THIS IS AFRICA

zondag 07 oktober 2012

THIS IS AFRICA....

Deze kreet wordt voor alles en nog wat als excuus aangevoerd. Stroomstoring, geen (heet) water, internet, eten en drinken wat niet in voorraad is, beroerde wegen, noem het maar op. Zo hebben de meeste hotels hebben hier geen wasmachine want de elektriciteit wordt gerantsoeneerd en dus wordt alles op de hand gewassen. Al verschillende keren hebben we gezien dat de lakens nagekeken worden, uitgeklopt en weer op de bedden gelegd...

Een grote menukaart en maar 2 gerechten kunnen bestellen, meestal kip of kip. Nog nooit hebben we zoveel cola gedronken als hier, want veel keus is er verder niet. Trouwens ook een goeie remedie als je iets verkeerd hebt gegeten.

En de wegen....als ze geasfalteerd zijn, is het slalom om de gaten in de weg en langs alle voetgangers, al dan niet in gezelschap van koeien, geiten, ezels, handkarren enz. Vrachtwagens doen hun uiterste best om de auto’s recht op de weg te houden, wat niet meevalt, als de achterkant de voorkant probeert in te halen, zo scheef zijn die dingen. Soms rijden de voorwielen over de streep en de achterwielen op de goede weghelft. 

Heel vervelend is de slechte internetverbinding. Met de telefoon kunnen we nog wel emailen en twitteren, maar de website bijwerken is bijna onmogelijk.

Zomaar wat kleine voorbeelden die we dagelijks meemaken.

 

HET ZIT EVEN NIET MEE

Op weg van Hoima naar Fort Portal hebben we weer eens een dag vol verrassingen. Ronald en de GPS liggen met elkaar overhoop en we rijden een heel stuk om. De toeristische route kunnen we nu wel vergeten, we moeten tenslotte ergens overnachten. Onderweg barst er een geweldige onweersbui los en de weg wordt er niet beter op. Dan ruiken we ook nog een brandlucht..., nee niet weer! Het blijkt de V-snaar van de airco te zijn en daarmee kunnen we verder rijden. Als we het ding willen vervangen, blijkt de reserve V-snaar niet de goede maat te zijn. We kopen dus een Chinese V-snaar die ook in Oeganda niet voor kwaliteit staat. Maar goed, we rijden weer met airco. In Fort Portal komen we bij Dutchess (inderdaad, Nederlandse eigenaren). Hier kun je beter eten dan overnachten, we wanen ons in een hondenkennel! Oh, en bij het ontbijt 1 kop koffie, hoe Hollands wil je het hebben...

 

QUEEN ELISABETH PARK

Eén van de mooiste parken van Afrika. We komen aan bij de Nature Bushlodge, aan het Kazinga Channel, prachtige plek. We willen hier een boottocht maken, maar als we aan het rekenen slaan, blijkt dat we voor een tochtje van 50 dollar eerst 220 dollar parkfee moeten betalen. Toch maar niet? We vragen George (de manager) of er geen lokale mensen zijn, die wat willen verdienen. Hij belt met de plaatselijke gemeenschap: en we gaan 3 uur op pad met 2 vissers voor 80 euro. We zien van alles, olifanten, hippo’s, krokodillen, een groot reptiel, maken een praatje met andere vissers, kortom: genieten! We zien een gewei van een grote waterbok en de mannen vinden dat die mee moet naar Nederland. Mwahh...we geven hem aan George en die gaat hem ophangen in de lodge, ter herinnering aan de start van de boottrip, die hij voortaan aan iedereen gaat aanbieden!

Ze serveren hier een 4-gangen menu, dat er niet om liegt. Ik geloof niet, dat we in Afrika al zo lekker hebben gegeten. We ontmoeten een groep Nederlanders die we al eerder zijn tegen gekomen. En ook met de gidsen hebben we goed kontakt. Ze wijzen ons op goede campings en we horen ook dat we niet naar de boomleeuwen hoeven te gaan: in het regenseizoen zijn die er niet en ook de chimpansees laten zich nauwelijks zien.


BUNYONYI MEER

Het enige meer in Oeganda waar je veilig kunt zwemmen: geen bilharzia, hippo’s en krokodillen en er zijn geen muskieten. Het meer ligt op een hoogte van 2000 meter en het is hier heerlijk. We staan aan de oever van het meer bij de Overland Camp Ressort, waar ook een groep Amerikanen staan. Er is in 2 tenten ingebroken en de paspoorten zijn ook weg! Of we iets gezien hebben? Nou is me inderdaad een man opgevallen, die om me heen bleef draaien met een nogal opvallende bult in zijn gezicht. Maar ja, dat hoeft natuurlijk niets te betekenen. Maar er wordt wel een tas terug gevonden, nadat hij ondervraagd is. Toch moet de hele groep terug naar Kampala naar de ambassade voor een ontbrekend paspoort i.p.v. naar Rwanda. 

Op zondagmorgen horen we hier overal trommels klinken. Als we door de dorpen rijden, zien we dat er getrommeld wordt bij de kerken. De trommelaars zijn de klokkenluiders! Een heel ander sfeertje.

 

GORILLA’S

Tja, de gorilla’s... we hebben er over lopen dubben: wel of niet. Want per persoon betaal je 500 dollar om een uurtje naar de gorilla’s te kijken. En dat is hier een heleboel. Nergens in Oeganda wordt er echt gebedeld, behalve in deze streek. Als je 500 dollar kunt betalen voor een uurtje “aapjes kijken” moet er voor ons ook wat afkunnen...en zo wordt het eigenlijk ook gesteld. Gidsen en dragers, ieder wil zijn deel. Ook logies e.d. is veel duurder dan elders.

We gaan over een hots/klots weg dwars door het ondoordringbare oerwoud van Bwindi, heel mooi. We komen terecht bij de Friends camping in Ruhija waar je ook naar de gorilla’s kunt. ‘s Avonds zien we in het dorpje een aantal kinderen bezig met dans en muziek, samen met een enthousiaste lerares. We maken leuke foto’s van ze en als ze langs komen met een mandje, geven we ze natuurlijk ook wat. Naderhand horen we dat dit allemaal weeskinderen zijn. Ouders zijn gestorven aan AIDS, oorlog met de Congo of ouders zijn verdwenen. Onvoorstelbaar.

Voor de gorilla’s moet je een permit hebben, dat je eigenlijk al maanden tevoren moet aanvragen. Dat gaat bij ons niet, we zien altijd wel. En ja hoor, we krijgen een ‘last minute’ korting van 100 dollar en binnen 40 minuten staan we midden tussen de gorilla’s, 12 stuks maar liefst. De grote silverback (de leider) ligt er lui bij en de kleintjes buitelen over elkaar heen. Af en toe zie je ze in bomen klimmen en overspringen. Ronald blijft foto’s nemen, hij niet alleen trouwens. Het uur is zo voorbij en we hebben er van genoten. Maar we blijven het een heleboel geld vinden.

 

OEGANDA

vonden we tot nu toe het mooiste Afrikaanse land. Het is een afwisselend landschap, de mensen zijn ontzettend aardig, iedereen spreekt Engels, de hoofdwegen zijn in zeer goede staat en de onverharde wegen zijn over het algemeen ook goed berijdbaar. De hygiëne is, zeker voor Afrikaanse begrippen, goed. Kortom, als je nog nooit in Afrika bent geweest, is dit echt een land om mee te beginnen...

De toeristenindustrie is hier ook heel belangrijk geworden en is in 4 jaar verdubbeld naar 800 mio, waarvan de gorilla’s de hoofdmoot vormen. 1 gorilla schijnt een “jaaromzet” te hebben van zo’n 1 mio!

 

RWANDA

Voordat je de grens overkunt naar Rwanda, moet je eerst een aanvraag voor een visum indienen per internet. Daar zijn we niet zo aan toe gekomen. De ambtenaar vindt het niet leuk, maar we staan in “niemandsland” en dus plaatst hij uiteindelijk toch het visumstempel.

Over een strakke weg zoeven we naar Kigali. Nou ja, bijna dan. Want 20 km voor de hoofdstad staat een file van jewelste. Twee aardverschuivingen en een grote chaos! We zien ons hier al overnachten - this is Africa....Het valt gelukkig mee, want de weg wordt aangelegd door Strabag en deze Duitse maatschappij heeft zware machines in de buurt. In regen, hagel en storm rijden we  Kigali binnen. 

Er is één camping hier in Kigali, One Love, dan vraag je je toch wat af.. Wat blijkt? De camping wordt gerund door allemaal gehandicapten. Daar zijn er in Rwanda heel veel van na de verschrikkelijke burgeroorlog. Dit is dus een heel goed initiatief, opgezet door een Japanse organisatie. 

 

KIGALI GENOCIDE MEMORIAL

In dit kleine landje van 26.000 km2 en (nu) 9 miljoen mensen zijn in 1994 1 miljoen Tutsi’s afgeslacht door de Hutu’s. In het Memorial is een tentoonstelling ingericht met getuigenissen. Zodat het nooit vergeten wordt. We zijn zwaar onder de indruk en komen weer een beetje bij in de tuin waar ook slachtoffers begraven zijn. Hoe kan een land hier in godsnaam mee verder? Iedereen is familie van een slachtoffer of dader, dat kan niet anders. 

De tweede tentoonstelling is wat afstandelijker, dat gaat over alle genocides en laat foto’s zien van slachtoffers. In Europa alleen al Armenië, Jodenvervolging en de moslims in Bosnië. 

Heel aangrijpend zijn ook de foto’s van de kinderen, die omgebracht zijn. Vaak de laatste foto’s die de familie nog heeft met een omschrijving van het kind en hoe ze zijn gestorven. En dat is nogal wat: doodgeschoten, door granaten of door machetes. Gruwelijk!

William en Agnes, die we al eerder hebben ontmoet in Kenia, komen we hier weer tegen. We gaan samen met ze lunchen en nemen daarna weer voorlopig afscheid. Zij gaan door naar Namibië, wij naar Tanzania. Maar we komen elkaar vast nog wel ergens tegen!

 

TANZANI

We gaan zonder problemen de grens over, maar krijgen naast de visakosten ook nog 1 maand wegenbelasting en benzineheffing voor de kiezen. Maar kijk, de wegen zijn dan ook geasfalteerd!  De visa moeten worden betaald in dollars en dat mogen alleen dollars zijn van na 2002 i.v.m. eventuele vervalsingen. We hebben er 1 die ouder is en die wordt niet geacepteerd. Er volgt een heel spel van het wisselen van de Oegandese shillingen. De hoofdgeldwisselaar wordt er bij gehaald door de douanebeambte. En zijn hulpje. Gierend van de lach geven we onze laatste shillingen als er 3 verschillende koersen worden gebruikt! En dat allemaal om de douanebeambte uiteindelijk 1 dollar te kunnen geven. 

Na Rwanda, een klein land met veel inwoners en helemaal in cultuur gebracht op een paar kleine gebieden na, maakt Tanzania een heel lege indruk. in het centrale gedeelte dat we doorrijden, is iedereen werkelijk straatarm. Als we kinderen wat willen geven, rennen ze weg. Geen enkel bord gezien van wat voor hulporganisatie dan ook. 

En ook aan scholing mankeert hier wel het een en ander, zoals we onderweg merkten.

Als we ergens iets gedronken hebben, komt het meisje de rekening brengen, een papiertje waar 700 opstaat. Duidelijk te weinig. Ronald geeft 1000 shilling, maar nee dat is niet goed. Nee, dat snappen we ook wel, maar wat is het dan. Ze is niet in staat om een bedrag te noemen. Er komt iemand bij, die eerst 2000 opschrijft voor 1 biertje, dan de volgende erbij optelt, vervolgens het 3e daar weer bij optelt en dan de laatste 700 voor de cola. We hebben alleen 10.000; het duurt heel lang voordat we iets terugkrijgen, want dat geeft weer een heel gereken. Een lunch onderweg geeft wel een heel ander bedrag dan we verwachten. En ja hoor, ook hier is maar wat opgeschreven: in dit geval kregen we 10.000 shilling terug. Dat wordt nog wat, want Engels spreken ze hier niet en ons Swahili is te verwaarlozen.

We overnachten bij een hotel achter de poort in een rustig plaatsje. Dat blijkt zeer betrekkelijk. De poort staat open en de dorpsbevolking loopt binnen. Er is een “blessing” met muziek. Dan denk je, ach hoe lang zal het duren... Nou van 8 uur ‘s avonds tot een uur of 3 in de nacht! En er wordt behoorlijk gedronken en al die mensen hoor je om de auto lopen....niet echt lekker. Geradbraakt zijn we de volgende morgen opgestaan en zo weggereden.

 

SNELHEIDSDUIVEL

In Tanzania wordt driftig gecontroleerd op snelheid. Van andere reizigers hebben we het al gehoord: op de lasergun (jawel!) staat geen tijd of datum, dus er is nooit bewijs, dat jij diegene bent die te hard rijdt...We worden aangehouden en volgens het lasergun hebben we 76 km gereden. Volgens Ronald is het nog niet eens 60 geweest, je mag er maar 50. De agent is niet te overtuigen. Dan nemen we een foto van ze, ze springen op alsof ze door een wesp gestoken worden. Dit is een “crime” - maar de boete wordt wel verscheurd. Wel neemt hij ons kentekennummer op en zegt dat hij kontakt opneemt met de Nederlandse Ambassade. Dat wachten we dan wel af...

Singida heeft zomaar een ATM, een supermarkt en een benzinestation. Werelds, we vullen geld, diesel en voorraden aan. Als we een ressort vinden, waar we kunnen overnachten, vragen we voor de zekerheid of er een disco is in de omgeving (het is weekend). Nee hoor, alles heel rustig. Ja tot een uur of 8. Dat zou de 2e doorwaakte nacht worden?! Grrrr... we gaan hier weg en we zien wel!. Gelukkig weet iemand een oplossing. Er is een annex van het hotel een stuk verderop en hier slapen we als rozen. De volgende morgen wacht ons een verrassing: het ontbijt hier begint met spaghetti en vleessaus. Niet  direct mijn eerste keuze, maar vooruit. De tweede gang is brood met gebakken eieren...

 

TARANGIRE NAT. PARK

Van Singida gaat het naar het Tarangire Meer, een Nationaal Park. We hebben ons voorgenomen om in Tanzania alleen de kleinere parken te kiezen, de grotere hebben we al jaren geleden gezien. We kamperen binnen het park en genieten van een echte tropische nacht. Onder de zuidelijke sterrenhemel horen we hyena’s en het getrompetter van olifanten. Het is hier het droge seizoen en water is beperkt. We zien daarom een grote hoeveelheid wild: olifanten, wildebeesten, aardvark, gazelles, water-en bosbok, zebra’s en giraffen. Eigenlijk alleen geen leeuwen en luipaarden. Je kunt niet alles hebben. Bij het Manyarameer zien we van grote hoogte een roze waas boven het meer hangen. Met de verrekijker blijkt het meer bedekt met duizenden flamingo’s. 

Van hier gaan we via Arusha naar het Usambara gebergte naar Dar-es-Salaam.

 

 

 

 

 

Reacties


1
Corry Koedam
09/10/2012 12:22
Hallo Rini en Ronald,
Jullie moeten heel wat ontberingen doorstaan en wij maar genieten achter de computer van al jullie belevenissen.
Maar vooral van die mooie foto`s van de gorilla┬┤s.
Hopende dat de komende tijd, wat vlotter verloopt zonder opstakels.
Goede Reis verder, groeten Corry.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »