SPITI VALLEY

donderdag 18 september 2014

VAN MANALI NAAR SPITI VALLEY

Alweer worden we uitgenodigd voor een paar overnachtingen, dit keer in een hotel/kasteel in Manali. We krijgen een topkamer voor een sterk gereduceerde prijs, maar zo langzamerhand wordt het tijd weer te gaan kamperen, want al met al is het natuurlijk veel duurder dan normaal.

De eigenaars van dit ‘kasteel' zijn 2 broers, die beiden in Europa en USA hebben gestudeerd. Ze kijken op een meer westerse wijze naar de problemen van India. En dat zijn er nogal wat. India is nu al overbevolkt en dit zal alleen maar erger worden. In 2050 zouden er meer mensen wonen in India dan in China én USA samen! Het land kent vele godsdiensten, alleen het Hindoeïsme kent al meer dan 100.000 (!) goden. Gezondheidszorg, infrastructuur, armoedebestrijding, problemen alom. Eén minister heeft geopperd, dat er beter meer geld besteed kan worden aan armoedebestrijding dan aan het bouwen van tempels. Waarop hij uiteraard het verwijt kreeg, dat hij tegen religie is....

De broers weten ook een boel te vertellen over de omgeving. Zo wordt hier de beste marihuana ter wereld in het wild gevonden. Tip van de bevolking: bij een bijensteek een paar bladeren fijnwrijven op de plek en de pijn is over.
Manali is een leuk plaatsje om een paar dagen door te brengen en de laatste plaats waar er nog enigszins internet is. 


We zien een huwelijksceremonie bij een nabijgelegen tempel. Verder moeten we nog wat organiseren voordat we echt de ‘bush' ingaan. Tanken, boodschappen, tabletten tegen hoogteziekte en er wordt ons ook geadviseerd een zuurstoftankje mee te nemen, aangezien de hoogste pas 5600 meter is.

ROHTANGPAS

De eerste pas die we overgaan, is de Rohtangpas ca. 4000 meter. Het is zaterdag en het is er erg druk, vooral van Manali naar boven. Veel mensen vinden het geweldig om op de top van de pas foto's te nemen in de sneeuw. File rijden dus en op Indiase wijze krijgen terugkomers nauwelijks kans. We doen er ruim 4 uur over. De weg naar beneden is veel rustiger en ruiger. Over een slechte weg komen we in landschappen van een onaardse schoonheid: diepblauwe luchten, besneeuwde bergtoppen, watervallen en geen andere mensen dan een incidentele schaapherder.

We kunnen overal kamperen, geweldig dus! Eén nadeel: overdag zijn de temperaturen rond de 25-30 graden, maar zodra de zon ondergaat, komt hij binnen een halfuur niet boven de 5! In de camper slapen we met een dubbel dekbed en dat is wel héél lang geleden. Ook de verwarming gaat 's avonds aan, buiten is het met dubbele kleding zelfs niet uit te houden. Vanaf oktober is dit gedeelte van de buitenwereld afgesloten en er vliegen dan helikopters in noodgevallen.

In de aankomende weken zijn we onbereikbaar: telefoon en internet is onmogelijk hier. Alleen in Leh schijnt er weer verbinding te zijn, als er tenminste geen ‘powercut' is...


KAZA SPITIVALLEY

Na de Kunzumpas komen we in Kaza, waar we ook een permit moeten hebben om door te kunnen reizen. 1x raden: kantoor is gesloten, maar morgen is het open. We ontbijten in het nabijgelegen hotel, kijken rond in het plaatsje en doen boodschappen. We tanken bij en hebben geluk: er is net even elektriciteit. We kamperen bij de rivier, waar ook nog verhuurtenten staan. Er zal dus wel niet te veel stijging van het water zijn, we nemen maar aan dat het veilig is.


PERMIT

Als we ons de volgende dag melden bij het kantoor is alles gesloten. We gaan informeren bij het hotel, waarvan de manager goed Engels spreekt. Hij gaat iets regelen, want er zijn nog 5 motorrijders (gasten van het hotel) die ook een permit nodig hebben. Met zijn allen vullen we aanvraagformulieren in en gaan naar het (nog steeds gesloten) kantoor. Er wordt weer gebeld en waarachtig na verloop van tijd komt er iemand opdagen. Alle formulieren worden uitgezocht en aan elkaar geniet, maar er moet nog iemand anders komen voor de stempel en handtekening.

Na weer een halfuur (we leren elkaar inmiddels goed kennen..) komt er iemand die we moeten volgen naar zijn kantoor. En worden vervolgens toch zeker 45 minuten ondervraagd over India en Azië. Hij is erg benieuwd hoe mensen van Australië, UK, Duitsland en Nederland zijn land zien. Na verloop van tijd vraagt Ronald of hij dit elke keer doet. Soms, zegt hij en gaat vrolijk verder.

Als het permit gestempeld is, wijst de klok 13.30 uur aan. We gaan met de motorrijders (3 Australische broers en 2 "Dave's" lunchen. Beregezellig, iedereen bestelt allerlei gerechten en iedereen probeert van alles. We horen horrorverhalen van de mannen over de staat van onderhoud van de huurmotoren. De meeste Europeanen laten die dingen repareren en de verhuurder is daar goed mee af. Maar een Dave weet hoe hij met T-wraps en tape de handel aan elkaar moet houden. Goed= anders. Ze hebben nog een hele rit voor de boeg maar vertrekken net als wij pas de volgende morgen.


PETER EN JENNIFER

Als we Kaza uitrijden, wacht ons een verrassing. Al enige tijd hebben we via internet kontakt gehad met Peter en Jennifer Glaark, een pasgetrouwd Duits stel, dat al zo'n 1,5 jaar reist met een Mercedes/Unimog. De eerste echte overlanders, die we in Azië ontmoeten!
Ze zijn al veel te lang in India, omdat de grens met Tibet door de Chinezen gesloten is. Een tegenvaller, trouwens ook voor ons, want ons plan om naar Europa terug te reizen, moeten we bijstellen. Peter en Jennifer doen in Spiti Valley vrijwilligerswerk en moeten daarom op tijd weg. We spreken af, dat we op de terugweg elkaar weer zien.


PINVALLEY

Pinvalley gaat dus niet lukken: de weg naar deze vallei is weggeslagen door een enorme modderstroom, net als de voetgangersbrug. Voor de bevolking een ramp. De boeren hier moeten hun oogst nu naar de vrachtwagens aan de overkant sjouwen in 40 kg balen. Wij keren om: je kunt zo wel zien, dat het maanden gaat duren voordat je hier weer verder kunt. We houden de rotsblokken op de bergen nauwlettend in de gaten, blijven ze aub toch nog wel even liggen? Zonder problemen rijden we naar Toba, één van de oudste kloosters van India.
De camping in Toba ziet er prima uit, maar de badkamer is even wennen: een emmer koud water en een hurktoilet. Ronald denkt met weemoed aan de warme douches in de luxe hotels waar we zijn geweest. Ook mij gaat het niet best af: door een windvlaag waaien mijn schone kleren in de waterton.

De eigenaar van de camping komt langs en vertelt dat de man van de receptie niet zo goed Engels spreekt (góh, was ons niet opgevallen..) We krijgen korting als we een sticker op de auto plakken en als we er ontbijten, hoeven we helemaal niets te betalen. Overigens is dat meestal de afspraak die we maken als we bij een hotel kamperen.

Het wordt nog erg gezellig als de 3 broers en de 2 Daves ook aankomen, alweer achtervolgd door pech. Dit keer is het de carburateur en de volgende morgen een lekke achterband. Onze compressor bewijst weer goede diensten. Ze moeten met een paar dagen in Delhi zijn. We hopen dat het gaat lukken, zeker als we later horen dat er waarschijnlijk nog een pas gesloten is door een modderstroom.

We worden overal waar we komen wel gefotografeerd en op internet gezet. Mensen vragen zelfs of ze achter het stuur mogen zitten en maken dan een foto! Met ons of zonder ons, met de hele familie, het maakt niet uit. Ook op de weg worden we meerdere keren ingehaald en worden er foto's gemaakt. Wat we nog niet eerder hebben gehoord: zijn jullie van de ambassade of zelfs van de High Commissioner? Die moeten we er maar inhouden...


NAKO

Hier is maar een kampeerplek te vinden: op het heliplatform. We boffen: er is hier ook een festival. Er komt een lama, die het hele dorp toespreekt en in de namiddag wordt er gedanst in folkloristische kleding. In een tent is de hele bevolking verzameld samen met een handvol toeristen. Ontzettend speciaal om dit mee te maken. 


Rond een uur of 7 vertrekken we naar het heliplatform. Hier wacht ons nog een verrassing: het is de hotspot van de jeugd van het dorp. Tot een uur of 2 wordt er feest gevierd en goed doorgedronken. Het is geen moment dreigend, alleen wel luidruchtig. De volgende dag is een vrijdag - waarschijnlijk dus weer feest. Dan maar terug naar Tabo, waar we weer op dezelfde camping staan, een stuk rustiger.
De koudwater douche-emmer ontlokt Ronald de opmerking, dat er toch grenzen zijn voor een 60-plusser! De eigenaar offreert even later een emmer warm water. Jammer, maar helaas.

Onderweg komen we regelmatig borden tegen met als opschrift: stop-look-go, in verband met rollend gesteente en ook niet al te zuinige rotsblokken. Maar wat wordt je in vredesnaam geacht te doen? Als je stopt en kijkt, ga je nooit meer. Bidden dat die steen bljft liggen waar die ligt...en doorrijden op hoop van zegen?!


DHANKAR

Een 1200 jaar oud klooster, dat op spectaculaire wijze tegen de bergwand gekleefd ligt op het uiterste puntje van een klif is het omrijden (10 km steil omhoog) meer dan waard. We krijgen uitleg over het klooster met 4 kapelletjes en een meditatiegrot. De dalai lama heeft hier overnacht en gemediteerd.

Via een afschrikwekkende nauwe weg komen we weer op de hoofdroute naar Kaza, waar we het weekend verblijven aan de rivierbedding. We kamperen hier samen met Peter en Jennie, Duitse overlanders die al meer dan 10 maanden in India zijn. Peter en Jennie gaan nu via Birma naar Z.O. Azië en vandaar verder verschepen.3


CHANDRATAL MEER

Na een meer dan gezellig weekend rijden we Spiti Valley weer uit, terug naar de hoofdweg. Maar eerst willen we nog naar het Chandratal meer; hiervoor moeten we alweer een pas van 4500 meter oversteken. Op de pas kijken we naar besneeuwde bergtoppen die ver boven ons uitsteken. De laatste 12 km (jeepable route) valt vies tegen. Er is absoluut geen ruimte voor tegenliggers, maar af en toe zijn die er toch. Zo moet Ronald een halve kilometer achteruit voordat er 5 vrachtwagens langszij kunnen komen. Het pad is bezaaid met puntige keien. Hier moet je geen lekke band krijgen!

Vlakbij het meer zijn luxe tenten met echte bedden waar je kunt kamperen en ook zijn er heuse zit-wc's. We worden uitgenodigd voor het diner maar niet alle gasten zijn op tijd terug - ze moeten gezocht worden. Het wordt kouder en kouder en het vuur in de tent houdt het nauwelijks warm. Uiteindelijk komt de groep kleumend binnen en kan iedereen eten. De volgende morgen gaan we naar het meer dat er als een spiegel bijligt, waarin de besneeuwde omliggende bergen zich spiegelen.

Ronald wordt ook nog uitgenodigd voor een tocht in de winter hier. Een groep van National Geographic gaat dan op zoek naar de sneeuwluipaard. Die moet hier te vinden zijn - in de zomer is hij gespot toen er een lam geslacht was. Hij is toen op het afval afgekomen. Voor de echte sportievelingen is er nog iets anders: je kunt hier in de winter skiën. Het gebied is een halfjaar van de buitenwereld afgesloten en alleen met een helikopter te bereiken.

We gaan door: 3 bergpassen over van resp. 4800, 4900 en 5300 meter op weg naar Leh.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »