Sudan Nederland Ethiopiē

dinsdag 31 juli 2012

ONVOORZIENE GEBEURTENISSEN

 

In de omgeving van Meroe staan de oudste pyramides ter wereld, die we dan ook van dichtbij willen bekijken. We rijden er heen met Rachel en Chris en ontmoeten ook de Turkse bikers weer.  ‘s Morgens is het eerste wat we zien een groep kinderen, die ons van alles willen verkopen, direkt gevolgd door mannen met kamelen, die ook nog wat willen verdienen. Ronald is geinteresseerd in een origineel mes en er wordt stevig onderhandeld. 

En zowel koper als verkoper is gelukkig met de prijs; de verkoper laat me nog gratis een ritje op de kameel maken. Niet te lang want de kameel op en af vind ik maar niks en ook je evenwicht bewaren is nog niet zo eenvoudig. Maar leuk is het wel.

We krijgen nog even de tijd om de pyramides van dichtbij te bekijken. Misschien wel de oudste, maar die in Egypte zijn spectaculairder. Daarna gaan we op weg naar Khartoum; Rüzgarin & Murat apart op hun motoren, wij samen met de Engelse vrienden.

 

FBI SUDAN!

Onderweg worden we verschillende keren aangehouden, niet alleen door de politie, maar ook door onduidelijke, gewapende figuren. Als Ronald vraagt om identificatie laten ze een medische kaart zien met foto. Ze wijzen op een bord met Arabisch opschrift, dus daar worden we ook niks wijzer van. Dan roept er één : FBI Sudan, waarop we in lachen uitbarsten. Maar goed, Ronald laat de paspoorten zien, er wordt wat overgeschreven en we mogen doorrijden. Het hoe en waarom blijft onduidelijk. 

 

KHARTOUM

In Khartoum valt het niet mee om een overnachtingsplek te vinden. Camping National vinden we niet echt veilig, ver buiten het centrum en zonder enige schaduw, niet onbelangrijk bij deze temperaturen. De Blue Nile Sailing Club is het enige alternatief, maar als we er aankomen, zakt de moed ons in de schoenen. Een mooie plek aan de Nijl, zonder meer, maar totaal in verval. En voor het gebruik van het publieke toilet/douche bij de moskee en een parkeerplaats wordt ons maar liefst 12 dollar berekend! Nee, daar trappen we niet in.

Als we nog staan te overleggen, komen Murat en Rüzgarin het terrein oprijden, die het zelfde traject hebben afgelegd. Ze hebben een telefoonnummer gekregen van een motorvriend, die ook in Khartoum is geweest en daar kontakt heeft gehad met een Mohammed (hoe kan het ook anders?). En een uurtje later komt er iemand op een supermotor het terrein oprijden. Met een rotgang rijden we achter hem aan dwars door de stad naar het KhartoumYouth Hostel  waar de auto veilig gestald kan worden. Het sanitair is ook niet om te juichen, maar het kan er mee door. Slapen in de auto is als overnachten in een sauna; de minimum temperatuur komt niet beneden de 36 graden....

 

VISA en zo

Ronald laat bij de garage in Khartoum een kruiskoppeling vernieuwen en in de tussentijd ga ik naar de ambassade van Kenya om daar het visum te regelen. Ik kan er niet in US dollars betalen (anders moet dat juist altijd) maar alleen in Soedanees geld....en dat heb ik te weinig. Nog een keer terug dus! Als de struise dame van de ambassade hoort hoeveel ik de taxichauffeur moet betalen, stuift ze naar buiten en foetert de man uit, die daar niet van terug heeft! Ik krijg geld terug van hem! Op de terugweg tref ik een chauffeur met amoureuze bedoelingen. Het kost nog heel wat moeite om hem te overtuigen dat ik niets meer wil dan een taxirit naar de ambassade. Wat een dag!

Van Murat horen we dat we ook nog een aanbevelingsbrief nodig hebben voor de douane van Ethiopië. De Nederlandse Ambassade ligt om de hoek, dus ook daar ga ik even langs. En inderdaad er bestaat zo’n brief, die ik gratis mee kan nemen. (NB: er is nooit naar gevraagd.) De Engelsen gaan daarna ook op stap naar hun ambassade voor dezelfde brief.

 

EN DAN GEBEURT HET..

‘s Avonds eten we met Chris en Rachel in een van de duurste en beste restaurants van Khartoum. Echt genieten en heerlijk gegeten! Alleen.. de volgende morgen is het raak - ik voel me helemaal niet goed en ren naar het toilet en ga buiten van mijn stokje. Ronald kan me nog net opvangen. En dan volgt heftig overgeven en weer flauw vallen. Dat ziet er niet best uit. Ik krijg een stoel naast het toilet en loop heen en weer. Chris en Rachel gaan op weg, wij moeten minstens nog een dag blijven. Zelfs water houd ik niet binnen. Ronald zoekt in de medicijntrommel naar diarreeremmers, anti-biotica en ORS.

Als ik eindelijk lig te slapen, wordt Ronald gebeld vanuit Nederland: mijn zus laat weten, dat mijn vader is overleden...Dat is iets wat wel eens door je heen gaat, maar waarvan je hoopt dat het nooit zal gebeuren. Internet hebben we hier nauwelijks en dus neemt Ronald kontakt op met Ruard, die tickets moet gaan regelen. 

Ronald gaat naar de immigratiedienst om verlenging van het visum te vragen. Dat gaat niet, moet in Nederland, maar ze verwachten daar geen problemen mee. Het houdt wel in, dat we dat als eerste in Nederland moeten regelen...en onze auto blijft hier in het hotel staan.

Langzaam dringt het besef tot me door, dat ik mijn vader niet meer zal terug zien. In februari hebben we elkaar voor het laatst gezien. Zijn gezondheid is het laatste jaar niet best geweest en hij is bijna 86 jaar geworden en in zijn slaap overleden. Maar toch.

 

NEDERLAND

Morgen gaan we met het vliegtuig terug naar Nederland; in mijn conditie is dat niet alles. de hoteleigenaar heeft zo’n medelijden met me, dat hij gratis (!) een kamer met airco ter beschikking stelt...En we horen dat er een arts uit Tjechië logeert, die ‘s avonds weer terugkomt. En gelukkig heeft hij een paardenmiddel bij zich, dat me eindelijk weer een beetje op de been brengt en waardoor ik in ieder geval weer een paar uur kan slapen. In het vliegtuig naar Nederland zijn wij de enige Nederlanders. De purser is blij dat hij met ons kan praten, want de rest verstaat nauwelijks Engels, laat staan Nederlands. De volgende morgen staan we met een onwerkelijk gevoel op Schiphol, tollend van vermoeidheid.

En dan is daar Shanna, die ons gelijk toelacht. Een beter medicijn dan knuffelen met haar bestaat niet. Als we (ik heel voorzichtig) gegeten en geslapen hebben, voelen we ons een stuk beter. 


AFSCHEID

Er volgen een paar drukke en emotionele dagen, condoléance, begrafenis en alles wat er mee samenhangt... het weerzien met familie en vrienden...teveel om te noemen.

We gaan met een goede week al weer terug. Gelukkig is ons visum voor Sudan verlengd zonder enig probleem. We kopen nog wat zaken, die we nodig denken te hebben en wat reserve-onderdelen. En ik schaf nog wat Lonely Planets aan - boekhandels zijn schaars in  Afrika. Wat me opvalt is, dat we waarschijnlijk de enige Nederlanders zijn, die niet over het weer klagen. Na maanden van minimaal 40 graden, wil ik het best wel even koud hebben.

Voor we het weten, staan we weer op Schiphol voor de terugvlucht naar Khartoum, dat tjokvol zit met allerlei hulpverleners van diverse hulporganisaties voor van alles en nog wat. In Khartoum zie je ook heel veel auto’s rondrijden van de UN, EU, US Aid enz.enz.

 

RAMADAN

De douane in Khartoum kijkt niet eens naar onze bagage, we lopen zo door. De mannen zitten er slaperig bij op een stoel. Want inmiddels is het Ramadan en dat maakt veel verschil. Pas rond een uur of half 8 kan er gegeten en gedronken worden. En dus zijn restaurants en café’s gesloten tot die tijd. Ook veel winkels zijn dicht. Als we bij het hotel aankomen, weten we niet wat we zien. Overal liggen mannen en vrouwen op de stoep met een troep!..dat wil je niet weten.

Als we ‘s avonds naar het hotel naast het onze gaan, ontmoeten we daar een Griek, die in Sudan een bedrijf is begonnen. We moeten heel lang wachten tot we iets krijgen, want de andere mensen, waar onder het personeel hebben gevast en moeten eerst eten. Tja, daar kunnen we weinig tegen in brengen. De Griek heeft een heel eigen kijk op de Eurocrisis en de verantwoordelijken daarvoor en we hebben een levendige discussie. Als we uiteindelijk wat te eten krijgen, betaalt hij de rekening namens Griekenland, om iets terug te kunnen doen. We bedanken hem hartelijk voor dit charmante gebaar.

 

NAAR ETHIOPIË

We weten nu waarom iedereen zo slaperig rondloopt: het is ‘s nachts heel onrustig geweest in Khartoum, mensen maken van de nacht een halve dag want er mag gegeten worden tot een uur of 4 ‘s nachts. Daarna begint het vasten weer. Vooral niet drinken lijkt me barbaars met een temperatuur van 40 graden. Hoe houden ze het vol?

Markt vroeg in de ochtend                                      Marktkoopman

 

Waarschijnlijk door werken op halve kracht. Of een gat in de dag te slapen.

Sudan heeft ons niet echt kunnen boeien, misschien ook doordat we al zoveel islamitische landen hebben gezien en ook hier bestaat het landschap uit zand, zand en zand. Dat verandert als we bij Gedaref komen. Langzaamaan wordt het groener en het is een levendige stad. We kamperen een paar kilometer verderop midden in een weiland en reizen door naar Ethiopië. We gaan vrij snel over de grens en zijn ineens in Afrika!

Bij opbod

Het is er overweldigend groen, er staan hutten, iedereen is aan het werk op het land, soms met behulp van ossen. Mensen met kuddes lopen over de weg. En overal kinderen, kinderen. Ook hele kleintjes lopen al met een paar stuks vee.

Er wordt aan alle kanten naar ons gezwaaid. “Dagje koningin spelen”  vraagt Ronald. Het lijkt er wel op! Vooral kinderen komen van alle kanten aangerend, niet alleen om te zwaaien. Maar bedelen zit hier in de genen; overal houden mensen hun hand op. Als we even stil staan, wordt de auto bestormd. Een rustige plek is niet te vinden, het lijkt wel of ze uit de grond komen...en allemaal willen ze geld.


GOGORA

aan het Tanameer is ons aanbevolen; er is hier een mooi gelegen camping van 2 Hollanders, die nu net in Nederland zijn. Jammer, we gaan kamperen bij het hotel aan het meer. In en rondom het meer liggen veel oude historische kloosters, één ervan vlakbij uit de 14e eeuw en schilderingen uit de 17e eeuw. Een rond gebouw met naïeve afbeeldingen uit de bijbel.

Priester met een van zijn volgelingen

 

 

In een gedeelte van het meer zitten nijlpaarden, die ‘s nachts aan land komen. We zien er een paar verderop in het meer als ze even hun kop boven het water uitsteken. Dit is ook een bekend vogelgebied.

 

GONDER

We kunnen gaan staan bij het Terara Hotel, dat op een prachtige plek in Gonder ligt; het heeft alleen wat geleden! Het is een prachtig gebouw maar er is in 50 jaar niets meer aan gedaan. Zo is er geen water. Vanavond misschien zegt de receptioniste. Dit is Fawlty Towers op z’n Afrikaans, want de volgende dag blijkt dat er al 3 jaar geen water meer uit de douches/toiletten komt. En een douche hebben we toch wel hard nodig.

Knoflook pellen op de markt in Gondar

 

DOUCHE MET ONTBIJT

Vlakbij ligt een luxe hotel waar je ook internet hebt. Alleen kan daar de auto niet veilig staan. We praten met de manager of we niet een kamer voor een uur kunnen krijgen en dan alleen de douche gebruiken. Die vraag werpt natuurlijk vreemde blikken op....

Voor een bedrag van 15 euro kunnen we een uurtje een kamer krijgen! Dat moet de duurste douche ter wereld zijn! Na wat onderhandelen, zakt de prijs iets en kunnen we er een ontbijt bij krijgen. Als Ronald de volgende morgen de manager ziet, zegt hij dat we voor dezelfde prijs ook de kamer wel mogen hebben...Hij begrijpt maar niet, dat we liever in ons eigen bed liggen.

Gonder is vooral bekend door een 17e eeuws ommuurd kastelencomplex, waardoor je je ineens in Europa waant...Toch is het gebouwd door een Ethiopiër, Fasil en heeft het Indiase en Portugese invloeden. Het is nog steeds het meest markante gebouw van de hele stad, waar ook nog steeds mensen in hutten wonen. Ik kan me niet voorstellen, hoe de 17-eeuwse Ethiopiër tegen dit alles heeft aangekeken. En zoals altijd gaan we naar de markt waar we ook dit keer ogen te kort komen. Als laatste zien we nog een kerk waar deze opmerkelijke tekst aan de buitenkant staat:

 

SIMIEN GEBERGTE

Dit moet één van de mooiste nationaal parken van Afrika zijn en dus gaan we op weg. Bij het kantoor van het NP wacht ons een dubbele “verrassing”: niet alleen krijgen we verplicht een gids én een scout mee, maar bij een verblijf van 2 nachten worden 3 dagen in rekening gebracht! We zijn er niet blij mee, maar maken ruimte in de camper om de gids en scout mee te kunnen nemen. Onderweg wordt het weer slechter en slechter en het zicht is minimaal. Op de camping ontmoeten we 2 verzopen Engelsen die we van een kop koffie voorzien en dan is het afwachten. We moeten ‘s avonds zelfs de verwarming aanzetten. Maar gelukkig is het de volgende morgen mooi weer. We gaan naar de waterval en daarna gaan we verder met de auto op zoek naar de lammergier en de wilde steenbok. En we hebben geluk, we zien ze allebei, evenals een groep bavianen.

‘s Middags is het weer mistig en regent het pijpenstelen en we gaan terug naar de camping. Voor het zover is, moeten we nog even langs een verzakte vrachtwagen. Het lukt bijna maar er moeten nog wat stenen verlegd worden voordat we door het slechte stuk heen zijn. En dan wordt de weg versperd door een andere auto. We moeten eerst betalen voordat we verder kunnen! We kijken eens om ons heen en er staat zeker een man of 50, die allemaal geld willen. Die stenen zijn er niet alleen voor ons neergelegd! We besluiten niet te betalen (ook op advies van de gids) want dan is het eind zoek. Gelukkig komt er ook een auto van de andere kant die er door moet en kunnen wij ook weg. Niet de beste kant van Ethiopië.

Gezien onze ervaringen met het weer besluiten we het NP te verlaten. We krijgen geen geld terug, maar je kunt het geld van de gids/scout terug krijgen. Omdat er niemand is, krijgen de mannen geen tip, maar mogen de teruggave van ons houden. Vooral de gids heeft zijn best gedaan. De scout met geweer ging mee om ons te beschermen tegen de luipaarden....een werkgelegenheidsproject?

We rijden terug naar Gonder waar we nu kamperen bij Lodge Fasil met heerlijke douche! Alleen is het een religieuze feestdag en de Ethiopisch orthodoxe kerk heeft een mis, die begint om 04.00 uur ‘s morgens en de man houdt niet op voor 09.00 uur!  Niet iedereen gaat om die klok al naar de kerk, dus wordt de mis d.m.v. een geluidsinstallatie naar de gelovigen gebracht. En nee, ik overdrijf écht niet. En dat is elke zaterdag en zondag. Dan zijn de islamitische oproepers een stuk rustiger!

Nog nooit hebben we in een land zoveel Nederlanders ontmoet als tot nu toe in Ethiopie, busladingen vol, maar ook reizigers als Wietze en Kok, op de terugweg naar Nederland. Met hun wisselen veel ervaringen uit.


Reacties


1
corrie couperus
02/08/2012 14:06
Hoi Rini en Ronald. Net weer met heel veel plezier het reisverslag gelezen. Wat gaat de tijd toch snel, jullie zijn nog geen twee weken weer weg en al lang weer in een totaal andere wereld. eindelijk Afrika!!!
Wij hebben hier gelukkig ook een douche, als jullie hier zijn mag je die gratis gebruiken (voor of na de kroket) liefs,
Corrie
Die hulpverleningsbusiness wordt wel de vierde economie genoemd. wat daar een geld in omgaat en verpild wordt, niet te geloven.(dit effe nav de hulpverleners in het vliegtuig)
2
Annemiek Tubbing
02/08/2012 22:37
Hallo allebei,
allereerst mijn condoleances met je vader, Rini. Het is een troost dat hij in zijn slaap is overleden, maar toch. Jij werd ziek toen hij overleed. Toeval? De mijne is 88, maar still going strong. Het kan ook zo afgelopen zijn, maar daar moet ik niet teveel bij stilstaan. Een leuker bericht is dat we net goud hebben gewonnen met onze Naomi met de moeilijke achternaam. Geweldig op het koningsnummer (100 meter vrije slag); 12 jaar na Inge de Bruin op die afstand in Sydney. Ze mag nu commentaar leveren. Wij hebben vandaag ook nog 2 bronzen plakken gewonnen (roeien dames 8 en judo mannen). Een goede dag dus. Ik ben bijna verslaafd aan de OS. Ik vind het fantastisch. Maar gelukkig ook nog tijd om het wederom prachtige verslag van jullie indrukwekkende reis te lezen. Ik ben stoer, maar ik zie me dat niet gauw doen. Prachtige foto van die steenbok. Nijlpaarden in de buurt. Wat wil je nog meer? Heel veel succes en sterkte verder. Ik blijf meegenieten. Groeten Annemiek
3
Corry Koedam
19/08/2012 17:27
Hallo Rini en Ronald.
Daar ik met vakantie was en oppassen op de Berkenweg heb ik deze mail nu pas gelezen.
Rini gecondoleerd met het verlies van je vader, dat is ook schrikken als je zo'n telefoontje 's nachts krijg en dan nog halsoverkop weer naar Nederland dat is heel wat.
Gelukkig was daar op Schiphol de smile van jullie kleinkind, ik was al benieuwd, hoe het met haar ging, maar door dit bericht wel goed.
Jullie hebben de laatste tijd in die verschillende landen, heel wat meegemaakt, hopende dat het nu in Afrika alles vlotter verloopt en dat juliie intens genieten.
Heel veel sterke en de hartelijke groeten Corry.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »