Thailand

dinsdag 11 februari 2014

VAN STRAND NAAR CULTUUR


KO KHO KHAO

Een schitterend eiland met prachtige stranden en baaien - we zien het helemaal zitten. Na de lunch vinden we een mooie plek op het strand, dat ook heel populair blijkt te zijn bij een biljoen zandvlooien...en horen dan dat dat op het hele eiland het geval is. Geweldig..na de zandvlooien komen eind van de middag de vliegende mieren en de eigenaar van de strandtent stookt de vuren nog eens extra op om de muskieten te verjagen. Het zal jullie misschien verbazen, maar de volgende dag hebben we de ferry maar weer naar het vasteland genomen.

Passen en meten op de ferry

We willen naar de oostkust van Thailand en dan verder richting Chiang-Mai, in het uiterste noorden. Daar hebben we nog ruim 5 weken voor. De eerste stop is het Nationaal Park Khao Sok waar we kunnen kamperen...in gezelschap van ruim 200 padvinders die hier een weekend hebben; voor ons is er nog net een plekje aan de rivier. Je kunt hier van alles: wandelen, raften, kanoën, olifantrijden, noem het maar op. Zelfs een disco houden voor de padvinders. De volgende morgen trekken we verder, we krijgen het geld van de overnachting terug want alle andere campingplaatsen in het park zijn alleen voor tenten.

Groep padvinders op ochtend appèl


DE OOSTKUST

De oostkust is lang niet zo toeristisch als de westkust. Via Suri Thani waar we de voorraad weer op peil brengen, rijden we naar Khanom, waar je nauwelijks buitenlanders treft. Als je geluk hebt, kun je hier roze dolfijnen spotten, maar dat is nu niet het goede seizoen. We vinden een publiek strand waar we kunnen overnachten. Zo vlak voor het weekend zijn er wel veel lokale bezoekers, allemaal zeer geïnteresseerd in de auto en onze reis. Er worden weer veel foto's genomen van de auto. En Ronald moet steeds meer vlaggetjes uitleggen. Op de kaart wordt Nederland aangewezen en ja, dat is toch wel een heel eind. Hoe lang hebben jullie er over gereden. Leg dan maar uit, dat je een "omweg" hebt genomen. En altijd is er wel een, die de prijs wil weten. Onbetaalbaar zeggen we meestal, want het is ons huis.

Als we vis bestellen bij het restaurantje, krijgen we die opgediend op een komfoortje met rijst en soep bij de auto. Een verrukkelijke zeebaars met groenten, mmmm. De eigenaar vindt het maar jammer, dat we na een dag of 3, 4 weer verder gaan. Maar ja, we gaan al niet zo snel..


BAN KRUT

Langzaam tuffen we door dit plaatsje met een aangename sfeer. Strand, weg met nauwelijks verkeer en dan kleine hotels, eettentjes en huizen. Dan worden we aangehouden: of we een plaats zoeken? Nou, eigenlijk wel. Kom maar hier, jullie krijgen gratis douche en wc! Ik ben eigenaar van dit huis en restaurant, verder hebben jullie alle ruimte! 

De mooie tempel van Ban Krut


Hij spreekt vloeiend Engels en dat is hier een unicum. Sommigen kunnen een paar woorden spreken, andere iets meer, maar de meesten helemaal niet. We hebben dan met hem ook hele gesprekken over de situatie in Thailand. En dan blijkt dat de situatie toch gecompliceerder is dan je zou denken. De prijzen van levensmiddelen stijgen de laatste jaren behoorlijk en mensen met een min. Inkomen kunnen daarvan nauwelijks eten. Dan is je stem verkopen aan een politieke partij gauw verdiend. (als je in Nederland geld zou krijgen voor je stem, zijn er vast ook veel mensen toe bereid).

De rijstboeren moeten het geld van de overheid nog steeds krijgen en hebben zelfs geen geld voor het zaaigoed voor de volgende oogst. De overheid heeft zelf geen geld meer. Van één van de grootste rijst-exporteurs ter wereld heeft de overheid in 2 jaar tijd misschien wel een importeur gemaakt. Geen wonder dat de mensen kwaad zijn. Stembureau's worden geblokkeerd, maar veel mensen gaan sowieso niet meer stemmen en hebben alle vertrouwen in de regering verloren.
Niemand weet hoe lang deze situatie gaat duren, maar er zal op de een of andere manier een oplossing moeten komen voor de problemen. Investeerders wachten af, detailhandel heeft geen inkomsten meer enz.

Het toerisme krijgt er ook last van. Voor het eerst zijn er meer toeristen in Chiang Mai dan in Bangkok. Maar aan de stranden merk je er niets van. We kamperen overal wild en hebben ons zelden zo veilig gevoeld. Wel houden we de situatie goed in de gaten.

Onze gastheer is ook president van het toerisme in deze regio en legt uit, dat er aan de stranden hier geen hoge gebouwen en grote resorts mogen komen. Pas vanaf 100 meter van het strand mogen er 3 verdiepingen worden gebouwd. Dat komt de regio vast ten goede in de toekomst.


ONTMOETINGEN

De eerste avond dat we hier zijn, komen we zowaar Hans en Irene weer tegen. De Zwitsers waarmee we de auto vanuit Z-Afrika hebben verscheept. Zij komen uit Laos en zijn op weg naar Maleisië. Na bijna 3 jaar keren ze weer terug naar Zwitserland. Op het strand is het helemaal een gezellige boel; we krijgen aanloop van Duitsers, Thais, en natuurlijk ook Nederlanders, die al een paar jaar hier elk jaar terugkomen. We krijgen nog een aantal tips van ze. En een inwoner van Chiang Mai met een grote Toyota vraagt ons om off-road daar te rijden. Wie weet.

Vanuit Ban Kruth rijden we door naar Hua Hin, waar we weer boodschappen moeten doen. Voor de zoveelste keer blijkt de tonic uitverkocht en Ronald hangt erg aan zijn gin/tonic - de man wordt er knap chagrijnig van. Dan worden we ook nog aangehouden, want we hebben een U-bocht genomen waar het niet mocht. Gelukkig kan Ronald zich er weer uitkletsen en we rijden zonder boete verder.

Hua Hin is erg populair en je struikelt hierover de Europeanen, die er overwinteren. Maar een stad van 180.000 inwoners is niet zo ons ding, we rijden naar een strand. Als we ons helemaal geïnstalleerd hebben, worden we rond een uur of 9 's avonds op de schouder getikt: No Parking! We leggen uit, dat het nu te laat is om een overnachtingsplek te vinden in het stikdonker. De man knikt ijverig mee (verstaat nauwelijks Engels) en er wordt druk getelefoneerd. Dan zegt hij: one night. Weer geregeld.


NATIONAAL PARK KAENG KRACHAN

Eén van de grootste nationaal parken van Thailand en hier zou je ook wild moeten kunnen spotten. Laten we het hopen. We rijden er rond en vinden een beetje olifanten-shit, maar de jungle is te dicht om iets te zien. Op de camping treffen we een toerist, die al een week met gids rondtrekt, zonder 1 beest gezien te hebben. Dan kun je wel ophouden. We hebben er een paar apen, een slang en eekhoorns gezien en meer niet. 's Avonds worden er nog wat stekelvarkens gevoerd. Ook het vogelparadijs dat ons beloofd is, hebben we niet gevonden, wel een paar hornbills gezien

Overal kamperen we op de mooiste plekken, helemaal gratis, bij de parken moet je er voor betalen, maar we kunnen er niet op het gras staan. Hier staan we op een parkeerplaats met uitzicht op een graafmachine. Ook het eten is gewoon slecht. Nee, nationaal parken zijn eigenlijk meer pretparken dan wat anders.

In het nabij gelegen Pretchaburi hebben ze een fantastisch grote markt. Hier vindt je allerlei kleurrijke figuren. Daar krijgen we eigenlijk nooit genoeg van. Ook de prachtige witte tempel is een bezoek meer dan waard. Een van de monniken helpt Ronald bij het inparkeren. We staan bijna in de tempel. Er wordt vlakbij muziek gemaakt en gedanst. Verder hebben we hier een grot bezocht met een liggende boedhha. Onderweg kijken we bij een zangvogeltjes-wedstrijd, waar ook driftig wordt gewed.


KANCHANABURI

Is ons volgende stopplaats. Een grote stad met één toeristische trekpleister: de River Kwai (uit te spreken als Kwè). Hier zijn in WW II zo'n 100.000 mensen, waaronder 15.000 krijgsgevangen onder erbarmelijke omstandigheden omgekomen. Vlakbij de beruchte brug zijn op één vierkante kilometer guesthouses/restaurants/bars op elkaar gestapeld. We rijden een rondje en komen terecht op een parkeerplaats aan de andere kant van de stad, praktisch ónder de brug. Als we de brug overlopen, kom je weer in het toeristisch gedeelte waar we wat eten en drinken. Voor mede-overlanders: waypoints: N 14.02.376 en E 099.30.236.

Rechts zijn nog de originele bogen

's Avonds komt er een karaoke-boot langsvaren. Op het moment dat de boot onder de brug doorvaart, klinkt André Hazes' Bloed, Zweet en Tranen. Ieder het zijne, maar voor ons voelt het als dansen op het graf van de krijgsgevangenen. Het gaat ons verstand te boven.

Het museum en het grote kerkhof en daarna de tocht door de "hellfirepass" maakt je bewust van wat hier gebeurd is. De Birmaspoorlijn was van belang voor het Japanse leger en de krijgsgevangenen moesten deze spoorweg door de bergen uithouwen - met hamer en pikhouweel, wel te verstaan. Met tropische temperaturen, op veel te kleine rantsoenen, soms 18 uur per etmaal, vaak mishandeld. Ongelofeljk.

 

 

Hellfire Pass

In de omgeving van Kanchanaburi is ook van alles te zien. Omdat het de droogste zomer is geweest sinds jaren, lijken de watervallen ons niet zo zinvol. Wel gaan we naar een warm water bron. Heerlijk in plaats van een koude douche. Alleen jammer dat het met de hygiëne hier niet zo nauw wordt genomen. Vanaf hier gaan de meeste tours niet veel verder.


THREE PAGODAS PASS


Wij rijden door en passeren het nationaal park Khao Laem op weg naar Sangkhlaburi. En onderweg krijgen we een check-point van de politie/douane; over het algemeen hebben we er weinig last van, waarschijnlijk omdat er in het Engels moet worden uitgelegd wat de bedoeling is! Hier worden we hartelijk ontvangen, we krijgen zelfs koffie en koekjes. Er wordt hier gecontroleerd op mensenhandel vanuit Myanmar want we zitten vlakbij de grens.

We willen hier ergens kamperen, maar met een weids gebaar wijst de douane ons een plek aan, waar ze zelf ook overnachten, met uitzicht over het grote stuwmeer. Hoe veilig wil je het hebben? Op het meer zien wat hutjes, waarvan een aantal nauwelijks blijft drijven.

Vlakbij Sangkhlaburi is ook een Mon-nederzetting te vinden. Dit ooit zo trotse volk is gevlucht voor het Birmese regime en woont hier eigenlijk alleen maar geduld. Hun cultuur en taal is gedoemd tot uitsterven. Er loopt een houten brug over een gedeelte van het meer, die ingestort is. Voor voetgangers is er van bamboe een brug naast gelegd. De omgeving is meer dan schitterend hier.



DE 3 PAGODES

De drie pagodes zijn op zichzelf niet bijzonder en ook de stalletjes met souvenirs (allemaal belastingvrij) zijn niet echt aantrekkelijk. Maar we zitten hier op de grens met Myanmar, die helaas gesloten blijft voor ons. De Thais mogen er wel in en de grensstad schijnt de moeite waard te zijn. Ronald oppert voorzichtig om even een foto te nemen op het Birmese grondgebied, maar de douane reageert als door een adder gestoken. Wel vinden we een opening tussen een aantal souvenirwinkels, maar er is niets te zien. Maar je kunt op deze manier wel het land in en uit?? Er ligt hier ook nog een restje van de Birma-spoorlijn met een monument. De rit er naar toe was mooier dan de bestemming zelf.

Vanuit deze plaats zouden we het liefst direkt naar het noorden reizen, maar de kaart verschaft ons niet de informatie die we zoeken. De politie wel en die is heel duidelijk. Als we die weg willen nemen, komen we een heel eind, maar de laatste 10 kilometers moeten we dan wel lopen...

Terug dus via dezelfde weg naar Kanchanaburi en vandaar weer naar het noorden, het schiet niet echt op zo. Op alle wegen richting Bangkok worden akties verwacht dus die moeten we ontwijken. We reizen via een saaie weg dwars door rijstvelden en suikerrietplantages (waar de oogst in volle gang is) naar het stadje Dan Chang, waar we tot onze grote verbazing de eerste camping van Thailand ontdekken. Prima overnachtingsplek. Morgen door naar Kamphaeng Phet en Sukothai.

Uitzicht van onze camping


 

 

Reacties


1
Hennie van Gent
12/02/2014 12:39
Beste Globetrotters,

ziet er allemaal prachtig uit. De lust om te werken verdwijnt wel.
Ik denk dat ik maar een aantal jaren eerder stop met werken.

Goede reis verder.
Hennie
2
Karin-Marijke
12/02/2014 15:09
Veel herkenbare verhalen. Leuk. Lekker genieten!
3
Hans Wiegmann
12/02/2014 19:12
Wat een geweldig verhaal weer Rini. Jullie maken wat mee hoor, fantastisch. Goede reis verder en ik zit al weer op het volgende verslag te wachten. groetjes, Hans
4
Cees
13/02/2014 20:08
Door jullie foto's komen veel mooie herinneringen naar boven aan mijn waanzinnige reis naar Thailand met Anouk in 2013. Chiang Mai, River Kwai zijn ook wij destijds geweest naast Koh Phanang en Koh Samui.
Inderdaad een prachtig land! Veel plezier verder.
5
Jan Borren
14/02/2014 09:45
Ook voor mij komen mooie herinneringen naar boven, ik ben namelijk in 84 met mijn zus door het vreedzame Thailand getrokken (backpacking). Ben wel benieuwd hoe het nu naar 30 jaar is. Geniet er verder van en wees voorzichtig.
6
Jan Oerlemans
17/02/2014 11:42
Wij waren het er al over eens, toch wat anders dan de Zeeuwse kust.
Wij hebben weer genoten van het verslag/de schrijfstijl en de foto's.
Groetjes, jan
7
Josien Schippers
17/02/2014 15:01
Leuke herkenbare verhalen, gelukkig voor ons was de toestand vorig jaar rond Bangkok nog niet zo grimmig. Hebben jullie de Hellfire pass uitvoerig bekeken? Ik ben wel benieuwd hoe dat bij jullie naar binnen is, ik vond het zeer indrukwekkend. Die paar kilometer lopen in die hitte vond ik al niks dus hoe hebben die mensen die het overleefd hebben het daar 18 uur per dag, hard werkend, uit kunnen houden op net genoeg eten om niet dood te gaan.....Maar veel plezier verder, op naar het volgende verslag!
8
Josien Schippers
17/02/2014 15:02
Ik bedoelde natuurlijk hoe dat bij jullie naar binnen is gekomen
9
Kees en Els
21/02/2014 00:24
Als jullie in Chiang Mai zijn kunnen jullie even langskomen, lekker bijpraten, want wij zijn in 2006 vertokken van Nederland naar Thailand en wonen nu hier, zie www.trottermoggy.com
10
Henk
09/05/2015 08:54
Hallo Rini en Ronald, Ik dacht eens even kijken hoe het jullie met gaat. Nu ik heb het gezien nog steeds reizende. Perfekt dus.
Wij hebben elkaar op mijn absolute paradijs strand ontmoet, Kho Chaang prov. Trat in thailand. Ik dacht we hebben nog een poging gedaan om te speer vissen maar dat was niet echt een doorslaand succes. Geen vis gezien die dag!
Prassara en mij gaat het prima. we hebben wel gezinsuitbreiding gehad (Kind gevonden en maar gehouden.)
Blijf gezond beide en geniet van het leven, Groet uit Kho Koot.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »