SENEGAL NAAR.......MALI

zaterdag 16 april 2016


GRENS GAMBIA DICHT

Er is blijkbaar een geschil tussen Senegal en Gambia waardoor de grenzen niet meer open zijn voor verkeer. Wel kun je met een taxi tot de grens rijden en aan de andere kant weer verder. Dat wordt voor ons een flink stuk omrijden: 6 uur! We overnachten op de enige camping onderweg die 4x niks is en een heleboel geld vraagt voor niks. Maar goed, het is maar voor 1 nacht, de volgende morgen gaan we op pad naar Ziluingchor, de hoofdstad van de Casamanca-regio. We redden het net in 1 dag, de weg is over het algemeen goed met een bugelpiste van 29 kilometer. De borden langs de weg geven aan dat de asfaltweg wordt geschonken door de US. En bedankt!

CASAMANCA

Dit is absoluut het eerste land ter wereld waar we nòg een entry-stamp krijgen, terwijl we nog in Senegal zijn en blijven. Bij Tanaff is een douanepost, vermoedelijk voor reizigers naar Guinee-Bissau. We leggen het de man wel 2x uit, maar hij blijft bij zijn standpunt. We krijgen nog een stempel in ons paspoort. Ik vraag me wel af of we dan ook nog een keer een exit extra krijgen.

Casamanca is het mooiste gedeelte van Senegal en wordt nog steeds bestempeld als gevaarlijk gebied. Waarschijnlijk verdwijnt die omschrijving volgend jaar, het is er al jaren rustig en steeds meer toeristen komen deze kant op.

In Ziluingchor overnachten we bij Camping Casamanca, een prima ding -alleen je moet er geen feestje in de buurt hebben, dan doe je namelijk geen oog dicht! We zijn er 3x geweest: 1x op Paaszaterdag, 1x op woensdag, en op de dag voor de onafhankelijkheid. 2 van de 3x raak!


KAFOUNTINE

De camping waar we naar toe willen, blijkt gesloten en we gaan naar de Esperanto Lodge, waar we ook kunnen kamperen. Een geweldig mooie plek vlakbij zee, een goed restaurant en prima douche/toilet. Het is een leuk plaatsje en vanuit de camping lopen we over het strand naar de vissershaven waar we vis proberen te kopen. Wat een zwaar werk verrichten de mannen hier. Met touwen worden de boten aan land getrokken en dan wordt de vis snel in kratten aan land gebracht. Geen wonder dat die mannen hier allemaal een 6-pack hebben. De vis is blijkbaar al verkocht, want die kunnen we nergens krijgen of het is de verkeerde tijd. Een van de jongens van de lodge haalt voor ons een inktvis en Ronald krijgt gelijk les in het schoonmaken ervan. Het resultaat is verrukkelijk.

Na 3 dagen gaan Ursi en Heiko, het Zwitsers stel dat met ons mee op heeft gereisd, verder richting het oosten. Ze willen de regen in Nigeria voor zijn. We hebben een leuke tijd samen gehad en komen elkaar vast nog eens tegen. Wij blijven hier nog, we kunnen toch niet voor 15/4 over de grens van Ivoorkust. Samen met een Belgisch stel zien 's avonds een gedeelte van het 3e culturele festival. Het begint laat maar we zien toch een aantal leuke optredens.

Het Belgische echtpaar is op zoek naar een andere levensinvulling en willen een lodge/hotel op niveau in Senegal beginnen. Het is nog niet erg doordacht en Ronald vraagt Erik (eigenaar van Esperanto Lodge) hoe het in Senegal met toerisme gaat. Hij is nog niet erg optimistisch maar spreekt wel vol liefde over zijn lodge, die hij vanaf de grond af heeft opgebouwd. Alleen: of de grond nou wel of niet van hem is, weet hij nog steeds niet. Ook al is het notarieel vastgelegd, de families die hier wonen, hebben zo hun eigen ‘regels'. Meestal betaal je dus de familie, waarvan je hoopt dat die de grondeigenaar zijn en dan kun je beginnen. In Casamance is al het land in bezit van de regering. Wat je erop zet, is van jou. Het Belgische stel kijkt bedenkelijk en denkt dat een andere streek in Senegal een betere optie is. Na een heerlijke week gaan wij naar Cap Skirring waar het enige luxe ressort van Senegal is: Club Med. Het is een Frans gebeuren hier met een paar geweldige restaurantjes en een grote kleurrijke markt. We gaan op zoek naar een camping hier en vinden uiteindelijk een plaats op het strand van hotel Maya. Er is een plek die schoongemaakt wordt door een jongen, die ervan droomt om hier zijn eigen barretje te maken.


OOSTWAARTS

Als ik wil, kan ik hier zo aan een andere man (in meervoud). Iedereen wil naar Europa nl. en er wordt ons regelmatig gevraagd of we niet kunnen helpen. Ik leg uit dat het niet de beste tijd is om naar Europa te gaan, dat er veel werkloosheid is en dat alles veel duurder is dan hier en het weer een stuk beroerder. En dat je er moet werken van 9.00 uur precies tot 17.00 uur precies - geen Afrikaan kan zich dat voorstellen. Of het helpt?

Na een paar dagen met heerlijk weer gaan we nu echt oostwaarts. Onderweg komen we een paar keer militaire colonnes tegen: het is onafhankelijkheidsdag! Doodmoe arriveren we bij Camp Wassadou vlakbij het nationale park Niokola Koba. Het weer is 40 graden en koelt 's nachts af naar ca. 28. Overdag is er niemand te bekennen. Je kunt met een gids (15 euro) per dag door het park maar we zien er vanaf. Volgens ons zijn de enige dieren waar nog wat leven in zit, de hippo's in de rivier voor ons, waar we met een koel biertje naar kijken. Met een buitentemperatuur ver boven mijn lichaamstemperatuur heb ik het gevoel dat mijn hersens aan de kook raken. Alles maar dan ook alles is heet, het water in de tank, de auto, het bed en kussens. Pffff.


COOL CAMP

Als je kampeert met een graadje of 40 werkt alleen deze naam als een magneet. Vanuit Senegal, Wassadou rijden we in een dag naar Manatali, nou ja dat moet kunnen, denken we. De formaliteiten aan de grens zijn nihil: binnen een kwartier zijn we in Mali. Maar ook hier geldt: It's a rough road to paradise...

Op deze "weg" kun je het leren: zand en stenen, de berg op en af, soms rijden we ineens in een Afrikaans dorp waar we enthousiast worden ontvangen. En wordt ons de weg gewezen naar een nog onwaarschijnlijker klein, stenig pad. We rijden ons klem op een ‘afrit' van een brug en zitten muurvast op het differentieel. Hulp is hier nooit ver weg en met de krik en veel (overal aanwezige) stenen krijgen we de auto weer op weg. Inmiddels is het ons wel duidelijk geworden, dat we Cool Camp niet in 1 dag zullen halen. Over Mali is iedereen paranoïde en zoiets heeft toch effect op ons: de eerste nacht zullen we in de bush moeten overnachten!! Nou zijn de mensen hier allemaal supervriendelijk, dus we denken dat het allemaal wel mee zal vallen. We zoeken een plek, niet al te ver van het pad. Zoveel mensen zullen er hier 's nachts toch niet langskomen? Dat blijkt een grote vergissing: het lijkt wel een snelweg voor brommertjes. De laatste passeert ons om 1 uur. In de verte horen we trommels, dus in een of ander dorp is er vermoedelijk een feestje. De volgende morgen gaan we vroeg op pad na een flink aantal koppen koffie. Over een 25 km moeten we afslaan: zou het dan beter worden?

We maken flauwe grappen: pas op verkeersdrempel, als er veel paden bij elkaar komen: denk aan de rotonde, toen we vast zaten: heb jij het nummer van de ANWB, pas op tegenliggers, als er een brommer aankomt en dat soort ongein.

De weg verandert na 25 km in een wasbordweg wat op zich al een hele verbetering is en wordt langzaam breder en breder tot we Manatali inrijden. En dan naar Cool Camp: onder de mango en cashewbomen aan de rivier! Casper, de Nederlandse eigenaar, heeft de werkzaamheden wat verlegd: de camping wordt niet druk bezocht door het negatieve reisadvies en dus is er een bananenplantage gekomen, droogt hij het fruit en maakt sap van de vruchten van de vele mangobomen, geeft werk aan 3 jongens, doet vrijwilligerswerk, enz. Ronald gaat samen met hem een waterpomp reviseren bijv. Samen doen we boodschappen in het dorp en de Malinezen willen graag op de foto. Een van de dorpelingen heeft zelfs zijn naam gekregen...de vader is de man van wie Casper het land heeft gekocht.

Kinderen zijn er hier in overvloed. Volgens de reisgids verdubbelt de Malinese bevolking elke 20 jaar en is ongeveer de helft jonger dan 18 jaar. Volgens de islam mag je 4 vrouwen hebben en de Afrikaanse man vindt dat meer dan prima. Nog niet zo lang geleden trouwde iemand hier met een meisje van 14 (inmiddels zwanger) als zijn 2e vrouw.

Casper laat ons de vruchten van de cashewbomen zien: boven op de noot groeit een soort appel en dat is toch lèkker. Ik eet me er helemaal gek aan en vindt ze stiekem lekkerder dan de noten zelf. En dan het water: heerlijk koel stromend water, dat vlak na de dam langs de camping loopt. Krijg je het warm, dan plonzen we er in. Elke dag neem ik wat was, nog niet eerder was met de hand wassen zo leuk. Na 6 dagen moeten we toch eens op weg naar de hoofdstad voor de benodigde visa -alweer -.

 

BAMAKO

Na een uurtje of 6 rijden we uiteindelijk Bamako in en besluiten eerst maar eens langs de Nigeriaanse ambassade te rijden. We kunnen zowaar alle spullen inleveren en na 2 dagen de passen weer ophalen. Zou er dan een visum instaan? Dan gaan we naar de ommuurde camping ‘the Sleeping Camel' met een beveiligde ingang. Dit is meer een ‘hot camp' en we gaan toch maar voor een airco kamer. We treffen veel Nederlanders hier: er zijn militairen en politie in Mali. Over de veiligheidssituatie hier zijn ze vrij open: je moet niet naar het noorden van dit land, maar hier is het net zo veilig als in Brussel of Parijs.

Ronald gaat op pad met een Japanse vrouw naar het Palais en ziet daar de oefeningen van een muziekgroep. Ik heb oorontsteking en besluit een makkelijke dag te plannen: lezen op de airco kamer. Van een andere overlander hoor ik dat oorontsteking ook door stof kan komen. (zou zo maar kunnen) Neus druppelen en olie in het oor, als dat niet helpt antibiotica. Bij de apotheek koop ik gelijk coarthem, een geneesmiddel tegen malaria. Onze malerone tabletten zijn over de datum, die werken waarschijnlijk niet meer.


HELP, WE MOETEN VISA HEBBEN!

Er komt een Brits/Duits echtpaar met een Toyota dat hartelijk begroet wordt. Wat blijkt? Ze zijn enkele dagen geleden vertrokken, maar krijgen geen visum voor Ghana in Ivoorkust. Dus ze willen nu via Burkina Faso naar Togo en eventueel verschepen. We gaan hier maar op jacht naar het Ghana-visum, als we Nigeria hebben tenminste...En dat lukt! De consul is een man met humor. Als we om de afgesproken tijd aankomen, zegt hij dat we te laat zijn! Als we er op ingaan: grapje. In Nigeria moeten we vooral oppassen voor de wilde dieren...


Ondertussen hebben we regelmatig kontakt (what's app)met Ursi en Heiko die in Abidjan geen Kameroen-visum krijgen en nu alsnog Ghana gaan proberen, terwijl een andere reiziger ook moet verschepen omdat hij niet verder kan. Dat wordt nog een hele puzzel. Maandag gaan we naar de ambassade van Ghana en lukt dat niet dan kan voor ons ook nog wel eens een optie worden! Al die visa-toestanden hebben alles te maken met de problemen die Afrikanen in Europa ondervinden. Dat kan nog leuk worden.

Reacties


1
Henk en Marianne
18/04/2016 09:49
Mooi reisverslag maar wat een gedoe met visa en grenzen. Wow wat een foto met die mooie lucht. Wij gaan morgen onze Bluescruiser uit de haven van Yokohama halen.
2
corrie couperus
18/04/2016 19:02
Heerlijke foto's ! Ik vind het wel te warm voor mij om het nog fijn te vinden.
Wat een gedoe met visa. liefs van Corrie
3
corrie couperus
18/04/2016 19:03
Heerlijke foto's ! Ik vind het wel te warm voor mij om het nog fijn te vinden.
Wat een gedoe met visa. liefs van Corrie
4
agnes en hein
20/04/2016 20:54
vooral rustig blijven en je niet opwinden over visa en formaliteiten.
Daarvoor is het te warm en te vochtig.
Sterkte
5
Annemiek
02/05/2016 22:11
Ha globetrotters, ik heb eindelijk weer even tijd gehad voor 1e en dit reisverslag. Nummers 2 en 3 komen nog wel. Mooie verhalen weer. Ik heb eindelijk een nieuwe auto gekocht: Nissan Leaf. 100% electrisch. Komt over 2 maanden en ik heb een leuke camper gezien bij Camper Centrum Nederland in Amersfoort. Voor over 8 jaar ;-) Veel plezier verder en diep ademhalen tijdens de visumjacht. Hartelijke groeten
6
Walther Wind
17/05/2016 10:16
Zonder EU toch soortgelijke bureaucratie. Zo mis je niets. :-) Veel plezier nog en ... geweldige verhalen weer!

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »