PISTES, TRACKS EN ASFALT

zondag 06 maart 2016

MAROKKO

We gaan op weg met Pier, Jacqueline en John naar het zuidoosten van Marokko. Daar kun je prima offroad rijden. We rijden inderdaad door prachtige landschappen en we overnachten in oases, schitterend. Nooit eerder meegemaakt trouwens, dat er zoveel over auto's wordt gepraat. Als Marcel & Yvonne komen, vrienden van Pier denk ik dat deze mannen geen bloed maar dieselolie in hun aderen moeten hebben!

Iedereen wil pistes rijden. Maar onder off-road rijden verstaan we wat anders. Voorlopig hobbelen we over wasbord-wegen in een slakkengangetje achter elkaar aan. Normaal gaan we daar overheen met zo'n 80 km per uur, dan glijd je als het ware over de ribbels. Nu trilt alles in de auto. Pas de laatste dag gaan we door kleine zandduinen waar we inderdaad wel wat van kunnen leren. De Toyota loopt warm en Pier weet raad: we moeten in laag-4e versnelling rijden en dat gaat stukken beter.

Na 4 dagen nemen we afscheid, iets eerder dan gepland. De laatste 30 km gaan weer over een wasbord-weg en de vrachtauto kan niet harder dan een kleine 20km per uur.... en alle wegen leiden naar het volgende plaatsje, dus zoeven we weg richting M'hamid. We vinden blijkbaar toch nog een weg die NIET naar M'hamid leidt en we overnachten nog maar een nacht in de woestijn. De volgende morgen rijden we via Zagora naar Marakech; onderweg worden we aangehouden. Ronald heeft te snel gereden en geeft bovendien een kopie van zijn rijbewijs en in Marokko zien ze dat dus onmiddellijk. Op zijn eigen charmante wijze legt Ronald uit, dat we al heel wat jaren onderweg zijn en de politie niet overal zo betrouwbaar is als hier in Marokko. Hij biedt zijn verontschuldigingen aan en bedankt en-passant de agent voor zijn waarschuwing. Onder het roepen van "you are such a nice guy" komt hij onder de boete van 30 euro uit. De man vraagt zich nog af, wat er nou eigenlijk is gebeurd.


ESSOUIRA

Bij het Relais van Marakech knappen we ons zelf en de auto weer een beetje op. We doen boodschappen en gaan op weg naar Essouira, werkelijk de parel van de Atlantische kust. Je zou er zo kunnen gaan wonen. We reserveren bij een ons aangeraden restaurant en gaan op weg naar camping La Calme, waar we terecht komen in een groep Nederlanders die allemaal samen reizen onder begeleiding, er zijn mensen bij van 80 jaar. Allemaal bij elkaar op een veldje, samen eten, samen op naar Essouira; we krijgen het al benauwd bij de gedachte, maar voor andere is het een leuke vakantie.

In Essouira vermaken we ons prima, alleen het eten in het goede restaurant komt er maar niet van. We lunchen nl. op een leuk terrasje waar het eten Ronald helemaal verkeerd valt. In plaats van een lekker diner eet ik een boterhammetje en Ronald gaat vroeg naar bed.


AGADIR

Hier ontmoeten we Arjan en Miranda met hun vrachtauto, die ze waarschijnlijk in augustus gaan verschepen naar Zuid-Afrika. Ze zien West Afrika niet zitten, hooguit als transit-landen. Met visa en diesel voor deze landen meegerekend, wordt verscheping een goed alternatief.

Samen kamperen we op Paradis Nomade, een leuke kleine camping 30 km van de kust. Als we er aankomen, is er wat protest van een Fransman, die eerst vindt dat wij onze auto moeten verplaatsen. Als daarna Arjan aankomt met de vrachtauto, wil hij niet meer blijven en vertrekt. Hij is bang dat hij anders niet van de camping af kan rijden. Maar goed dat hij niet meemaakt, dat er nog een Nederlandse vrachtauto komt. We hebben het er goed naar ons zin, we eten in het restaurant en drinken nog meer. De rekening loopt hoog op, maar de wijn is ook erg lekker. De was wordt voor ons gedaan en is nog nooit zo schoon geweest. Minder blij ben ik met de afrekening bij deze camping. De prijs per nacht is hoger dan vermeld en er staan twee wasbeurten op in plaats van één. Gelukkig weet de wasvrouw zich nog te herinneren, dat het er echt maar 1 is geweest. Al met al zou je zo 10 euro te veel betalen!

Zuidwaarts trekken we langs de kust en komen bij Tiflit, een leuk plaatsje maar er staan grote borden dat er niet gekampeerd mag worden. We rijden off-road over een track door de duinen en vinden daar een prima plek. Bij het ontbijt komt er iemand langs, die beweert dat het hier gevaarlijk is. Hoe hebben we hier durven slapen! Dat moeten we op een veiliger plek doen, die hij wel weet... We bedanken hem vriendelijk voor zijn advies en stappen op.

We tuffen verder over de track tot we ineens de weg kwijt raken. Die moeten we iets verderop weer kunnen oppikken. Nog even een stukje zand zegt Ronald nonchalant. "Nee, daar hoef ik de lucht niet voor uit de banden te laten lopen".... Grrr...op een kleine 2 meter voor de weg loopt de Toyota vast. En goed ook. We moeten alles uit de kast halen en krijgen gelukkig hulp van een vriendelijke voorbijganger. De high-jack en de zandbladen worden voor het eerst gebruikt in het terrein. Maar het lukt, Ronald geeft Hasan een flinke fooi en we krijgen nog een uitnodiging voor de lunch ook. 's Avonds laat, 100 km verder blijkt dat Ronald zijn 3e leatherman in successie is kwijtgeraakt. En hij heeft dat ding altijd in gebruik. Als we het ding niet vinden, dan zie ik nr 4 in juni in Nederland gekocht worden...

De vraag is wie het ding het laatst in handen heeft gehad. Ik ben altijd alles kwijt maar dat is tijdelijk, ik weet niet waar ik dingen opberg. Ronald is nooit wat kwijt, maar weg=weg. Ik heb het ding even vast gehad, dat is zo, maar heb ik hem ook opgeborgen? De tijd zal het leren.


KAMPEREN

Campings in Marokko zien er eigenlijk allemaal hetzelfde uit. Het zijn ommuurde parkeerplaatsen met toilet/douche, soms aan het strand maar ook aan de weg of midden in een stuk land. Echt kontakt met de bevolking krijg je op deze manier nauwelijks. Op enkele goede uitzonderingen betekent een mooie kampeerplaats = wild kamperen. Het is niet verwonderlijk dat je hier overal campers ziet staan. Aan de kust probeert men het wild kamperen nu te verbieden. Logisch misschien, maar het gaat de meeste kampeerders niet om die paar euro. Een camping als Paradis Nomade of het Relais van Marrakech staat altijd vol en mensen blijven er vaak ook langer.

Het gekst is de camping Bon Jervi. Via een 4x4 track kom je bij de camping, denk je. Aan een rivier staan een paar vrachtauto's en kleine campers. Dan blijkt dat de officiële camping nog een kilometer verderop is. We gaan kijken: een ommuurde parkeerplaats met camping en hotel. Het haalt het niet bij de plek aan de rivier. Op de camping komen alleen de witte campers die via een andere route naar deze plek komen. Later horen we dat op deze onwaarschijnlijke plek een van de beste restaurants van Marokko zit. Jammer, die ervaring hebben we gemist..


NAAR TAN TAN

Het weer slaat om, we slaan Plage Blanche over en we reizen door naar Tan Tan. Eigenlijk moeten we dan een stuk terugrijden, maar dat is niet zo Ronald zijn ding. We gaan via een 4x4 track, een beslissing die ik al na een 20 kilometer betreur. Wasbord en stenen, een stuk zand en we doen er een bijna de hele dag over. Pistes rijden ! zegt Ronald, de eerste die tegen me zegt, dat dat leuk is, lach ik uit. Na veel gehobbel komen we uiteindelijk bij een asfaltweg en Tan Tan, berucht bij overlanders.
Er is hier een rotonde/T-splitsing met een stopbord. Je moet hier echt stoppen en wachten voor je doorrijdt ook al is er in de verste verte niets te bekennen. Agenten liggen hier op de loer en delen hoge boetes uit. We hebben hier geen problemen maar we zijn dan ook gewaarschuwd. Uit voorzorg stopt Ronald hier overal. Wel geven we hier onze eerste ‘fiche' af. Een A4-tje met daarop onze gegevens en die van de auto. Dat scheelt schrijftijd voor de politie en wachttijd voor ons. We hebben er 35 bij ons en hopen dat het genoeg is, want ze schijnen ze overal in West Afrika te vragen.

We hebben dringend weer eens een warme douche nodig en zoeken een camping. Het waait hier verschrikkelijk hard, dus dit keer hebben we wel waardering voor de hoge muur. Werken aan de foto's en de website staat verder nog op het programma. Het weer is nog steeds niet denderend, en verder naar het zuiden zijn mooie lagunes waar we nog heen willen. We besluiten toch nog een dag hier te blijven.

Na het boodschappen doen gaan komen we op een terras thee drinken (what else?) komt een Belgisch echtpaar naar ons toe. "Jullie kennen ons niet, maar wij jullie wel! We volgen jullie al 6 jaar". Sonja en Guido schuiven bij en inderdaad, ze kennen al onze verhalen. Wat bijzonder! Na een uurtje gezellig kletsen, wordt er een foto gemaakt en gaan we weer verder.

Morgen gaan we door naar West Sahara, voor de hele wereld een onafhankelijke staat, behalve voor Marokko die dit land al een jaar of 10 geclaimd heeft. Er is ook geen officiële grens, wel een heleboel zand. Marokko is ons goed bevallen, we kunnen ons goed voorstellen dat veel mensen hier graag al jarenlang komen. Ook de bewoners zijn vriendelijk zij het vaak wel afstandelijk. Foto's maken van de bevolking lukt ook niet; dat willen ze echt niet. Maar de echte k-marokkanen wonen blijkbaar allemaal in West-Europa....

 

Reacties


1
Monica
06/03/2016 16:48
Hoi Ronald en Rini.
Wat is het heerlijk om jullie verhalen weer te lezen.
Wat een belevenissen schitterend en wat een mooie foto's maken jullie zijn gewoon plaatjes top.
Nou veel reis plezier. Grtjesx uit Doorn
2
Frits Asselbergs
06/03/2016 16:48
Leuke verhalen weer jongelui!
En jouw foto's zijn altijd prachtig Ronald!
3
Henk en Marianne
07/03/2016 17:33
Mooi verhaal.
Waar is nou die foto waarop Hamid staat te graven en Ronald toekijkt?
Over 2 weken begint onze reis naar Japan en terug door Rusland naar huis.
Happy travels
4
Marijke en Atte
08/03/2016 00:16
Mooi verslag Rini! Prachtig plaatje met iets te veel zand onder de Toyota... Jullie heel veel plezier in "zuid" Marokko.
5
Agnes en Hein
08/03/2016 13:14
Marokko is inderdaad een mooi land.Sterkte in het zand,en laat de banden tijdig leeglopen
6
Thomas
11/03/2016 08:58
Bonjour vous deux
Nous nous sommes rencontrés au camping "le calme" prés d Essaouira .
Dommage que mon traducteur google ne soit pas très fiable pour les traductions hollandais/français ...je n arrive pas à comprendre vos péripéties de voyage au Maroc .
Bonnes pistes pour la suite et bon courage pour le passage des frontières .
Chantal et Jacques (toy 79 +cellule azalay)
7
rob
11/03/2016 10:27
Hoi, pier weet altijd raad. Doe hem de groeten.
Wij zijn bezig met de voorbereiding naar Mongolie, hij weet ervan. Maar hadden jullie geen carnet de passage in Iran nodig?
8
Paul Jan
31/03/2016 13:35
Did we meet you at Jj's in Nairobi a few years ago. We were on Motorbikes coming down thru Africa & headed back to Lake Turkana for the Camel Derby. https://www.youtube.com/watch?v=L7lnlhFyMYg look at 8.14 I think it is you !!

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »