SACH PASS

donderdag 09 oktober 2014

TANDI EN UDAIPUR

Bij Keylong slaan we af naar Tandi en vandaar naar Udaipur. De weg is redelijk en we komen door een heel landelijk gebied, dat uitloopt in een steeds nauwer wordende kloof. Als Nederlander zou je er claustrofobie van krijgen. De mensen zien er waarschijnlijk weinig toeristen, we worden overal nagestaard.


RONALD SCHELDT, VLOEKT, WORSTELT EN KOMT BOVEN

Na Udaipur wordt de weg rap slechter met veel scherpe stenen en nauwe bochten, we schieten niet op, nauwelijks 15 km per uur. Gelukkig vinden we wel een schitterende overnachtingsplaats aan de rivier. De volgende morgen blijkt om de hoek een dorp te liggen, waar ook nog een guesthouse is; we hebben het niet gemist.

We moeten nog een km of 60 en langzaam begint Ronald te mopperen, vervolgens verwijt hij de man in alle toonaarden om deze tip, die vertelde ons nl. dat de weg nu wel geasfalteerd zou zijn. Scherpe stenen met zand zal ie bedoelen!! En als de weg nog slechter wordt: 'ik vermoord die man als ik hem tegen kom'. Na uren worstelen komen we bij Killar, het dorp waar we de pas overgaan. Het duurt nog even voordat we de weg er naar toe vinden. Als we een plek zien, besluiten we eerst maar even te lunchen en dat is maar goed ook. Voorlopig zien we alleen maar bochten waarna een de steile hellingen alleen maar te doen is met de lage gearing. Maar de bochten zijn zo scherp dat de auto dat eigenlijk niet aankan en dus proberen we het eerst in de hoge versnelling. Geen vlak stuk te bekennen voor een eventuele stop.

De weg stelt hoge eisen aan de weggebruiker, maar is onvoorstelbaar mooi. Angstwekkende overhangende rotsen, glibberige stukken door watervalletjes, passerende (weinig gelukkig) auto's en krappe en steile haarspeldbochten langs peilloze diepten en gletsjers en de nodige gaten in de weg. Ronald krijgt spierballen van het sturen. Maar na uren komen we dan toch op de pas, waar we een fantastisch uitzicht óp de gletsjers hebben.

 

OVER DE PAS

Komen we in een heel andere omgeving, veel groener en lieflijker. Een paar kilometer verder worden we aangehouden: registreren. Dat geloof je toch niet in een gebied tussen niks en nergens. Het zijn aardige mannen, ze willen met ons en de auto op de foto.. Weer een paar kilometer verder is een auto in de waterval door de achteras gezakt. Die staat er niet echt lekker...Maar we kunnen er net langs. Niet veel verder weer een probleem waar aan gewerkt wordt: een groot gat in het wegdek moet worden opgevuld met stenen. Er is een kraan aan het werk. Afwachten dus in gezelschap van nog enkele chauffeurs. Als eerste denderen we er overheen. Die auto houdt zich werkelijk geweldig.

De weg aan de andere kant van de pas is verder geen probleem: na verloop van tijd zien we zelfs asfalt verschijnen. Alleen waar gaan we hier overnachten: er is geen stuk vlak. En guesthouses of hotels of zo: vergeet het maar. Groen en groen, grote wouden, dat wel. Waar o waar moeten we overnachten? Als ik een parkeerplaats denk te zien, is mijn eerste gedachte dat ik aan het hallucieren ben. Maar nee, we worden op onze wenken bediend. Er ligt hier een guesthouse van de regering en we kunnen er zonder problemen staan.

Nog mooier: we ontmoeten er een stel Indiase vakantiegangers, die de pas ook willen rijden maar in de richting van Kashmir. Ze gaan net aan het eten beginnen: willen we meeëten? Dat is niet tegen dovemansoren gezegd en we installeren ons in de eetkamer. Als ik wat uit de camper wil pakken, verstap ik me grandioos op de trap en val een stuk of wat treden naar beneden. Dat levert me een fikse wond op mijn been op. Ineens is iedereen in de weer om mijn been zo goed mogelijk te verbinden. We hebben wel steriel gaas, maar niet van dat grote formaat. Er komt een dubbel verband om. Al met al duurt het eten nog even. Een van de mannen van het reisgezelschap is in Nederland geweest en ratelt een aantal Nederlandse plaatsen op. Dat zijn we hier niet gewend; je moet vaak nog uitleggen, waar Nederland ligt. Risjart blijkt een ervaren reiziger en een bekende schrijver van reisverhalen en heeft o.a. een verhaal geschreven over de operatie Market Garden. De auto die ze bij zich hebben, moet zich bewijzen op deze weg, ze testen een Audi Q5.

De volgende morgen krijgen we ontbijt geserveerd: gebakken eieren met plat brood, waarna iedereen zijns weegs gaat.

 

CHAMBA, DALHOUSIE EN DHARAMSALAH

We draaien nog een paar uurtjes voordat we in de buurt van Chamba komen. Wat er gebeurt daar, wordt ons niet duidelijk. Behalve dat de hele plaats overstroomd is met Indiase toeristen en plaatselijke bevolking. Er is geen parkeerplek vrij. We worden de stad weer uit gedirigeerd en rijden dan maar door naar Dalhousie. Ook daar is het toeristenseizoen blijkbaar nog niet afgelopen. En nergens iets waar we kunnen overnachten. Van de meeste hotels krijgen we spontaan de kriebels, want hygiëne in India ... de bijbehorende parkeerplaatsen liggen allemaal bovenop de hotels, want op de hellingen is geen plaats. Na het hele dorp een stuk of wat keer bekeken te hebben, besluiten we toch maar door te rijden.

Als we lager komen, vinden we zo een overnachtingsplek, van alles zo'n beetje verlaten. Prima geregeld. De GPS leidt ons, de volgende morgen, dwars door het dorp en de auto is eigenlijk gewoon een maat te groot voor de nauwe straatjes. Maar Ronald kent de auto van binnen en buiten en redt het. Tot grote verwondering van de dorpelingen.

Waar we nu precies zijn, weten we niet. We gaan in de richting van Dharamsalah vlakbij de woonplaats van de Dalai Lama. Ook hier staat ons een circus te wachten. Allereerst komen we de stad niet in. Er is een vrachtauto naar beneden gestort en de weg wordt versperd door een grote kraan, die de auto omhoog probeert te takelen. De chauffeur, nog wat bleekjes, zit aan de kant van de weg bij te komen. Wonder boven wonder heeft hij het overleefd zonder zichtbare wonden. Het is een heel spektakel, maar na een uurtje tobben staat de auto weer op de weg en kan iedereen er weer langs. Dan volgt McLeod waar we naar toe moeten. Volledig verbijsterd rijden we naar boven door een overvolle straat met toeristen die rondlopen in de uitlaatgassen van passerende auto's. In het nauwste straatje komen er auto's tegen de draad inrijden. We kunnen geen kant meer op. Een militair komt de zaak regelen. Als we boven op een soort pleintje zijn aangekomen, zet Ronald de auto neer en zegt geen streep meer verder te rijden.

Dat wordt lastig. Als hij een beetje bekomen is van alles, gaan we op zoek naar een beetje rust en een overnachtingsplek. Het wordt niks. Van deze plaats hebben we ons een heel andere voorstelling gemaakt en oh wat valt het zwaar tegen. Zelfs het heilige (?) meer is vol met bootjes en waterfietsen. Enige sereniteit is hier ver te zoeken. Het wordt eentonig maar we rijden door. Inmiddels is het met de hoeveelheid voedsel niet best gesteld. We moeten brood en boter hebben, maar nog meer water. De tank is leeg en we hebben nog maar een 5 liter aan flessen. Brood en boter kunnen we kopen, water blijft moeilijk.

We eindigen in een piepklein dorp vlakbij de meren. Locals komen een kijkje nemen en zitten ons uren aan te staren, ze spreken geen engels en wij geen hindi dus het kontakt blijft beperkt. We zijn doodmoe en vallen als een blok in slaap, terwijl de koeien en geiten om de auto wandelen. Het merengebied lijkt ons een goed idee, maar gezien de water- en voedselvoorraad gaan we door naar Amritsar. Veel vroeger dan gepland door de overstromingen in Kashmir, waar de situatie nog steeds niet best is. 

Reacties


1
hein agnes bruinse
13/10/2014 12:38
India blijft een prachtig land met soms wat hindernissen.
maar dat levert juist mooie verhalen op
2
hein agnes bruinse
13/10/2014 12:39
India blijft een prachtig land met soms wat hindernissen.
maar dat levert juist mooie verhalen op
3
Reizigersblog
29/10/2014 11:08
Schitterende foto┬┤s! Lijkt me super eng om daar te rijden, maar wel een levenservaring erbij!

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »