REIZEN, RIJDEN & RACEN

maandag 17 augustus 2015


GEORGIË

Zonder visum en enige vorm van autocontrole rijden we Georgië in, waar overal de EU-vlag wappert naast de officiële Georgische vlag. Die ziet er wel héél anders uit dan de sticker die we bij ons hebben om op de auto te plakken. We hebben een sticker met de oude communistische vlag en daar maak je hier geen vrienden mee. Na Armenië blijft het dus voorlopig blanco op de zijkant van de auto.

Als mensen horen dat we uit Nederland komen, wordt er direct gereageerd: "Sandra Roelofs!", de vrouw van de vorige president, die nog steeds in Tbilisi woont en daar erg populair is.

Na een lange dag in Armenië en wachten bij de grens wil Ronald direct op zoek naar een slaapplaats. We zien een restaurantje wat er aardig uitziet en overnachten is geen enkel probleem. Op de kaart staat alleen shaslik, dus... en het is lekker. Maar we zijn vergeten dat het weekend is en ook hier is dat luidruchtig. De oordoppen brengen weer eens uitkomst.


TIBLISI

Vanuit Armenië ben je vrij snel in de hoofdstad van Georgië, waarvan de oude stad een aangename sfeer heeft. Denk aan Praag en Parijs: oude gebouwen, waarvan sommige restauratie nodig hebben, drukke markten, parken, terrasjes, lekker eten én heerlijke wijnen. We gaan op zoek naar een hotel en dat blijkt nog niet mee te vallen. Zelfs het meest simpele hostel kost al een 40-50 dollar en dan is er weer geen parkeerruimte. Uiteindelijk belanden we bij een prima middenklashotel waarvan we, na stevig onderhandelen, de prijs op 100 dollar krijgen. Parkeren voor de deur en de bewaking houdt een oogje op onze auto. De politie vindt dat dit geen parkeerplek is en we krijgen een bekeuring die we uiteraard verscheuren.

Met een kabelbaan gaan we omhoog naar het uitzichtpunt, waarvandaan je de hele stad en omgeving kunt overzien. Het bijbehorende Mtatsminda park is meer een kinderparadijs waar het een drukte van belang is. We drinken en eten een hapje en gaan weer terug. Ook hier bekijken we weer wat beroemde kerken en een klooster. De priesters hier zien er allemaal welgedaan uit en maken met iedereen een praatje. De kerk is hier altijd vol, mensen staan er voor in de rij. Onvoorstelbaar.

We hebben prachtig weer, maar de laatste dag regent het. Altijd goed om de website bij te werken en naar een museum te gaan. Vooral de juwelen-afdeling is een aanrader. Hoe is het mogelijk dat ze deze sieraden zoveel eeuwen geleden gemaakt hebben? Het ziet er soms zelfs modern uit en ik zou het zo willen dragen.

De laatste dag gaan we op zoek naar een aantal Georgische wijnen. We vinden ze in grote getale bij de Carrefour, die we passeren als we naar het oosten rijden. Net als een heleboel andere lekkere dingen. We moeten stouwen in de koelkast en links en rechts de flessen opbergen.


NAAR DE ZWARTE ZEE

In de reisgids wordt een beroemd klooster genoemd, Motsameta, dat op een dramatisch uitzichtpunt moet liggen, zo'n 6 kilometer van Kutaisi. We hopen dat we er op de parkeerplaats mogen staan, maar we worden geweigerd. Ook geen ramp, de weg loopt hier dood, we staan er prima. We kunnen het klooster aan de buitenkant bekijken, maar mogen er niet in, alleen gelovigen mogen verder. Waarom? Geen idee. Zouden de buitenlanders zich hier zo misdragen hebben? Jammer hoor.

In Kutaisi rijden we wat rond en bezoeken de bezienswaardige kathedraal. Op het plein staan wat kleurrijke figuren, waarvan Ronald foto's neemt. Ze maken muziek en we kopen een CD van ze.


POTI

Eerder dan verwacht zijn we daarom bij de kust. Ten zuiden van Poti liggen grote zandstranden, waar we een mooie plek uitzoeken. Maar zoals vaak zijn ook hier de publieke stranden behoorlijk vervuild. Toch hebben we er een heerlijke dag. Als het weer de volgende morgen zwaar bewolkt is, we gaan op weg naar Batumi, de vakantiebestemming van de hele regio en daarbuiten.


BATUMI

Dé vakantiebestemming van Georgië voor zowel de eigen bevolking als de omringende landen en het is hier hoogseizoen. Druk, druk, druk. Veel casino's, terrasjes, restaurants, maar strand? Er liggen overal rotsen en veel hotels hebben zwembaden. Het weer is matig en na het ontbijt op een van de vele terrasjes besluiten we door te rijden naar Turkije.

Maar niet zonder dat Ronald en ik een pittige discussie/ruzie/meningsverschil hebben over de rest van de reis. Ronald begint de stal te ruiken en wil snel doorrijden naar Nederland, terwijl ik wat meer tijd wil hebben. Zullen we het eerst maar eens aankijken, is Ronalds diplomatieke antwoord. Hmm.


TURKIJE

Georgië uitrijden is geen probleem maar bij de Turkse grens maken we een fout. We denken dat we het Carnet de Passage nodig hebben. Voor het afstempelen moeten we wachten op de ambtenaar; het is prayertime. We moeten worden geröntgend en dan volgt er nog een douanecheck. Als de ambtenaar ook op het dak wil kijken, zeg ik "be my guest". Hij kijkt er nog eens in en ziet er vanaf. Al met al een uurtje of 3 en we zien andere EU-auto's direct doorrijden....foutje. Eerst proberen zonder carnet hier!

De reisstand is hier definitief vervangen door rijden, rijden. Dat komt ook door de kust, want de Zwarte Zeekust bestaat uit grote kiezels en rotsen. Er loopt daarnaast gelijk een grote autosnelweg en aan de andere kant rijzen de bergen omhoog. We blijven rijden tot we iets vinden waar we ook kunnen overnachten. En ook hier lukt het weer. Achter een appartementencomplex, vlak aan zee met veel wind en de weg loopt verderop omhoog, prima dus.

Ook de volgende dag is het rijden, we gaan de bergen in en komen op een leuke plek van de weg af bij een moestuin. Hier worden we verrast door de eigenaar en zijn dochter, die goed Engels spreekt, dat maakt de communicatie een stuk makkelijker.
We worden direct uitgenodigd voor een kop thee en ze laten ons trots hun moestuin zien. Willen we nog wat hebben? We krijgen een grote zak pepers mee en ze wensen ons een goede avond.


RACEN

Is het enige woord dat past bij de volgende dag. Ronald ziet Istanbul (en Europa!) nader en nader komen en er is geen rem meer op. Dit is kilometer-vreten. Zal ik het nog hebben over rustig aan doen? Nee, dat heeft geen zin. Dood-en doodmoe komen we aan bij een camping, die dan ook nog geen camping meer is, maar dagrecreatie. We zoeken een plek op het nabij gelegen strand en vallen direct om. De volgende morgen gaan we naar een andere camping, verderop in het binnenland. Istanbul? We hebben het alleen gezien toen we de brug over de Bosporus over gingen. Officieel zijn we nu in Europa!

Op de camping Mocamp in Selimpasa, omgeven door zonnebloemvelden, komen we weer een beetje bij de mensen. We hebben alle ruimte hier; er staan alleen nog een stel Polen op weg naar Armenië. Ook kunnen we weer eens uitgebreid douchen, wel nodig na een aantal dagen wild kamperen.


EUROPA

Via Bulgarije en Servië rijden we Hongarije in. Onze eerste kampeerplek is aan de Donau, waar we alleen (!) op de zandige oever staan. Daarna gaan we naar het Balatonmeer. Hier willen we even pas op de plaats maken. We hebben afgesproken met William, Agnes en Pim, die we in Afrika en Nederland diverse keren ontmoet hebben. De eerste dag voel ik me bepaald ontheemd. Dit is een echte vakantiecamping, zoals we vroeger in Frankrijk wel bezochten met onze kinderen. Liefst in één dag er heen rijden en dan 3 weken op dezelfde plek staan, dat idee. Een programma voor de kinderen en pizzatenten op de camping; even iets anders dan we de laatste jaren hebben gezien.

We trekken wel de aandacht, maar hebben verder niet heel veel contacten met de campinggasten. Een Amsterdammer roept ons toe: "Wat mot je nou met zo'n auto hier? Daarmee mot je survivallen!!? " Als Ronald hem meeneemt naar de stickers op de auto van alle landen waar we geweest zijn." Hep niks gezegd meneer! "

Als William en familie binnenrijden met hun gloednieuwe luxe camper, zijn we helemaal verbaasd. Maar voorlopig reizen ze alleen maar in Europa, dus dan is een 4x4 vrachtwagen overbodig. Het klikt direct weer, we lachen heel wat af. Herinneringen worden opgehaald en verhalen verteld onder achtereenvolgens ontbijt, lunch, koffie, wijn, hapje en diner. Het wordt laat en de volgende morgen gaan we allebei weer een andere kant op. We spreken af dat we elkaar in Nederland weer gaan treffen.

Voordat de auto in Nederland de weg op kan, moet hij eerst gekeurd worden. William heeft een afspraak gemaakt voor ons bij zijn vroegere garage en neemt even door waar we rekening mee moeten houden. De garage ligt vlakbij Nijmegen, dus pal over de grens.


OOSTENRIJK EN DUITSLAND

Snelle wegen, een man met haast en relatief kleine landen in een Schengengebied. We vliegen van het ene land naar het andere. Hongarije uit, Oostenrijk in. Een schoon land met vriendelijke mensen. En een camperplek vlakbij de Donau. Hier mogen alleen campers staan. Superschone toiletten, grasveld en elektriciteit en water als je dat wilt. In het stadje kun je verse broodjes halen, heerlijk. We kijken ook in Duitsland rond naar deze plaatsen en vinden er ook 1 in de buurt van Kevelaer, waar een kleine vergoeding (5 euro) gevraagd wordt. En als je wilt douchen iets meer. In de buurt van Eppinge lukt het ons niet, daar moeten we 25 euro betalen voor een overnachting. Even wat anders.


EN DAN NEDERLAND IN

Op 31 juli rijden we de grens over in Nederland op weg naar de APK-keuring. Dat heeft nog wat voeten in aarde, omdat de (nieuwe!) brug onze auto niet omhoog tilt. We rijden samen met de keurmeester naar een bevriende garage, waar het wel lukt. De leverancier van de brug heeft nog zo het een en ander uit te leggen....

De auto wordt goedgekeurd met de opmerking dat er wel even naar de vooras gekeken moet worden. Er is wat speling op het voorwiel. Maar we kunnen de weg op. Zo komt het dat we laat in de middag op het terras van De Notabelen in Doorn aan de gin/tonic en wijn zitten. We gaan naar de camping in Maarn voor één nacht en dan is het 1 augustus en zien we de rest van de familie tijdens een geweldige barbecue. Het is natuurlijk vakantie en een aantal vrienden kunnen daarom niet komen, maar we hebben nog een paar maanden.... Ook hier zien we weer mede-overlanders Atte en Marijke, die ook in Nederland zijn en ons komen begroeten.

Maar de dag van onze terugkomst is vooral een familiedag. En een beetje weemoed. Na 6 jaar zijn we met de auto weer in Nederland. Schoon eigen zit-toilet, altijd schoon (en warm!) water uit de kraan en douche, een (vaat-) wasmachine, iedereen volgt de regel(tjes), TV en internet, altijd elektriciteit enz. Geen rommelige wegen vol mensen, koeien, geiten, varkens, kippen en ander ongeregeld. Geen wijde verten met olifanten, leeuwen en andere wilde dieren, geen gebergte maar ook geen aardbevingen, geen schrijnende armoede met overal bedelaars enz.

De overweldigende gastvrijheid in allerlei landen, waar we hebben gereisd, willen we apart nog even noemen. Onvoorstelbaar, zoals we overal ontvangen zijn.


ADEMPAUZE

Hoe nu verder? Daar gaan we de volgende tijd eens goed over nadenken. Een leven zonder reizen is nauwelijks nog voor te stellen, er liggen nog een aantal landen op ons te wachten.... Voorlopig staan de 2globetrotters even stil. In ieder geval tot januari; in de winter willen we naar Marokko en dan zien we wel verder.

De website gaat nog even verder. Er zijn nog veel foto's te laten zien en verhalen nog niet verteld.

Reacties


1
Corry Koedam
18/08/2015 13:04
Rini en Ronald welkom in Nederland.
Hopende dat jullie hier de draai weer kunnen vinden en dat het reizen hierbij niet ophoudt.
alleen niet meer voor zoveel jaren.
Ook veel dank voor al die mooie verhalen en foto's, heb hier echt van genoten.
Hartelijke groeten Corry.
2
Annemiek
20/08/2015 07:23
Hallo Ronald en Rini,
jullie komen en ik ga met dat verschil dat ik 'maar' 3 maanden ga. Later.....ga ik met eigen camper ook Europa ontdekken. Ik heb genoten van jullie reisverhalen en ik hoop dat jullie net zo genieten van mijn huis in mijn afwezigheid. Tot in november. Groeten Annemiek
3
Nico Dijkshoorn
01/01/2016 09:38
Hallo reizigers, op de drukke camping ng in Hongarije hebben we elkaaar ontmoet en konden we Rini blij maken met een zak drop. We wensen jullie heel veel geluk en gezondheid voor 2016 . Groeten Nico Dijkshoorn

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »