START VAN HET AZIË-AVONTUUR

zaterdag 23 november 2013

MALEISIË - PENANG

Na Indonesië vinden we Maleisië een aangenaam land. De vochtige warmte is wel even wennen: alsof er een warme klamme deken over je heen wordt geslagen. Alleen als het regent, koelt het even af.

We landen in Penang, een eiland dat met een brug verbonden is met het vasteland. De hoofdstad is Georgetown, een heerlijke mix van allerlei verschillende culturen. Zo heb je hier Little India en Chinatown met hun diverse tempels, winkels en gebouwen, een kleurrijk geheel. Je hebt hier Victoriaanse gebouwen zoals de klokkentoren, gemeentehuis het fort, afkomstig van de Engelse tijd. Ook is er een nyonya-cultuur ontstaan door huwelijken tussen Maleisiërs en Chinezen. Eten kun je hier goed en goedkoop in allerlei restaurantjes, maar ook op de "foodcourts". Hier kun je uitzoeken wat je wilt eten bij allerlei stalletjes en ter plekke opeten.
Georgetown staat op de Unesco World Heritage Site

We hebben een hotel net buiten Georgetown aan het strand. Op dat moment zijn er veel moslims op vakantie en de vrouwen/meisjes gaan met kleding en sluiers aan in het zwembad ondanks het uitdrukkelijk verbod. Niet echt fris, maar we gaan toch veel naar Georgetown. Penang heeft een goed openbaar vervoer, voor 0,50 kun je overal naar toe met de bus.

We gaan naar Little India waar je dagen kunt doorbrengen. Er zijn beroemde muurschilderijen gemaakt en die wil ik natuurlijk zien. Verder heb je hier overal wel Hindoetempels waar je ook hindoepriesters ziet met rituelen en mensen die er staan te bidden.

Naar het batik-schildermuseum en naar het Sun-Yat-Sen museum ga ik alleen. Hier komen waarschijnlijk niet veel bezoekers, want ik word ontvangen met thee en koekjes en krijg overal uitleg over. In dit gebouw was een zgn. Handelsfirma gevestigd, waardoor de Britten om de tuin werden geleid. Hier werden de grondslagen gelegd van de nieuwe Chinese Republiek. Sun Yat Sen was de eerste president, maar verloor het van Mao Tse Tsoeng. Als ik wegga, word ik van harte uitgenodigd om nog eens langs te komen, dan hoef ik niet te betalen...

Ook de Clan Jetties zijn een bezoek waard. Hier zijn Chinese woningen gebouwd op pieren die in zee steken. Ze dateren van de 19e eeuw en worden nog steeds bewoond. En inmiddels een toeristische attractie geworden.

De beroemde Kek Lok Si tempel staat op een heuvel en kijkt uit over Georgetown. Het is de grootste boedistische tempel in Zuid-Oost Azië en wordt almaar groter. Je moet je door steeds meer winkeltjes worstelen voor je bij de tempel kunt komen met het beeld van Kuan Yin, de godin van genade en uiteindelijk bij de pagode. Je moet er wat voor over hebben.

 

WACHTEN IN PENANG

Volgens de website waarop we de container kunnen volgen, zal het schip met de auto op 26/10 hier arriveren. Maar als Ronald de volgende dag weer kijkt, ligt het schip in Hong Kong!? Dat kan toch niet waar zijn. Als we Hans en Irene spreken in Georgetown blijkt het wel degelijk te kloppen. Onze container is overgeladen op een ander schip in Kuala Lumpur op 18/10! De huidige (verwachte) datum van aankomst is 3 november...Dat is een behoorlijke tegenvaller. En bij de afspraak met onze agent blijkt dat 4 en 5 november officiële vrije dagen zijn. Voor er ook maar iets gedaan wordt, is het al gauw 6 november. En op 15 november vliegen we naar Nederland, dat wordt akelig kort dag. 

Een ander probleem zijn onze medicijnen - er liggen er genoeg in de camper maar daar hebben we nu even niks aan. En de meegenomen voorraad is niet voldoende voor nog eens 14 dagen. De medicijnen van Ronald kunnen we gelukkig zo in de apotheek krijgen, maar voor die van mij moeten we naar een ziekenhuis. Gelukkig hebben we altijd een brief met de voorgeschreven medicatie bij ons; je wilt niet van drugsbezit worden beschuldigd! Bij de eerste hulp in een ziekenhuis in Georgetown schrijft de arts een recept uit, waarop we bij hetzelfde ziekenhuis de medicijnen krijgen. Weer opgelost. 

 

KIP OF EI?

Eén ding moet in ieder geval al geregeld worden en dat is de verzekering. Die heb je nodig anders wordt de auto sowieso niet in het land toegelaten. De verzekeringspapieren moeten naar de douane en die geeft een ICP-sticker af, waarmee je hier op de weg kunt. En dus gaan we op weg om een verzekering af te sluiten. En dat blijkt niet eenvoudig. Want de verzekering vraagt als eerste de ICP-sticker...anders kunnen ze geen verzekering afsluiten. Ja, daar sta je dan. Na verschillende maatschappijen te hebben geprobeerd, geven we het op en leggen de kwestie neer bij Curio Pack, onze agent, die hiervoor een oplossing denkt te hebben.

Hans en Irene hebben het anders opgelost: ze zijn bij de Zwitserse maatschappij Zürich langs gegaan waarbij ze ook klant zijn in Zwitserland. Ze krijgen hetzelfde verhaal te horen, maar hun gegevens zijn bekend. Hans weet ze er van te overtuigen, dat hij ook nog aandeelhouder (!) is van het bedrijf. Je moet wat doen om een WA-verzekering van 1 maand los te krijgen...Maar na een ochtend de blaren op de tong praten, is het ze wel gelukt. We zijn net te laat, het kantoor is gesloten. Maar optimistisch denken we dat het probleem links of rechtsom nu wel opgelost zal worden.


LANGKAWI

Als we toch nog een aantal dagen moeten wachten, kunnen we dat beter op een tropisch eiland doen en dus boeken we een paar dagen een hotel op Langkawi, dat met de ferry makkelijk te bereiken is. Hans en Irene zijn hier al eerder geweest en logeren in datzelfde hotel. Wij worden afgezet bij een klein gasthuis met 6 kamers, 10 minuten van het strand en heel anders dan de luxe hotels die je hier overal hebt. Hier maak je zelf je ontbijt klaar met wat er voor handen is in de gezamenlijke koelkast. Je kunt de hele dag koffie/thee drinken. Prima geregeld dus. Alleen dat bed .... Dat lijkt ons wel erg aan de korte kant. En inderdaad, als Ronald gaat liggen, steken zijn voeten over de rand. Geen probleem, we krijgen een andere kamer met een Engels bed...dat is 2 meter in plaats van 1.80 meter. We huren een scooter en kunnen op weg.

We zitten vlakbij het Cenang strand, dat het meest toeristisch is van het hele eiland. Maar echt vol kunnen we het hier niet vinden. We vinden een plek waar ze strandstoelen en parasols verhuren en vlakbij is een klein restaurantje waar je heerlijk kunt eten. Als we er lunchen, kunnen we het nauwelijks geloven: voor 5 euro per persoon krijgen we vers vruchtensap, een grote fles water en een heerlijke rijstschotel. We kunnen het hier wel even uithouden.


RUH STRAND EN KABELBAAN

Na een klein uurtje met de scooter tuffen, komen we bij de kabelbaan om vanaf de bergtop het hele eiland te kunnen overzien. Dat valt nog niet mee, want als we boven komen, kunnen we tussen de wolken door af en toe wat zien. Dan maar naar het strand in het Ruh Nat.Park en dat is inderdaad schitterend, alsof je op een bounty-eiland zit. Als het na een uurtje begint te regenen, gaan we als een speer op weg naar het hotel. Ineens is die motor een stuk minder aantrekkelijk. We schuilen onderweg een paar keer, maar komen toch doornat aan. ‘s Avonds eten we op de nachtmarkt, waar allerlei stalletjes met verschillende soorten eten staan. Toeristen en lokale families - alles eet hier.


VERJAARDAGSFEEST

Op 1 november viert Mark, een van de eigenaren van het hotel, zijn verjaardag waarbij ook alle hotelgasten zijn uitgenodigd. Dagen is er aan gewerkt en op vrijdag is het dan zover. De hele tuin is verlicht, er is drank en eten in overvloed en het wordt ook behoorlijk laat. Een leuk initiatief, zouden meer hoteleigenaars moeten doen....
Je kunt hier alleen maar via de mail boeken, want de eigenaren houden er een selectief boekingssysteem op na. Zo weren ze bijv. Russen, Chinezen en Arabieren.
We vinden het jammer, dat we hier maar 6 nachten kunnen blijven, maar het hotel is volledig vol en dus moeten we terug naar Georgetown. Het is inmiddels 4 november.


EN OPNIEUW WACHTEN

Ronald checkt elke avond de computer en kijkt het schip zo ongeveer de haven in. Maar in de nacht van 3 op 4 november is het in ieder geval de haven binnen gelopen. Op de 6e moeten Ronald en Hans naar de haven. Oh, en de verzekering dat moeten we toch zelf nog even regelen. En dus ga ik op weg naar Zürich, die ons telefonisch al hebben toegezegd, dat ze dezelfde regeling ook voor ons kunnen toepassen.

Dat is echter nog niet zo eenvoudig, wij willen die verzekering voor 3 maanden. Bovendien willen ze een kopie van Ronalds' paspoort en laat ik die nou net niet bij me hebben en Ronald zit met zijn pas in de haven. Na een stief kwartier praten als Brugman en toestemming van de manager, is alleen het paspoortnummer voldoende als de kopie later gefaxt wordt. Pfff..opgelost denk je dan. Nou niet helemaal, want de Visakaart wordt niet geaccepteerd - dus eerst even geld trekken met diezelfde kaart. Als ik terugkom, blijkt het systeem de verzekering niet te accepteren. Weer wachten dus, want er moet nu toestemming van hogerhand gevraagd worden. En de man is natuurlijk niet te bereiken. Ondertussen is er druk telefonisch verkeer met de haven, want er wordt op de papieren gewacht. Met een uurtje of 3, 4 heb ik eindelijk de verzekeringspapieren, die met een koerier naar de haven gaan.


BIJ DE HAVEN

Vermaken de mannen zich kostelijk. De douanemensen checken de papieren en de auto's, maar kijken verder niet naar de inhoud. Gelukkig horen ze de flessen wijn achterin niet rammelen. Als het officiële gedeelte achter de rug is, willen ze met de auto's op de foto en als ze er ook nog een rondje mee kunnen rijden op het haventerrein vinden ze het helemaal het einde.

Nu is het wachten nog even op de ICP-stickers. Omdat die dingen normaal een heel jaar geldig zijn en wij nou eenmaal een tijdelijke sticker moeten hebben die ze hier niet kunnen afgeven, is er een creatieve oplossing bedacht. Er rijdt iemand van onze agent naar de grens, anderhalf uur verder en daar is zo'n sticker geen enkel probleem. We verwachten dan ook, dat we de volgende dag eindelijk, eindelijk over onze auto's kunnen beschikken.

En dat lukt, alleen onze sticker is afgegeven voor 1 maand in plaats van de gevraagde 3 maanden. De agent moet dus nog een keer naar de grens en doet dat pas na heel wat heen en weer gesteggel. Kom je gewoon over de grens dan krijg je je stempels, verzekering en sticker binnen de kortste keren, maar verschepen is altijd een stuk lastiger.


WE RIJDEN WEER!

Ondertussen gaan we eindelijk, eindelijk op weg. Allereerst moeten we voedsel inslaan. Bij de versafdeling van de supermarkt zijn we het spoor bijster. Pepertjes, zeewier, noten, en allerlei groenten waar we het bestaan niet van vermoedden. En rijst, rijst en rijst. Maar gelukkig vinden we er ook brood en yoghurt, want een oosters ontbijt ligt ons te zwaar op de maag. En 2x rijst per dag is meer dan genoeg.

We zoeken een plek aan het strand om te kamperen. Dat valt nog niet mee, er zijn veel hotels en anders is het een rotsige kust. Maar het lukt ons, samen met de Zwitsers. Er verschijnt een jonge ondernemer die geld vraagt voor deze plek. Maar liefst 100 ringit! We worden het eens over 15 ringit per nacht voor 2 auto's en krijgen daarvoor de beschikking over zoet water. Of de man eigenaar is van die plek valt zeer te betwijfelen, maar goed. In Maleisië en eigenlijk in heel Azië zijn nauwelijks campings te vinden buiten de Nationale Parken. Overal is het dus of wild kamperen of bij een hotel/motel/restaurant of iets dergelijks. Niet overal heb je de beschikking over een toilet/douche, we zijn maar wat blij dat we in ieder geval zelf een toilet hebben. Genoeg chemicaliën meenemen dus.


CAMERON HIGHLANDS

Het is een van de toeristische trekpleisters van Maleisië en het is hier inderdaad mooi. Maar daar wordt in rap tempo wat aan gedaan: overal zie je plastic tunnels voor de aardbeienteelt en afgravingen. De theeplantages zijn wel weer prachtig. Je kunt hier wandeltochten maken, maar het weer zit even niet mee en veel wandeltochten zijn afgelast. We zitten hier op 1500 meter hoogte en het regent pijpenstelen. We kunnen hier prima overnachten op een parkeerplaats naast het Strawberry Resort waar we ook gebruik kunnen maken van het toilet. En we slapen als rozen onder het dekbed, want de temperatuur is hier beduidend lager dan in de rest van het land.

En Camaron Highlands staat vol met antieke Landrovers een overblijfsel van de Engelse overheersing.

 

DE KUST, DE KUST

Ronald wil naar de kust terug en als die man wat in zijn hoofd heeft...terug naar de kust dus. Alleen volgens onze reisgids is er niks. En wat we ook proberen, bij de kust komen we niet. En we moeten toch ergens overnachten. Ten noorden van Kuala Lumpur ligt een plaatsje waar ze een klein Nat. Park hebben. Het plaatselijke hotel is vol en het chaletpark is gesloten. Bij de ingang van het park liggen nog een aantal chalets. Als we naar de overnachtingsmogelijkheden informeren, krijgen we een afwijzend antwoord. Dat is misschien de 2e keer in al die jaren. Misschien hadden we wat minder netjes moeten zijn en er gewoon moeten gaan staan. Want opvallen doet het echt niet.

Nu moeten we verder op zoek. En gelukkig vinden we een zijweg die naar een waterstation leidt. Hier komt vast niemand, dachten we....Maar om een uur of 1 in de nacht wordt er met grote lantaarns naar binnen geschenen. De mannen zijn op zoek naar wilde zwijnen, maar hebben ons gevonden. Gelukkig loopt het allemaal goed af en we tukken verder. Maar erg prettig zijn dit soort dingen nooit.

De vuurvliegjes waar het in dit park allemaal om begonnen is, zijn afwezig. Het is zeker het seizoen niet.


FRASER HILL

En dan ontdekken we de volgende dag Fraser Hill, werkelijk een pareltje. Hier konden de legerofficieren bijkomen van de uitputtende warmte van Kuala Lumpur. Het is hier stralend weer en als we omhoog rijden, zien we overal regenwoud. Wat een schitterend gebied.

Er staan hier een aantal gesloten hotels, dus we kunnen hier altijd ergens staan. Maar we vinden een prachtig plekje, want we worden aangehouden door een Maleise man, die alles van onze reis wil weten. Hij is in gezelschap van zijn zus en zwager die naast een lege bungalow staan met hun mobil home, met uitzicht over de heuvels. En daar kunnen we makkelijk bij. In de tuin drinken we thee met wat sandwiches. De man is een verwoed fotograaf en is heel nieuwsgierig naar de foto's van Ronald. Hij wil zelfs een avond regelen met meer fotografen in Kuala Lumpur. We worden op de video gezet, er worden tig foto's genomen. We voelen ons belaagd door een paparazzi....


KUALA LUMPUR

Ons vertrek nadert. We hebben het adres van een studievriend van onze zoon waar we de auto kunnen stallen. Net we goed en wel op weg zijn met de auto moeten we al weer stoppen.

Ronald rijdt soepeltjes door de stad naar de opgegeven coördinaten. Onderweg hebben we heel wat bekijks. Auto's rijden langzamer en halen ons dan opnieuw in, mobieltjes en tablets in aanslag bij het steeds opnieuw passeren.

Dennis en Shirley wonen dichtbij het centrum van de stad, vanuit hun huis kun je de Petronas Towers zien. Er is hier een mall die Ronald persé wil zien: alleen maar electronica. Shirley en ik kiezen voor wat anders, we gaan naar het winkelcentrum van de Petronas Towers. We worden rondgereden door de chauffeur, want we gaan hier ook nog ergens eten en dan kan er ook nog wat gedronken worden. We gaan voor een uitstekend Chinees restaurant met heerlijke dim sum die een volledige maaltijd vormen.

De auto wordt hier nog even goed nagekeken omdat er lampjes op het dashboard niet uitgaan sinds de ontscheping. Er moet wat vervangen worden en dat gebeurt in de 1e week van onze vakantie onder scherp toezicht van Joe, de chauffeur. De laatste was wordt gedaan en dan wordt het tijd voor vertrek.

Tijd voor vakantie in Nederland: verjaardag van ons kleinkind, Sinterklaas, Kerst. Maar vooral weerzien met de familie en vrienden. We gaan er even tussenuit tot eind van het jaar.!


Iedereen in ieder geval prettige feestdagen gewenst!!

Rond begin januari verschijnt het volgende verslag weer.

 

 

 

 

Reacties


1
Corry Koedam
18/12/2013 16:16
Hallo Rini en Ronald,
Wat een mooie foto van Shanna, een mooi meisjes,wat zal papa en mama, maar ook oma en opa trots zijn.
Ik had al een mail proberen te versturen, maar dat lukt niet.
Hierbij wil ik jullie hele gezellige kerstdagen toewensen en een voorspoedig en gezond 2014.
En ook veel reisplezier, zonder problemen.
Hartelijke groeten, Corry.

2
AK
20/12/2013 14:15
Hello, I just found your blog and will for sure start to read it! I too have a blog of my world travels!
www.apocketfullofwanderlust.com
I have a Dutch Connection in that I lived in Doorn for 3 years in the early 1990s. I travel frequently to the Netherlands and speak Dutch (a bit rusty now). I love your home country! Please checkout my blog too!
-AK
3
alex van helsdingen
04/01/2014 18:52
Ha Rini @ Ronald, Vanaf Sterkenburg een warme groet, de volgende keer dat jullie in holland zijn geef dan even een seintje dan praten we bij.

Goeie reis!!

alex

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »