TANZANIA

woensdag 31 oktober 2012

ARUSHA

 Dit is een startpunt voor heel wat vakantiegangers die in Tanzania op safari gaan. Dat merken we direkt bij de supermarkt, waar niet alleen reizigers zoals wij voorraad inslaan maar waar ook auto’s van alle touroperators voor de deur staan. Je ziet hier meer “wit” dan “zwart”! In de supermarkt zelf komen we nog meer reizigers tegen en we drinken gezellig koffie met elkaar op een terrasje.

Ooit was Arusha een stoffig provinciestadje, maar inmiddels is het uitgegroeid tot een van de belangrijkste steden van Tanzania, waar ook nog eens veel expats wonen. We blijven er niet lang, we reizen door naar de volgende bestemming:

LAKE CHALA

 Dit is zo’n beetje de uiterste noordoostelijke punt in Tanzania; het Chalameer is al gedeeltelijk Kenya. De camping is helemaal áf; mooie grote staanplaatsen, restaurant/bar, schaduwplekken, en niet te vergeten schone wc’s en warme, houtgestookte douches (wat een luxe!).  Bovendien een prachtig uitzicht over het meer en ook de Kilimanjaro is vanaf hier goed te zien. Heel wat mensen beklimmen deze hoogste berg van Afrika, maar wij hebben het klim-gen niet meegekregen.

Het meer is vrij van bilharzia, krokodillen, hippo’s en andere narigheid en je kunt er heerlijk zwemmen. Je moet er wel wat voor overhebben, want het is een steile klim/afdaling, maar de moeite meer dan waard.

 In de loop van de dag arriveren Carlos en Anita, een Zuid-Afrikaans stel dat we eerder in Tarangire Nat.Park tegenkwamen. Ze hebben een camper-trailer bij zich met een meer dan complete uitrusting: diepvriezer, koelkast, gootsteen en keuken, je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het bij zich. Ze zijn al een maand of 5 onderweg en kunnen dus veel vertellen over het traject dat nog voor ons ligt.

WERKDAG

En dat valt mij vooral niet mee. Al eerder merkte ik dat de was vooral op de hand wordt gedaan en er niet altijd beter op wordt….dat wordt alleen maar erger volgens Anita. Brood is steeds moeilijker te krijgen en kaas o.i.d. kunnen we al helemaal vergeten. Vlees,….moet ik het nog uitleggen? Het meest verse zijn de vliegen op het vlees! Goed inkopen doen in Nederland dus.

 Goed, de volgende dag gaan we allebei aan de slag: wassen! Enne ..op de hand uiteraard. En ik leer brood bakken van Anita. Voor de liefhebbers, die het ook eens willen proberen:

 4 kopjes bloem

3 theelepels zout

2 kopjes lauw water

10 gram gist (1 zakje)

Broodjes maken en op de barbecue bakken. We eten warm brood met allerlei gezamenlijke dingen. En voortaan kunnen we dus zelf voor het brood zorgen en daar ben ik heel blij mee. Ik heb een heel voldaan gevoel: schone was en zelfgebakken brood.

 Als de campingbeheerder hoort wat Carlos en Anita betaald hebben aan entree bij de Ngorongoro voor 2 dagen met camping (600 dollar!), schudt hij zijn hoofd. Alle entreeprijzen schijnen met ingang van het nieuwe seizoen nog verder omhoog te gaan. Tja, en blijven de toeristen dan nog komen? Een olifant blijft een olifant, of je hem nou ziet in Zuid-Afrika, Zambia, Kenya of Tanzania ziet.

 We vervolgen met Anita en Carlos onze weg richting Dar es Salaam via de Pare Bergen naar de

USHAMBARA BERGEN

Via een uitdagende (!) en schilderachtige route komen we terecht bij de Momba Ecolodge van de Nederlanders Herman en Marjon. De chauffeurs hebben werkelijk al hun aandacht nodig, want de weg is heel rotsachtig, steil omhoog met scherpe haarspeldbochten. Vanaf Mtae worden we toegejuicht alsof we het schier onmogelijke hebben gepresteerd! Naast enthousiaste mensen zien we ook landbouwveldjes in terrasvorm tegen het gebergte en gedecoreerde huizen.

De lodge heeft een maar een heel kleine camping: we kunnen er maar net op met de 2 auto’s. Het 270-graden uitzicht maakt een boel goed.

Herman en Marjon zijn gedesillusioneerde ontwikkelingswerkers, die hier hun eigen projecten waar maken. En hoe! De lodge heeft waterleiding aangelegd, waar ook de dorpen gebruik van kunnen maken. Maar alleen met een abonnement en eigen onderhoud. Gaat dat niet goed, dan wordt de waterleiding afgesloten. Een probaat middel. Verder geven ze les in uiteenlopende dingen zoals Engels, kaas en yoghurt maken, handenarbeid enz. We zijn onder indruk van hun inzet en doelmatigheid. En dat is meer dan je van ontwikkelingshulp in het algemeen kan beweren. Reis rond hier en overal waar je komt zie je het falen ervan.

Ook leren ze de kinderen hier om trots op zichzelf en hun afkomst te zijn. Hier wordt gezwaaid en nergens wordt er gebedeld. En er zijn heel veel kinderen. De imam geeft het goede voorbeeld: hij heeft 4 vrouwen en 40! kinderen. Een stevige basis voor de moskee.

IRENTE FARM

Niet al te ver gelegen van Lushoto, maar het navigatiesysteem en de chauffeurs konden het maar niet vinden. Na een paar keer door het stadje te zijn gereden, komen we uiteindelijk terecht op een camping met een winkeltje waar we huisgemaakt brood, vruchtensappen/jams en kaas kunnen kopen. De kaas kan er mee door, maar de rest is heerlijk.

RONALD IN GLANSROL

Zo langzamerhand willen we wel weer eens aan het strand liggen en rijden naar de kust. En wéér worden we aangehouden door een politieagent met lasergun. Deze agent had wel degelijk gelijk, we hebben even niet opgelet. Maar ja, we willen eigenlijk niet betalen. Er volgt een soort klucht met Ronald in de hoofdrol.

Op dit apparaat stond wel een datum (die klopte) en een tijd (10 minuten later). De overtreding vindt dus in de toekomst plaats…Maar goed, dat helpt ons niet echt. Nu staan er overal in Tanzania wel borden met een snelheidsbeperking maar niet waar die ophoudt… Er ontspint zich een levendige discussie, waar de 30-km grens nou eigenlijk ligt. Volgens de agent een kilometer verder, volgens Ronald een kilometer terug. Dààr roepen ze allebei en wijzen in tegenovergestelde richting. Dat gaat zo even door.

“ Moet ik dan helemaal tot Dar 30 km rijden?”  “Nò sir!” “Of naar Kaapstad” “Of course not sir!” “Hoe moet ik dan weten tot waar wel?”

 De heel aardige agent is absoluut niet opgewassen tegen deze logica. Maar dat is iets voor het parlement, zegt hij terecht. Dat is niet mijn probleem. Dat kunnen we ons voorstellen, maar het onze toch ook niet? Dus we betalen niet!  "Ja maar, dan moet ik u in hechtenis nemen!”

Dat willen we nog wel eens meemaken. “Maar het is weekend en dan duurt het 2 dagen”.  “Jammer dan, maar we hebben alle tijd”. De man zit er duidelijk mee in zijn maag. Dan zegt Ronald: “wilt u me mijn rijbewijs teruggeven, ik wil naar het strand!”. “OK, sir!” zegt de met stomheid geslagen agent en we rijden weg. We zien helemaal voor ons hoe dit in Nederland zou gaan en komen niet meer bij van het lachen.

TANGA

In Tanga zelf zijn Anita en Carlos wel de pineut. Ze draaien een straat met 1-richting verkeer in waar een vrachtwagen voor het bord geparkeerd staat. Deze agent laat zich niet overbluffen of vermurwen. Ze moeten mee naar het bureau en spreken af met ons dat we ze treffen bij camping Pepino.

Ondertussen loopt het al tegen lunchtijd en we besluiten te eten bij de jachthaven. Dat kan als we eerst entree betalen, ok. Dan moeten we bonnetjes kopen voor de drankjes en daarna kunnen we wat eten. Maar goed, we zitten in heerlijke fauteuils en kijken uit over een strakblauwe zee, dat maakt veel goed.

CAMPING PEPINO

Eindelijk aan zee! Deze camping heeft maar 1 nadeel: je kunt er niet in zee zwemmen want het is er veel te ondiep. Er is wel een klein zwembad. Bij het restaurant hebben ze een geweldige zeeschotel, waar we een lekkere witte wijn bij drinken. ’s Morgens halen we nog warme baguettes bij de buren. En daar ontdekken we ook een wel heel leuk winkeltje. Anita en ik zien veel mooie dingen en na het ontbijt slepen we de mannen mee. Ronald koopt een luchtig Afrikaans overhemd en ik vind een topje met een broek, die je voor elke gelegenheid kunt dragen.

Na deze camping volgt de Travellers Camp bij Bagamoyo als een koude douche. En niet alleen figuurlijk. Voor het lieve sommetje van 12 dollar per persoon mag je toch wel een warme douche verwachten. Niet dus! We proberen de prijs nog wat naar beneden te krijgen. Maar de enige reactie is: Dan komen jullie toch niet! We hebben liever geen kampeerders, daarom houden we de prijs ook zo hoog! Nou ja! Dus aan alle kampeerders: ga naar de andere camping hier, dan kunnen ze er hier een voetbalveld van maken. Of zo.

Bagamoyo zelf heeft een levendige vismarkt, waar we grote garnalen en inktvis kopen. Ronald heeft nog ergens ooit een recept gelezen over pasta met inktvis en die moeten Anita en ik dan maar zien te maken. We kijken elkaar eens aan en gaan dan maar aan de slag. En het wordt toch lekker! We raken helemaal op elkaar ingespeeld zo langzamerhand en zullen elkaar nog gaan missen. Want ons vertrek komt nu wel heel dichtbij.

Het stadje heeft veel oude huizen met prachtig gedecoreerde deuren (daarom wordt het ook klein StoneTown (naar de hoofdstad van Zanzibar) genoemd. Er is ook een missiepost waar Livingstone nog heeft gewerkt. Daar gaan we toch nog even langs en gaan dan door naar

DAR ES SALAAM

Onze eerste zorg voordat we naar Nederland kunnen vertrekken, is altijd een veilige standplaats voor de auto. We hebben 2 adressen: ten noorden van Dar bij  Eckhard Brandt of ten zuiden bij camping Kipepeo. De eerste rekent 1,5 dollar; de tweede 5 dollar! En daarbij staat de auto bij Eckhard overdekt en veilig achter de poort. De keuze is dus niet moeilijk. Maar waar gaan we kamperen? Hier vlakbij is maar één mogelijkheid:

SILVER SAND HOTEL  

Dat heeft zijn laatste tijd gehad, de laatste hotelgasten zijn er al heel lang geleden vertrokken. De camping.., nou ja je kunt er kamperen. Een mooi strand en zwemmen in zee, ’s morgens komen de vissers langs om vis te verkopen. Alleen, we voelen ons door de constante bewaking toch wat “unheimlich”. Als Ronald wat verder wegloopt, wordt hij teruggehaald door de bewaker i.v.m. de veiligheid.

We genieten nog een dag van het strand. Dan wordt de auto gewassen en kan ik in de auto aan de gang. De koffers worden gepakt en de volgende dag nemen we afscheid van Carlos en Anita die naar Zanzibar gaan. We gaan ze in ieder geval opzoeken in Zuid-Afrika! We hebben samen een leuke tijd gehad.

HOTEL

De auto gaat naar Eckhard, waar ik de laatste dingen inpak en de auto nog even wil uitzuigen. Dat stuit op wat problemen, want het zuigvermogen is om het zacht uit te drukken, niet je-dàt. Ronald blaast het ergste vuil weg met de compressor. We lopen alles nog even na en gaan dan naar het hotel in de stad zelf.

Het is lang geleden, dat we in een hotel gelogeerd hebben. Dit hotel ligt niet aan de kust of dichtbij het centrum, maar wel rustig en is vooral op zakelijke reizigers gericht. Dat komt ons prima uit.

AFSCHEID

En dan is het zover: we staan een paar weken stil en gaan even “op vakantie”.

Van een kleurrijk en warm Afrika naar een grijs en koud Nederland, van ongeorganiseerd terug naar de regels. Van weidse landschappen naar de rijtjeswoningen, van overwegend zwart naar een wit Nederland, maar ook naar wegen zonder gaten, warme douches en wasmachines, vers volkorenbrood, vlees bij de slager op de hoek. Even geen avonturen meer, maar weer een geregeld leven.

Maar vooral:

FAMILIE EN VRIENDEN, WE KOMEN ER AAN!

Half december gaan we weer terug naar Afrika – reis verder mee!

EIND DECEMBER IS ER WEER EEN UPDATE VAN DE WEBSITE!!

Reacties


1
MOHAMMAD ASREDERAKHSHAN
01/12/2012 07:29
Goed te horen dat jullie zo genieten van avonturen in Tanzania, ik hoop jullie ooit weer te zien in Iran, maar wens jullie tot die tijd het allerbeste, mooie momenten en ontmoetingen toe!

Groetjes, Mohammad
2
Herb
12/12/2012 13:53
Hoi, de 30-km bestaat niet in Tanzaniaanse wet. Het bord dat je gezien hebt is een foutje in de bestelling geweest, het staat voor 30 mijl. Max snelheid in de stad is 50. Er is voor auto's geen max snelheid buiten de stad (trucks en bussen is 80).

Bij snelheidsborden altijd vlak achter de voorligger blijven rijden. Ze kunnen nl. maar 1 per keer aanhouden omdat het zijn snelheid is, en niet van degene die er achter rijdt. Wat ook helpt is vlak achter een bus blijven hangen. Die weten precies waar de controle's zijn. Als je dan toch gepakt wordt moet het met 5,000 Tsh. lukken.

Kaas (Frico via SA) kan je krijgen op het peninsula, als het daar op is kan je proberen bij de Uchumi op Airport Road (in Quality Center) of bij de Shoprite aan het begin van Airport Road.

Succes.
3
Ingrid
22/12/2012 18:32
Beste Rini en Ronald, als twitteraar heb ik jullie recent ontdekt en heb ik een paar dagen gelden een verzoekje gepost. Ik zie nu op deze site wat jullie zo'n beetje aan het doen zijn. Echt om van te smullen!! Ik volg het graag!
Jullie zouden voor mij van enorme betekenis kunnen zijn, maar dat moeten jullie ook maar willen. Ter voorkoming van gedoe, zou ik jullie willen vragen me via de mail aan te geven of jullie hiervoor te porren zijn, of dat jullie dat liever niet doen. In afwachting van jullie reactie, een heel fijn verblijf gewenst! Groet, Ingrid

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »