VAN AZIE NAAR AFRIKA

woensdag 20 juni 2012

PETRA EN DE BEDOEINEN

In Amman regelen we nog even wat laatste dingen bij Henk. Ook moeten we nog even langs de winkel van één van de terreinrijders om ons zonnescherm te laten repareren. Dat lukt en daar zijn we geweldig mee geholpen. Vind maar eens een nieuw! En dan gaan we kamperen met uitzicht over de Dode Zee. Bij deze plek zijn filmopnames bezig, maar het lukt ons toch.

een van de laagste plekken in de wereld

DANA NATUURRESERVAAT

Dana moet een mooi park zijn, dus we melden ons bij de camping. Jammer, we mogen er niet in! Alleen toegankelijk voor voetgangers, net als de rest van het natuurreservaat. Wel kunnen we overnachten op de picknickplek van het natuurreservaat. We moeten heel goed zoeken om nog een goede plek te vinden, het meest is bezaaid met afval. Wel kunnen we met een korte wandeling nog in de diepte van de kloof turen en ook het vergezicht is mooi. Later zien we toch een auto naar de camping rijden, want de kampeerders die er in tenten overnachten, moeten er natuurlijk toch heengebracht worden. We praten erover met de campingbeheerder maar het mag niet van de manager. En passant vertelt hij dat hij 2 vrouwen en 12 kinderen heeft! 

De volgende morgen drinken we thee bij de uitgang waar we toevallig de burgermeester en de manager tegen het lijf lopen. Ze zijn het met ons mee, dat het openbare picknick-terrein niet aan de eisen voldoet en dat er iets aan moet gebeuren. Ze horen ons ideeën graag aan. Dat is niet tegen dovemansoren! De theeschenker (die ook al 8 kinderen heeft) zegt dat we voor de thee zelf mogen betalen, zoveel als we willen. Als Ronald 1 dinar geeft, zegt hij maak er 2 van!..

 

KLEIN PETRA EN PETRA

De verwachtingen zijn hoog gespannen en worden zelfs nog overtroefd. Klein Petra is rustig en mooi en hier willen we overnachten. We worden door een auto ingehaald, die ons vraagt waar we heen willen. En dan worden we meegenomen naar Selim en zijn vrouw die samen met de mannen hout aan het verzamelen zijn voor de bruiloft van één van zijn zoons. Dat duurt nog 3 weken, maar er worden 10 geiten geslacht. In deze tijd zijn de geiten duur; dit is het moment van de trouwerijen.

We kunnen naast hun tent overnachten en ze maken de beroemde bedoeïenen-schotel met kip klaar. Rond de tent huizen ezels, geiten, honden, duiven , konijnen en kippen. En er lopen nog wat kinderen rond. Er wordt op de grond geslapen en er staat een klein tentje. De kipschotel wordt geserveerd op de grond en iedereen zit er omheen. En natuurlijk zonder bestek. Het is wel even wennen om met je vingers te eten, maar het eten is erg lekker. We maken ook kennis met de rest van de familie, die bestaat uit 7 jongens en 2 meisjes. 

Bij het trouwen moet de man goud kopen voor zijn bruid en dat blijft haar eigendom, ook bij een eventuele scheiding. De vrouwen maken een veel krachtigere indruk dan hun Arabische zusters. En hun kleding is gewoon nodig met al het stof en zand. Zoals we het later horen zeggen: ik hou van de Jordaanse grond, maar ik wou dat hij op de grond blééf liggen.

 

OP STAP MET SULEIMAN

Eén van de zonen van Selim leidt ons rond in Petra, de stad die in de rotsen is uitgehakt door de Nabbateërs, een volk uit de jaren voor Christus.  Petra schijnt één van de 7 wereldwonderen schijnt te zijn en terecht. En de natuur wedijvert hier met de kunstenaars. 

Het is nog heel vroeg als we vertrekken. Vanuit de entree gaan we langs o.a. Het Theater en de Schatkamer naar de Hoge Offerplaats. En hoog is het, ongeveer 830 treden of zoiets. We zien er de offersteen en hebben een mooi uitzicht op Petra. Het is gelukkig nog niet op het heetst van de dag. Daarna gaan we via Wadi Farasa waar hij ons de Leeuwenfontein en het Paleis van de Koningen laat zien naar het restaurant en dan sloffen we terug naar de uitgang. Als we het over een ezel of paard hebben, komt er een mevrouw langs. Prompt lopen we verder. ‘s Avonds volgt er weer een bedoeïenen-maaltijd en horen we dat alleen Selim en zijn vrouw met de jongste kinderen nog op deze plaats slapen. Hij is een oorspronkelijk inwoner van Petra en voor hun is een bedoeïenen-dorp gebouwd, waar hij ook een huis heeft. Maar hij kan er niet wennen, dus alleen de oudere kinderen gebruiken het, maar slapen ook veel buiten.  

Selim is 52 jaar en dat vinden we moeilijk te geloven. Hij gelooft ons niet, als we zeggen dat we bijna 60 jaar oud zijn en wil eerst ons rijbewijs zien. Hij vindt ons er veel jonger uitzien. Daar kunnen we ons iets bij voorstellen, want Selim ziet er voor ons dichter bij de 70 dan bij de 60 uit....Hij heeft natuurlijk een hard leven, maar toch.

De volgende dag neemt Suleiman ons mee naar de achterkant van Petra. We hebben zijn broers de geiten naar beneden zien halen. Deze mannen zijn zelf net berggeiten. Wij zijn meer van het vlakke land....Dus als hij zegt dat het een heel makkelijke klim is, zet ik daar zo mijn twijfels bij. En het kost ook veel moeite, maar het is het meer dan waard. Op sommige plaatsen krijg ik pijn in mijn buik...waar zijn wij aan begonnen?  Via deze route komen we bij het beroemde Klooster, van daaruit heb je mooie vergezichten.

De schatkamer

We hebben in Petra een gesigneerd boekje gekocht: wonen in een grot van de Nw-Zeelandse Margriet van Geldermalsen. Een westerse vrouw die als bedoeïene gaat leven...Haar man is de (inmiddels overleden) broer van Selim, die ook in het verhaal voorkomt. 

NA DE LUNCH

willen we afrekenen. We moeten geven, wat we willen. (mmm, dat hebben we vaker gehoord). Suleiman hebben we betaald voor zijn gidswerk. En ook voor het eten willen we dat best doen. We hoeven niks te betalen als we hem genoeg geld geven voor de reparatie van de auto en dan betaalt hij dat via de bank terug. Dat gaat ons een brug te ver. We geven hem een behoorlijk bedrag voor de maaltijden en vinden het jammer om zo te vertrekken. Want het is een aparte ervaring om deze manier van leven van dichtbij mee te maken.

 

WADI RUM

Een woestijn met een toegangspoort, zo noemde één van Selims zonen dat heel juist. Je moet hier met eigen auto heel fiks betalen, zo’n 35 euro per 24 uur. Maar eerst komen Henk en vrienden van hem om nog even vlak buiten het park te “spelen”, door zand en over rotsen rijden, over de hoge duinen enz. De auto houdt zich goed. Onder een schitterende sterrennacht slapen de meeste in Kamp Rum, wij in de auto en enkelen buiten. Na het ontbijt nemen we afscheid van iedereen en bedanken Henk nog maar weer eens. Hij vraagt ons volgende week naar hem toe te komen voor een andere terreinrit, maar daar zijn de woestijnduinen nog veel hoger. Onze auto is minstens 2x zo zwaar en wel ons huis!

Wadi Rum mag dan een natuurreservaat zijn, waar je ook kunt klimmen, wandelen, kameelrijden of op een quad, maar eigenlijk is het gewoon een speeltuin voor terreinrijders. En hoe! Ronald leeft zich helemaal uit. We slapen er en proberen dwars door Wadi Rum naar Aqaba te rijden. Dat valt niet mee, er staan geen bordjes en de eventuele sporen cirkelen behoorlijk. Ronald denkt zelfs een korte weg door de bergen te hebben gevonden. Dat valt tegen, want hoewel we de Rode Zee kunnen zien, kunnen we niet verder door de rotsen. We rijden weer terug en verderop nemen we de geasfalteerde route.


AQABA

Heet, vochtig, benauwd. We zijn er niet weg van. Het is naast een badplaats ook een haven, waar vandaan ook de ferry naar Egypte gaat. Bij het ferrykantoor horen we dat de boot ‘s nachts vertrekt - we hoeven alleen nog maar te betalen. Het verdere reisschema is “inshallah”. Ronald moet contant afrekenen en dus even pinnen. Ik wacht en wacht en wacht. Wat blijkt? Pas  bij de 5e automaat kon hij terecht, de andere waren allemaal out of order of niet geschikt voor mastercard. Dat is een hele wandeling geworden.

 

DE FERRY

‘s Avonds moeten we om 10.30 bij de haven zijn. Als vrouw krijg ik voorrang en we zijn dus snel Jordanië uit. Ook het carnet is snel geregeld en daarna is het wachten tot we erop mogen. Dat is geen 0.00 uur maar 02.00 uur. We zijn nu al zo gaar als boter. Voor het schip echt vertrekt, zijn we zomaar nog 2 uur verder. Mensen slapen overal op de grond en in de stoelen. We komen in Egypte aan om een uur of half 9. Maar dan ben je nog niet op de weg. Pas meer dan een uur later mogen we van het schip. Nog in de auto pakt  Ronald iemand in een keurig wit uniform enctype="multipart/form-data" enctype="multipart/form-data" enctype="multipart/form-data" enctype="multipart/form-data" van de toeristenpolitie bij de kladden om “snel” Egypte in te komen. We hebben wat dramaverhalen gehoord en we vallen om van de slaap. Maar een beetje baksheesh hier en daar doet wonderen.

Ronald moet wel minstens 5 dezelfde formulieren invullen, voordat we als laatste onze Egyptische kentekenplaten krijgen. Als we Egypte uitgaan, moeten ze weer worden ingeleverd. Leuke handel! Na ruim 2 uur zijn we op weg naar

 

DAHAB

waar we in Jordanië al over hebben gehoord. Hier is goed te zien, dat Egypte lijdt onder het inzakkende toerisme. Veel projecten zijn niet afgemaakt en sommige gebouwen worden afgebroken. Maar het stadje zelf is leuk en heeft een heel eigen sfeer. We eten een falafel bij Yum Yum en kopen flippers en duikbril en zoeken een slaapplek op het strand. Naast toilet/douche én bij een bedoeïenen restaurant waar ze vers brood bakken. Wat wil een mens nog meer. Zwemmen en heel vroeg slapen. Héérlijk.

Ook de volgende dagen komen we er niet weg. Een schitterende zee, heerlijk weer met een stevig windje. Mensen zijn blij met alle gasten. Elk opstootje in Cairo (op 550 km!) wordt in de westerse media breed uitgemeten en ook de situatie in Syrië helpt niet mee. Hier is niks aan de hand, behalve een turqoise/blauwe zee en mooie koraalriffen, met vissen in ontelbare kleuren. Er wordt gedoken, gesurfd en gesnorkeld. We voelen ons dan ook echt op vakantie.

In één restaurantje krijgen we zelfs bier gratis als we er eten en kijken naar de wedstrijd. 

Jammer dat Nederland niet heeft gewonnen. We hadden heel wat Egyptenaren om ons heen die het Nederland ook graag gunden. Maar ja, het zat er niet in dit keer.

De volgende dag word ik doodziek wakker: hoofdpijn, diarree, overgeven tot een soort appelflauwte toe. Vreselijk. Ronald gaat alleen op stap en ik blij liggen in de bedoeïenen tent. Waarschijnlijk is de boosdoener het water geweest. We letten erg goed op en drinken alleen mineraal water, maar de Egyptenaar achter de bar zag er geen kwaad in om mijn munt/citroen drankje te verdunnen met water. Anders zou ik niet weten wat het geweest moet zijn. Na 2 dagen ben ik met antibiotica begonnen en dat heeft goed geholpen. 

 

ST KATHERINEKLOOSTER 

Een Koptisch klooster, hoog in de bergen. Het is hier maar 2 maanden bloedheet (nu dus). In de wintermaanden moet je hier winterkleding meenemen. 

Op vrijdag is alleen het klooster een uur open, het museum is dicht. Tja, biddag. Dat hadden we kunnen weten. Maar niet voor de 1e (en waarschijnlijk ook niet de laatste) keer zijn we de dagen weer eens kwijtgeraakt.

Alleen de kerk zelf lijkt wel een museum, alleen de iconen die hier hangen moeten wel een fortuin waard zijn. Een Koptische monnik knikt ons minzaam toe. 

De weg naar Cairo is afgesloten omdat een maand geleden 2 Amerikaanse toeristen een dag zijn gegijzeld. En er wordt geen enkel risico genomen. We moeten een heel stuk omrijden. Dit weekend zijn de verkiezingen in Cairo dus daar kunnen we ook nog maar beter even wegblijven. 

Geen probleem, we gaan via Sharm el Sheik (niet leuk, het ene resort na het andere) en dus volledig ontoegankelijk naar het strand, naar het Nat. Park Ras Mohammed. Hier overnachten we op het strand naast een toeristische bedoeïenen tent  Ze staan verbaasd over mijn zwemkunst, want Egyptische vrouwen doen dat niet. Je kunt hier prachtig snorkelen. Ik krijg kruidenthee van ze voor mijn buikklachten en dat geeft iets verlichting. 

Zo langzamerhand wordt het alleen wel weer eens tijd voor een keer internet. Maar zolang als we dit hebben: inshallah.

 

CAÏRO

In Caïro krijg je meer dan verwacht: meer verkeer, herrie, luchtverontreiniging. Ronald gaat 2x uit zijn dak en komt zelfs de auto uit, als er een bus onze auto aantikt. De man lacht hem toe, als hij een stortvloed Nederlands over zich heen krijgt, waar de honden geen brood van lusten. Maar het verkeer is hier werkelijk een drama. Behalve dat het een totaal verkeersinfarct is, kunnen ze ook niet rijden. Een dag later rijdt een truck een aantal? busjes de Nijl in....

Ondertussen worden we ‘s avonds door een vriendelijke Egyptenaar bij het Gizaplateau naar een camping gebracht. Uiteraard tegen betaling. Maar goed, we zijn er maar wat blij mee. Op de camping ontmoeten we de eerste overlanders. Een Engels stel op huwelijksreis wil in 6 maanden van Caïro naar Zuid-Afrika en terug via West-Afrika. Dat lijkt ons niet te doen in zo’n korte tijd. We raden ze aan om rustig naar Zuid-Afrika te rijden en vandaar te verschepen. Maar hé wie zijn wij? Ook ontmoeten we een Duits stel op de terugweg die een gaaf jaar achter de rug hebben. En een Oostenrijker, die aan de terugreis is begonnen. Een gezellige boel.

 

VISA

Voor Sudan moeten we een visum regelen. Eerst naar de Ned.Ambassade voor een aanbevelingsbrief, die we in Nederland niet kregen. Die zijn alleen voor bedrijven - ik hoor het de man nog zeggen en “thuis blijven mevrouw” ! 

Hier liggen ze op een stapel....stempel en handtekening en klaar! Op naar de Sudanese ambassade, waar rijen mensen staan. Rij 1 voor aanvraag visa en formulier; rij 2 is de kassier; rij 3 voor het fotokopieerapparaat. Dat gaat even duren. En inderdaad dat wordt morgen ophalen.

 

EGYPTISCH MUSEUM

Terwijl Ronald druk is met de visa, ga ik langs het museum, waar hij toch geen zin in heeft.  Vol bewondering kijk ik naar het gouden masker van Toetanchamon. Ook staan hier antieke rijtuigen en boten van de farao’s. Ook Achnaton en familie vind ik terug. Maar het zijn er vééel. Manuscripten, huisraad, wapens, potten en sieraden, van alles is er te zien. In de middag ga ik met de taxi terug met een vol hoofd. Ik heb er van genoten en ben me er gelijk van bewust, dat ik er toch nog uren had kunnen rondlopen.

Ondertussen weet heel Egypte nog steeds niet wie nu de verkiezingen heeft gewonnen. De militairen hebben het parlement ontbonden; er is veel politie en militairen op straat maar het is verder erg rustig. Ronald heeft een journalist gesproken, die toegeeft dat er wat meer onrust werd verwacht, “maar er is niets te doen.” Houden zo.

Reacties


1
Atte en Marijke
23/06/2012 19:06
Tja, we dachten het wel te regelen via een agent in Dubai, een visum voor SA. De consul him_self refused it... In Muscat geregeld binnen 24 uur via Mohammed!!
Bedankt voor de tip.
We halen jullie zo nooit in...
Gr. Atte en Marijke
2
Jan en Liesbeth diko en Gijs
24/06/2012 09:56
Beste Ronald en Rini,

Wat een leuke en spannende verhalen. Jullie maken veel mee, dat zijn leuke verhalen voor de kleinkinderen.
Hier gaat alles goed, al mag het weer wel iets beter. Over twee weken krijgen de jongens vakantie.Tot gauw.
Groetjes van ons allemaal.
3
Henk
24/06/2012 22:25
Goeie reis verder!

@Atte en Marijke: kom maar lekker langs in Amman. Heb nog wel wat leuke plekjes!

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »