India gaan wonen. Met tips hoe om te gaan met de Indiase maatschappij. Zo kan het zomaar een maand of 3 tot 6 duren voordat er elektriciteit wordt aangesloten e.d.

Ons reisplan ziet er wel goed uit: na Delhi, Agra naar Rajanastan en Goa. Over Varanassi een pelgrimsplaats en overvolle toeristenplaats waarover wij onze twijfels hebben, zegt ze bijna haar geloof te zijn kwijtgeraakt door de overal aanwezige exploitatie van deze plaats??????


FESTIVAL

In Leh stikt het van de hotels, restaurants en souvenirwinkels. Het is de plaats voor de aanschaf van pashmina's, yakwollen truien, cashmere truien, en allerlei ander ongeregeld. Voor de winter in Nederland vind ik 2 mooie truien voor mezelf en voor kleindochter Shanna een mooie bodywarmer.

Het jaarlijkse festival in Leh van 14 dagen blijkt verschoven te zijn van de 1e naar de 21e september. Daar is niet iedereen blij mee. Het seizoen is al aan het aflopen en er komen eind september veel minder toeristen dan in het begin van de maand. Er is veel verwarring over de data, want op de website van het festival wordt nog steeds 1 september vermeld!

INTERNET EN ZO

In Leh is er wel internet, mondjesmaat, als er elektriciteit is. En geloof me, dat is er meer niet dan wel. Bij Goba hangt op de parkeerplaats een lamp. Als hij brandt, dan is er stroom, zo niet dan is het jammer. Bij restaurants vragen om capuccino o.i.d. Is er niet, geen elektriciteit. Bij winkels staan generatoren om de verlichting op te vangen.

Onze SIM-kaart voor India werkt hier niet meer. Wat blijkt: voor Jammu/Kashmir moet een speciale SIM-kaart worden aangevraagd. Het is een grensstaat met nogal wat speciale problemen. Voor het aanvragen van deze kaart moeten weer de nodige formulieren worden ingevuld: kopie pas, visa en VIER pasfoto's. Ze zijn stapel hier, dan maar geen SIM-kaart. Gelukkig kunnen we wel de website bijwerken al neemt het verschrikkelijk veel tijd. We lopen intussen ook een heel stuk achter en het duurt ook wel even voor we weer goedwerkend internet hebben.


NUBRA VALLEY EN PADONG MEER

Ook voor een tocht naar deze bestemming moet weer eens een permit worden aangevraagd. De bureaucratie is hier tot kunst verheven! Bij het politiebureau maken ze ons duidelijk, dat het permit alleen door een reisagent mag worden geregeld. Die moet met je pas naar hetzelfde politiebureau; om uit je vel te springen! Ons paspoort afgeven doen we niet zomaar. We zoeken een agent op met wie ik mee kan rijden. Als alles geregeld is, duurt het nog een uur voordat de handtekening van een of andere hotemetoot erop staat. Met de passen loop ik maar vast terug...Als eerste gaan we naar het     Pandongmeer en gaan daarbij over de 2e hoogste pas ter wereld in tamelijk ruig weer door een nog ruiger landschap. Het meer is schitterend blauw/groen van kleur en de grens met China loopt er dwars doorheen. We vinden een mooie plek aan de rand van het meer en gaan na zonsondergang klappertandend naar bed.

Vlak na het opstaan slaat Ronald dubbel van de pijn - hij grijpt naar zijn rechterzij. Dat ziet er niet goed uit en we pakken daarom ook direkt op en rijden terug. Op zo'n 30 km van het meer zit een militair veldhospitaal en daar willen we hulp vragen. Alleen moet Ronald ook nog rijden, want deze wegen zijn meer dan verschrikkelijk en Indiase verkeersgebruikers ook. Het leidt af, maar ondertussen vreet hij zijn stuur op (volgens Ronald).


DE MILITAIREN

Ronald wordt geweldig geholpen door de militairen en het hospitaal ziet er schoon en hygiënisch uit. Wat er precies aan de hand is - daarvoor moet een echo gemaakt worden. Hij krijgt maar liefst 3 injecties, waaronder 1 infuus en 2 pijnstillende injecties. En pijnstillers voor onderweg, want we moeten die pas nog over. In ieder geval moeten we naar het ziekenhuis voor de echo. En Ronald moet veel meer water drinken. We moeten nog even wachten en in de tussentijd worden de militairen ingeënt: voor het eerst zien we mensen in India in de rij netjes op elkaars beurt wachten!
Na een halfuur gaan we terug naar Leh naar het militair ziekenhuis, waar we allervriendelijkst worden geholpen. Alleen de echo moet gemaakt worden bij het burger-ziekenhuis. En dat is een afknapper. Het bed waarop hij moet gaan liggen, is zeker een aantal maanden niet verschoond. Hij trekt zijn jas uit en gaat daarop liggen. Voor de prijs hoef je het niet te laten: 125 rupies (1,50 euro) wordt er een echo gemaakt, maar volgens de man is er niets aan de hand.

Terug naar het militair ziekenhuis waar we voor voorkomende gevallen allerlei medicijnen meekrijgen. En allemaal gratis! Met Ronald is verder niks mis - alleen minimaal 3 liter water per dag drinken. Hulde aan de militaire artsen!

We gaan terug naar Goba Guesthouse waar Ronald nog een tweetal dagen goed uitrust en besluiten dan om richting Srinigar te rijden. Het weer is verschrikkelijk en zal nog een aantal dagen zo blijven. We laten Nubra Valley voor wat het is, alleen wil Ronald toch nog graag de hoogste pas ter wereld rijden (volgens India 5600 meter - onze GPS en die van een andere motorrijder geeft 5360 meter aan).

KARGIL

Het weer wordt niet beter, de weg wel en het is er opvallend rustig. Heel rustig! Is het vanwege het weekend of?? Bij Kargil worden we tegengehouden. Er is een aardverschuiving en we kunnen niet verder. Sommigen staan hier al een dag of 3, 4. Rijen en rijen vrachtwagens en het kan nog wel even duren.

Kargil is ook geen aantrekkelijk stadje, we worden aangekeken met blikken: wat moeten jullie hier? Het is niet alleen arm, maar ook sanitair schijnt een luxe te zijn: de volgende morgen zien we een aantal inwoners op rij in de rivier zitten.

Bij hotel Zojila vinden we een prima overnachtingsplek - we hebben toilet en kunnen zelfs warm douchen. En het eten hier schijnt het beste van de stad te zijn - dat geloven we graag! Er zijn meerdere slachtoffers in het hotel en we hebben weer veel belangstelling. Ook de motorrijders Mark en Zac komen langs. Ze gaan naar Europa via Pakistan en Iran. Ze gaan nu de Zsankar vallei verkennen, omdat ze hier al zo lang gewacht hebben. Van de eigenaar horen we dat in Kargil alle mannen in dienst zijn van de overheid - het is een grensstad, waar nog niet eens zo lang nog hevig is gevochten. In dienst houden is dan een stuk goedkopere oplossing. Daar kijken we nogal van op : op onze Indiase kaart staat het Pakistaanse stuk van Kashmir nog als Indiaas grondgebied. Dan heb je niet in de gaten dat je aan de grens bivakkeert.


SRINAGAR

De TV zendt beelden uit van overstromingen in Kashmir. Dat ziet er niet goed uit. Maar na een dag of 2 kunnen we blijkbaar wel die kant op. De weg naar Amritsar zou open zijn. De aardverschuiving is weggewerkt en we kunnen de Zojilapas over, één van de meer uitdagende passen. We glibberen langs peilloze diepten van de ene naar de andere kant en natuurlijk zijn er ook hier weer automobilisten die willen passeren. Aan de andere kant van de pas is het landschap prachtig. Groen, riviertjes en watervalletjes en mensen in Kashmir-jassen, die erg warm zijn. We kamperen bij een jeugdherberg (tsja..) en rijden daarna verder Kashmir in, dat één van de mooiste streken van India is.

 

DE OVERSTROMINGEN

We rijden steeds verder richting Srinagar en horen nergens dat we niet verder kunnen. We voeren het hotel in de navigatie in en komen dan ineens bij een groep mensen die wijst op een plein, dat volledig onder water staat. Daar moeten we doorheen en voor we het weten staan we in het water. Onderweg worden we aangehouden: hebben we een boot, binnenband of zwemvest? Zijn we van de pers? Kunnen we meerijden? Een wanhopige vrouw vraagt ons om haar gegevens door te geven, want ze is haar familie kwijt. Aan wie in godsnaam?
Chaos, chaos alom. Iets verderop zien we boten in de straten, die mensen en meubilair overzetten. Militairen of politie is in geen velden of wegen te bekennen. Wel zien we 1 helikopter.

Ook de weg naar Amritsar is niet te bereiken, al dagen niet. Ook hier staan de vrachtwagens in rijen opgesteld. Heel Kashmir staat onder water. ‘Alleen God kan ons redden' zegt iemand in een hotel.

Het blijft regenen en er voltrekt zich hier een ramp. Huilende mensen, alles door elkaar. Kano's in de straten, auto's onder water. Verschrikkelijk. En je kunt helemaal niets doen. Er is nergens coördinatie, alleen veel vrachtwagens met vrijwilligers uit de omliggende dorpen. Er wordt flink afgegeven op de overheid. We moeten hier toch uit zien te komen. Met behulp van de GPS lukt het.

Terug naar Goba in Leh waar we weer een paar dagen bijkomen. Ze gaan ons hier nog missen. En dezelfde weg terug als we gereden hebben, daar zijn we nooit zo'n voorstander van. Maar na dezelfde weg vanuit Srinigar, wachten ons nu wéér de hoge passen. Dan heeft een medereiziger een idee: vanuit Keylong kunnen we ook over de Sachapas naar Chamba, een mooie route.

Reacties


1
leo
01/10/2014 13:15
heftig.

Ronald: laat je in NL nog eens een echo nemen: ook hier komen ze er soms pas na twee keer achter dat je nierstenen of iets aan je galblaas hebt. En dan kan het er beter hier uit/ vergruisd dan daar.

goede reis verder jullie beiden!
2
Jan Borren
01/10/2014 16:31
Inderdaad dezelfde gedachten kwamen bij mij op bij het lezen van jullie verslag, wellicht niersteen !! Geniet er verder van (reis).

Groet Jan
3
Sam
05/10/2014 18:04
I heard about your travels from my friend Sunil Arora who was travelling around on his motorbike. Very brave people you are! I would like to meet you when you come to Delhi!
4
Josien Schippers
07/10/2014 15:17
Omdat we zelf 5 weken weg zijn geweest heb ik de laatste 3 verslagen in één keer zitten lezen en het werd steeds heftiger. Jullie zijn wel diehards, petje af voor wat jullie allemaal doen. Ik heb het idee dat een poosje in Nederland een welkome verandering zal zijn. Een veilige gezonde reis verder en ongetwijfeld tot ziens bij de Noot.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »