RIVIEREN EN GODINNEN

maandag 15 februari 2010


RIVIEREN EN ZO

We zijn op weg naar Salta honderden kilometers naar het noorden via alweer! Ruta 40. We rijden door prachtige afwisselende  landschappen, van zandvlaktes en woestijn naar groene oases. Overdag is het 40 graden en 's nachts 30. Voor het eerst staan we onder onze (koude) douche. Heerlijk om een beetje af te koelen. En voor het eerst zie ik op tegen het slapen in de camper. De keuze: open deur/dakraam of insekten... En zelden is het ergens zo stil geweest, geen zuchtje wind maar een doodse stilte. Tot Ronald 's nachts een schot hoort en recht overeind zit, klaar met de pepperspray. Ik heb niets gehoord en denk dat hij van de jacht droomde..

Onderweg passeren we steile bergpassen die zo eng zijn, dat je elkaar niet kunt passeren. Op een bord wordt aangegeven, dat je hier voor de bocht moet claxonneren - en dan maar hopen dat eventuele tegenliggers dat horen! Een stuk vangrail, totaal verwrongen.. aan het eind van zo'n bocht doet het ergste vrezen. Een groot rotsblok of... Ronald wil er niet over nadenken, hij heeft al hoogtevrees als hij soep eet uit een diep bord.

We gaan weer van de ene provincie naar de andere en ook hier is er weer controle op fruit. We leveren 2 appels en 1 nectarine in en eten nog even 2 bananen op. Zouden die insecten uit de auto ook weten, dat ze de grens niet over moeten? Nee, erg begrijpen doen we die controles niet, maar we moeten er wel rekening mee houden. Als je net goed hebt ingeslagen en je alles weer moet afgeven, ben je niet blij.


EL SHICUAL

Een oude Inca-ruine in de buurt willen we natuurlijk wel even zien. Om het goed te doen moet je een 150 traptreden op en dan heb je een prachtig zicht over de vallei. Dat moesten we maar vergeten, want het is veel te warm voor een klim omhoog. Alleen van het door de ruine wandelen, staat het water ons op de rug. Vlakbij is een camping met zwembad en dat zien we wel zitten. Tot onze verwondering kunnen we er gratis kamperen, maar de reden wordt ons snel duidelijk.  Het zwembad wordt schoongemaakt tot groot vermaak van een aantal families, die hier in het water spelen. Ook wordt de hele camping geveegd en schoongemaakt.

Vanaf een uur of 10 is er een groot feest, dat de hele nacht duurt en de volgende morgen wordt de camping officieel geopend. Er arriveren bussen met mensen en kinderen die bij het zwembad wachten tot het sein gegeven wordt. Maar het schone zwembad was al geopend door een Hollands echtpaar, dat er heerlijk van opfriste.

De dagelijkse boodschappen moeten ook weer, 2 x een groentenboer, 2 x minisuper, 1 x bakker, héhé, we kunnen weer verder.


RIVIEROVERGANG

Richting Cafayate worden we ineens geconfronteerd met een hoosbui, die verderop nog veel zwaarder moet zijn geweest, want de rivier is volgelopen, terwijl je normaal over droge rivierbeddingen oversteekt. Nog geen 10 minuten geleden zagen we zandhozen door de woestijn jagen.

Het hele dorp is uitgelopen en kijkt met belangstelling toe hoe een plaatselijke "taxi" (een pickup met een lading passagiers) is vastgelopen midden in de snelstromende rivier. De taxichauffer roept de hulp in van zijn passagiers, die er maar weinig voor voelen om tot kniehoogte in het water te stappen en de auto te duwen. En dat lukt ook niet zomaar. Wolken zwarte rook komen uit de uitlaat en met veel "achteruit bidden" van de chauffeur en zijn passagiers en vereende krachten komt het ding in beweging om iets verderop weer vast te zitten. De toeschouwers joelen: maar dan ineens komt het ding los en springen de passagiers weer aan boord.

Aan de oever staan aan beide zijden meerdere auto's, maar die wachten rustig af. En ja, dan zijn wij aan de beurt.. maar Ronald stuurt de auto soepeltjes naar de overkant, ik zit er naast met kloppend hart. De toeschouwers vinden het waarschijnlijk te snel gaan. Aan de overkant horen we dat er nog een hindernis is, een paar kilometer verderop. Daar komen we inderdaad niet doorheen. De rivier stroomt hier zo snel, dat we bang zijn om meegesleurd te worden. Dat wordt wachten, totdat het water weer wat gezakt is of omrijden naar een andere plek. Mensen die lopen of met fiets/brommer zijn, kunnen hier nog wel over de brug. Als ze langs de bevolking kunnen, want ook hier is het hele plaatsje uitgelopen. We zien wel paarden oversteken, maar een toeschouwer zegt, ja natuurlijk gaat dat, dat is 4x4....

Na de eerste overgang vraagt Ronald of ik foto's heb genomen. Ja hoor, natuurlijk.
Maar als hij het graag wil, moet hij nog maar een keer...


GODINNEN

We gaan met nog enkele andere mensen naar een plek waar de rivier minder breed is en we de rivier wel over kunnen. Inmiddels klaagt Ronald dat ik foto's had moeten nemen. Waarop ik zeg, dat hij het dan nog maar een keer moet doen. Het volgende dorpje Santa Maria is een leuk plaatsje, waar ze de "Maagd van de vallei" vereren, die dan ook hoog op een berg over de vallei kijkt. Vandaag is het een soort dankdag voor het gewas,

Op de plaatselijke camping horen we 's avonds een sirenes en lawaai, dat we maar eens informeren bij de eigenaresse of er soms een oorlog is uitgebroken. Ze kon zich voorstellen, dat we ons zorgen maakte. De maagd werd op deze dag van gehucht naar gehucht gereden en werd door brandweer, politie en alles wat geluid kon maken, geëscorteerd. De diepgelovige mensen raakten totaal geëmotioneerd, zelfs zo dat ze totaal buiten zichzelf raakten. Daar kunnen we ons helemaal niets meer bij voorstellen.


PACHAMAMA

is de vruchtbaarheidsgodin die ook nu nog wordt vereerd en ook van deze godin staat een indrukwekkend beeld.  De volgende morgen maken we in Achamia een volksfeest ter ere van deze godin mee. In prachtige klederdrachten dragen vrouwen een boog met allerlei oogstprodukten rond terwijl er bij gezongen en gedanst. Om het plein staan marktkraampjes waar wijn, kaas, brood, koude limonades enz. wordt verkocht. Ook de parillas staan te roken, want aan de lunch wordt al driftig gewerkt. Ook toeristen worden opgenomen in de feesten. Er wordt met zeep gespoten door kinderen en met water kan het er weer worden afgespoten.  Met het warme weer vindt niemand dat echt erg.

Na de late lunch rijden we naar de ruines van Quilmes. De indianen, die hier een museum runnen en je rondleiden, spreken helaas alleen maar Spaans. Het ziet er indrukwekkend uit, maar met deze temperaturen klimmen (ja, al weer) is niet verstandig. Een vrouw is door de hitte bevangen.
In de toiletten vind ik twee honden, die de koelste plaats hebben uitgezocht. Met een graad of 15 minder was het moeite meer dan waard geweest, nu denk ik dat we beter in Achamia hadden kunnen blijven..


CAFAYATE

Een heel gezellig stadje met een prachtige omgeving. En eindelijk kunnen we de was weer eens laten doen, dat was hoognodig. Ook de emails worden doorgenomen en beantwoord, want hier is overal weer wifi. De laatste keer was in Salentein, honderden kilometers naar het zuiden. Er ligt een camping aan de rand van de stad, dus we kunnen lopend naar het centrum. In het park is het een drukte van belang. Er wordt gedanst en gepicknickt. Het leven loopt hier van 8 tot 12.30 en daarna ligt alles stil tot een uur of 5. Maar iedereen gaat tot in de kleine uurtjes door, want pas vanaf een uur of 9-10 wordt het minder warm.

Er zijn rotstekeningen en er is vlakbij een waterval. Dat leek ons wel wat, maar ....weer moest er een 1,5 uur geklommen worden. En dat brengen we met deze temperaturen gewoon niet op.

Wijnproeverij = afzetterij! Dat maakten Ronald en ik de volgende dag mee. Voor de somma van 15 pesos verwacht je hier wel het een en ander. Maar het ging om niet meer dan 3 slokken van 3 wijnen, die ook nog niet eens zo goed waren. Zouden ze hiermee de winst moeten pakken?


RUTA 68

loopt van Cafayate naar Salta en is met afstand de meest spectaculaire weg die we ooit gereden hebben. Hier zijn meesterwerken gecreërd door een samenspel van wind en water in de zachte zandsteenblokken. De diverse lagen hebben de meest fantastische kleuren waar de zon een extra dimensie aangeeft. Elke bocht roep ik weer ah en oh. Er staan zelfs naambordjes bij de rotsen zoals, de kastelen, de 3 kruizen, de keel van de duivel en het amfitheater.

De keel van de duivel slaat niet zo zeer op de vorm van de rots zelf, maar op de beklimming ervan. Een ontzettend steile helling, die rond wegloopt met ruw omhoogstekende wanden.
Er staat een bord waarop de gevaren worden uitgemeten, eigen risico enz. Toch ontwaren we 2 miniscule stipjes die langzaamaan groter werden. Blijkbaar toch 2 mensen die het gelukt was. Maar voor mij zijn ze stapelgek.

Het indrukwekkendst vond ik het amfitheater. Er speelde een bandje en de muziek komt hier prachtig uit. En waar je ook kijkt, het blijft indruk maken. We hebben er veel foto's gemaakt en op een foto lijkt het of ik in de lucht zweef. Ter plekke besluit ik een aantal foto's naar de schilderclub te mailen, want dit zijn allemaal kunstwerken!

Eigenlijk wil ik deze weg nog een keer rijden, nu vanaf de andere kant. En misschien gaat dat lukken op de terugweg. We rijden namelijk een groot rondje in het prachtige gebied rondom Salta.

Onderweg drinken we wat bij het enige café, dat ongeveer halverwege deze weg ligt. Ze serveren er ook cocathee, dat schijnt te helpen tegen de warmte en hoogteziekte. Dit is de enige provincie waar je cocabladeren mag hebben en je ziet hier dan ook veel mensen met een dikke wang.
Maar ik hou het deze keer nog maar even op pepermunt met limoen. Wel zagen we een cactus met vruchten. We hadden ze de vorige dag gegeten, maar wisten absoluut niet wat voor vruchten we hadden gekregen. Weer wat geleerd.


STUWMEER CABRA CORRAL

Niet al te ver weg is een geweldig groot stuwmeer waar van alles wordt georganiseerd tot aan bungeejumpen toe. We moeten er even voor rijden, maar dan vinden we een rustige camping. Dat wordt in en uit het water en we maken ook nog een tochtje met een houseboat. De eigenaar laat ons oa spinnenwebben zien, die door samenwerkende spinnen worden gemaakt. Het is een dun soort touw, heel stevig. In vroegere tijden werden er knopen mee vastgenaaid. 's nachts onweert het en worden de bergen schitterend verlicht. Ook hebben we een reuzekikker gezien 's avonds. We konden niet geloven dat hij echt was, echt een giga-beest.

Vanaf 14 februari zijn we in de hoofstad Salta.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »