VAN BENIN NAAR KAMEROEN

maandag 13 juni 2016

PROBLEMEN

In Benin vinden we vlak over de grens de camping bij Awale Hotel, waar ook nog 2 Australische motorrijders zijn. Een fijne kampeerplaats, met gebruik van een mooi zwembad en een goed restaurant. Relaxen dus! Ook de Australiërs willen naar Zuid-Afrika, maar moeten eerst nog aan nieuwe banden zien te komen en dat blijkt nog niet eenvoudig. Zeker niet als je geen woord Frans spreekt en in het restaurant dus steeds de special bestelt omdat dat het enige woord is, dat je begrijpt. Ze gaan het ook in Lomé proberen.

Een zenuwachtige Ursi en Heiko komen langs op weg naar Cotonou, waar ze hun Nigeria-visum moeten gaan bepleiten bij de ambassadeur. Ze hebben on-line een aanvraag ingediend en 150 Euro betaald. Ze hebben een hotel geboekt vlakbij de ambassade omdat ze misschien nog een keer terug moeten komen. Enkele dagen later horen we dat het allemaal voor niets is geweest: ze worden afgewezen en zitten er helemaal doorheen.

Om ze op te vrolijken, nodigen we ze uit in een restaurant in Cotonou. De wet van Murphy komt om de hoek kijken. Heiko rijdt tegen onze auto aan en het achterlicht is stuk. Ook een gedeelte van de hoek van de auto is geraakt. Heiko is bijna in tranen en verzekert ons, dat hij genoeg geld heeft om het te vergoeden. Ook de defender heeft wat schade. Terwijl we onderweg zijn, krijgen we een bericht: ze zijn aangehouden door de politie en alles maar dan ook alles is gecheckt, ook de achterlichten. We zijn al onderweg naar een garage en laten het achterlicht net repareren. De rest volgt in Zuid-Afrika wel.

Vlakbij Cotonou ligt een campsite Rada, een erg aardigeJoegoslavische vrouw, die al tijden in Benin woont. Hier maken we een unieke ervaring mee: al het water is zout! Niet alleen het zwembad, maar ook de toiletten én de douches! Met wat zoet water van de auto spoel ik haar en gezicht maar na. Bij het eten en drinken blijkt dat ook de afwas wordt gedaan met zout water. Voor de koffie halen we onze eigen bekers maar tevoorschijn. 's Nachts draaien er 2 generatoren dus we houden het verblijf hier erg kort.

Slaven Monument Point of no Return


TELEFOON UIT NEDERLAND

Bij de garage in Cotonou krijgen we een dringend telefoontje uit Nederland: onze zoon laat weten dat Ronald's vader in het ziekenhuis is opgenomen. Onderzoek volgt nog, maar we besluiten toch maar om een hotel in Cotonou en de situatie even af te wachten. Ronald heeft het erg moeilijk mee, dat hij nu niet bij zijn familie kan zijn. Als ik vluchten vanuit Cotonou check, blijkt de eerste vlucht pas rond de 24e te zijn. Onze beste keus is toch om z.s.m. door Nigeria naar Kameroen te reizen. Vanuit Douala is al een vlucht geboekt voor het 65-jarig huwelijk van Ronalds ouders. Het is vast makkelijker om een vlucht te vervroegen dan hier af te wachten en de geplande vlucht te annuleren.


NIGERIA

Zelden hebben we zò tegen een land opgezien als Nigeria, zeker als we horen, dat er in de Delta ook nog een nieuwe groep terroristen opereert, de Nigeria Avengers. We reizen eerst naar Ketou, de grensplaats om de volgende morgen de grens over te gaan. Een goede beslissing want de reistijd is veel langer dan verwacht. Onderweg merken we een nare lucht op: het ruikt bij het achterwiel. Dat hadden we gisteren moeten weten, toen we bij de garage waren. Nu moeten we op zoek in Porto Novo en we vinden niet veel anders dan een werkplaats, waar blijkt dat de handrem schoongemaakt moet worden. Zoals altijd, staat Ronald met argusogen te kijken, wat er gerepareerd wordt. Na een uur of 2 blijkt de handrem weer te werken. Vanuit Porto Novo zitten we tegen de Nigeriaans grens aan en vlakbij Lagos, maar de zuidelijke route is niet echt veilig, dus door naar Ketou, waar we overnachten.


DE GRENS

Een tikje rommelig, in Benin. We komen bij de paspoortcontrole waarbij blijkt dat we de douane allang gepasseerd zijn. Vreemd, want meestal komt de douane nà de immigratie. We rijden door en hebben dus geen exit-stempel voor de auto. Niemand die er wakker van ligt in Benin. In Nigeria houdt Ronald het carnet netjes opgevouwen voor de neus van de ambtenaar, die ons instempelt. Geregeld.

TIP voor overlanders: geld wisselen hier geeft een veel betere koers dan de officiële wisselkoers omdat de Naira nogal instabiel is. Ook in Nigeria zelf kun je beter wisselen op de zwarte markt - zie verderop.

Maar...eerst moesten we langs de immigratie-ambtenaar, een dikke, grote, kale man. Hij ziet mijn visum en zegt gedecideerd: "dit visum kan ik niet accepteren"! Wat zullen we gvd nou weer beleven! De ambassadeur in Bamako schijnt de datum niet heel duidelijk te hebben geschreven. Er volgt een hele discussie, waarbij het visum van Ronald de doorslag geeft: we hebben opeenvolgende nummers. Ik maak er een heel toneelstuk van: "we zijn al 40 jaar samen, u kunt ons toch nu niet uit elkaar halen?" Ronald: "u kunt er toch wel een oplossing voor bedenken?"

Uit de goedheid van zijn hart (!) besluit de man, na overleg met zijn assistent, om ons samen door te laten. Hij geeft ons 14 dagen (in Bamako hebben we 30 dagen gekregen), maar daar liggen we niet wakker van. We moeten toch snel doorreizen om eventueel de vlucht naar Nederland te vervroegen.


CONTROLES, CONTROLES

De Nigeriaanse roadblocks zijn berucht; gekmakend zelfs. We hebben een lijstje bijgehouden van de diverse instanties die ons hebben aangehouden en dat alleen s'morgens, want s'middags goot het van de regen.. Op de 1e dag naar Benin City:

Immigratie 3x
Politie 6x
Health 2x (controle geke koorts en onze temperatuur wordt gemeten)
Special
Security 2x ( en 1x doorgereden)
Border Patrol 2x
Fed.Comm. 1x
Douane 3x
Highway Patrol1x
Safety Police 2x

Totaal 20x en 1x doorgereden. Dat doe je echt niet zòmaar, want de heren staan er vaak met spijkerstokken en die wil je echt niet voor je banden hebben. Over het algemeen zijn ze wel vriendelijk, maar iedereen, werkelijk iedereen vraagt of je iets hebt meegenomen voor ze uit Europa. Werkelijk schaamteloos. Onze hele trukendoos gaat open en we hebben dus nergens iets afgegeven. Heel vaak werkte op de vraag naar een cadeau: "a big smile". Ook de gouwe ouwe: de weg vragen en dan bedanken en doorrijden. Als de douane onze passen wil controleren, gaat Ronald ouderwets door het lint. De douane staat er in T-shirt en lange broek en uit niets is hun beroep af te lezen. Als de passen worden doorgegeven, schiet hij uit de auto en gaat de man boos achterna.

Ze kunnen zich identificeren als officiële douane maar toch. Er valt door mij weer heel wat te sussen, maar ik kan Ronald goed begrijpen. Als de man tegen mij zegt, dat Ronald rustig moet blijven en niet zo boos moet worden, zeg ik dat ik hem al even ken en dus wel weet hoe hij reageert. En dat ik dit goed kan begrijpen. Er worden nog wat grapjes gemaakt en we kunnen weer verder.

Ook nog weer een ambtenaar die naar Europa wil, uitgelegd dat dit geen goed idee is en een goede opleiding in Nigeria waarschijnlijker beter is. De werktijden en het missen van de familie, het slechte weer, oplopende werkloosheid door grote immigratie, de kans van afgewezen worden enz. Er komt heel wat voorbij maar uiteindelijk kunnen we verder nadat hij me hartelijk bedankt.

Uiteindelijk hebben we best plezier om de mannen allemaal met een kluitje in het riet te sturen. We waren natuurlijk voorbereid door allerlei andere verhalen. Als we moeten stoppen, begin ik direct met een goede morgen/middag en hoe het met de familie gaat, waarop we van harte welkom worden geheten in Nigeria. Volgens Ronald ben ik een grote slijmerd, maar het werkt wel.


GELAZER IN BENIN CITY

's Morgens vroeg opgestaan en rond 9 uur de grens gepasseerd. Door alle controles en de slechte wegen komen we 's avonds laat pas aan in Benin City. We zijn werkelijk bekaf. We hebben onderweg getankt en dus bijna al het gewisselde geld opgemaakt. We zoeken een bank en de eerste de beste ATM proberen we geld te trekken. Op het moment dat Ronald de kaart in de machine stopt, houdt de elektriciteit ermee op: kaart weg! De manager wordt gebeld, maar ook die kan er niet bij. Maandag kunnen we de kaart weer ophalen (het is zaterdag), dat gaat dus niet door. We zoeken het alarmnummer en laten de kaart direct blokkeren.

Intussen is het al een uur of 8 en we moeten dringend een hotel zoeken met een veilige plek voor de auto. Motel Benin Plaza heeft een afgesloten parkeerruimte en we nemen de smoezelige kamer maar voor lief; vooral Ronald is helemaal op. We spreken een prijs af inclusief ontbijt. Dat wil de receptie de volgende morgen toch in rekening brengen. Daarop breekt de pleuris uit:

- we kregen een ruimere kamer dan gevraagd, dus ‘a room, we did not need',
- a bed in which we could not sleep (vanwege luidruchtig airco)
- a shower that did not shower

We krijgen met 2 personen maar 1 handdoek (goed die hebben we ook nauwelijks nodig, want de douche werkt niet). Het bed is keihard en met te kleine lakens opgemaakt, zelden zo'n beroerd kussen gehad en de airco krijgt het weliswaar ijskoud, maar je kunt er niet mee slapen. Als we alles uit hebben, horen we nog steeds een airco (van de buren, 2 kamers verderop).

En nee, we zijn dus absoluut niet van plan het ontbijt te betalen. De manager is onbereikbaar. We betalen alles (behalve het ontbijt) en willen weg maar de portier houdt de poort dicht. Waarop Ronald zegt, dat hij de balk er ook best uit wil rijden. Als der heren flink in discussie zijn, doe ik het portier open en de balk zelf omhoog, waarop Ronald direct doorrijdt. Nee, dit hotel is geen wijze beslissing geweest.


HEFTIGE REGENVAL

Veel regen op een zondag maakt dat de controles tussen Benin City en Calabar een stuk minder zijn. Totaal maar 6. Bovendien is de weg prima tussen Benin City en Aba. Maar dan. Het venijn zit weer eens in de staart. De ‘snelweg' is afgesloten want de weg is te slecht. Dat moet wel heel bar zijn, want we hebben al wat slechte stukken gereden tussen de grens en Benin City. We moeten een andere route volgen en die leidt ons regelrecht de beruchte Delta in. Het eerste stuk gaat fluitend maar dan komt het.


SERIEUS OFF-ROAD

We zijn toch heel veel gewend de laatste jaren maar dit is ongekend. De verharde weg verandert in zandweg met kuilen, gevuld met water. Sommigen zijn zo diep, dat het water hoog over de motorkap slaat. Tot tegen de ramen aan. Hier krijg ik pijn in mijn buik van. Je wilt hier echt niet verzakt raken. Maar de Toyota ploegt dapper door. En Ronald vraagt stoïcijns waarom ik geen foto heb gemaakt. Er volgen nog veel van dit soort momenten, maar je weet nooit welke kuil er diep genoeg is voor een spectaculaire foto....Na uren en uren omrijden, komen we uiteindelijk op de weg naar Calabar. Ook geen lolletje trouwens. We zien het al van verre: bij de grootste potholes staan rijen en rijen verkopers van van alles en nog wat. Als je langzaam over de hobbels en kuilen moet rijden, kan je ook best wat kopen.....komkommers, pinda's, water, limonade, snoep, fruit enz.


CALABAR

Onderweg merkt Ronald dat de achterremmen niet goed meer werken. We hebben in Calabar dus nog wat te doen. Eerst een hotel; we vinden een prima hotel maar de prijs is wel aan de hoge kant. We onderhandelen en gaan uiteindelijk akkoord. We slapen en eten prima en de Indiase manager helpt ons graag. Zeker als hij hoort waar we allemaal geweest zijn in zijn land.

GELD WISSELEN

Omdat er aan de grens zoveel meer aan Naira's werden verkocht dan de officiële koers, vermoed ik dat er wel eens een levendige handel op de zwarte markt kan zijn. We informeren bij de manager en die weet wel iemand. Dat blijkt ruim 1/3 van de prijs te schelen. We wisselen 300 dollar. Leuk, het hotel wordt een stuk goedkoper net als de diesel. Het valt nog niet mee om ergens te tanken, want de regering heeft prijsstijgingen aangekondigd en er staan of rijen mensen te wachten of de stations zijn gesloten. Wel kunnen we tanken tegen een hogere prijs en daar kiezen we voor. In Kameroen is het vast duurder dan in Nigeria.


CONSULAAT

Het consulaat in Calabar is bekend bij alle reizigers. Hier moet je je visum voor Kameroen halen. We hebben nog eens een langer visum met ‘multiple entry' nodig omdat we terug naar Nederland gaan. Geen enkel probleem hier, maar je kunt niet in Naira's betalen. Wel in CFA en ook in Euro's. Weer onderhandelen en de prijs wordt afgemaakt op 170 euro. Dat is 30 euro meer dan normaal, maar het alternatief is een nieuw visum aanvragen als we in Nederland zijn en dat kan alleen in Brussel.

De man weet ook een goede reparateur voor de auto. We vermoeden dat de remmen niet goed zijn afgesteld in Cotonou, toen de handrem werd gerepareerd en hopen dat het hier geregeld kan worden. Anders moeten we wachten tot Douala, waar een officiële Toyotagarage zit. Dat is nog een 500 kilometer verder en dat doen we liever niet met remmen die niet heel goed zijn.


NAAR KAMEROEN

We zijn nog maar net vertrokken als we door motorrijders worden gewaarschuwd: nergens stoppen, er zijn ‘bad boys on the road". Altijd leuk om te horen, maar we nemen de plaatselijke bevolking altijd serieus en stoppen dus nergens. Nou ja, eenmaal bij een van de onvermijdelijke roadblocks. We komen aan de grens...dat blijkt een oud boerenhek te zijn! We stempelen uit en regelen de douane en willen dan vertrekken. Dan komt er een mannetje aanrennen die ook nog wat wil zeggen. Ronald vaart op eigen wijze uit en de man gaat op zijn strepen gaan. Daar gaan we weer! Als ik merk, dat de andere beambten bang zijn, besluit ik uit een ander vaatje te tappen. Ronald moet gelukkig nog wat uit de auto halen. Als hij terug is, is de kou uit de lucht en de heren schudden elkaar zelfs nog de hand, zij het niet van harte.

De mannen aan de Kameroense zijde zijn een stuk makkelijker. We worden snel geholpen maar we moeten het carnet nog even regelen in Mamfe. Onderweg wordt ons nog de weg gewezen naar een schitterende kampplek aan een meer...om te zoenen zo mooi. We installeren ons, maar als we er even lunchen, blijkt dat het er stikt van de zandvliegen en muggen. Tja, volgens onze gids kunnen the whities daar niet goed tegen. En er is net malaria geconstateerd in dit gebied. Wegwezen dus. In Mamfe zoeken we het douanekantoor op en na verloop van tijd komt de stempelaar aan. Denk aan een sheriff uit het Wilde Westen in het zwart, dan heb je een aardig beeld van de man. Hij wil alles van onze reis weten en tot onze verbijstering weet hij ALLE hoofdsteden van de landen waar we doorheen zijn gekomen. Dat is uniek. Zou jij de hoofdstad van Turkmenistan of Rwanda weten, om maar eens wat te noemen?

In Mamfe willen we ook even geld trekken. MIS!! De automaat is leeg! Zo'n moment om achteruit te bidden, want waar moet je heen in een vreemd land zonder geld? We moeten ook nog ergens zien te overnachten. We gaan op weg naar Kumba en komen langs een seminarie. We gaan het vragen en het mag. Zo kan het gebeuren dat Ronald 's avonds op de veranda een biertje drinkt met de bisschop-emiritus van Mamfe. De man is heel benieuwd wat voor geloven we zoal in de wereld zijn tegen gekomen en Ronald neemt geen blad voor de mond. Er is een levendige discussie gaande. Ronald heeft veel bewondering voor deze beminnelijke, bijna blinde man.


LIMBE

Op de een of andere manier slagen we er in de verkeerde weg naar Kumba te nemen, maar wel een leukere. We komen dwars door het tropisch regenwoud over min of meer berijdbare zandwegen en vinden leuke plekjes voor koffie en lunch. 

Onze brillenglazen beslaan door de hoge luchtvochtigheid en ook de lens van de camera geeft de foto's iets mystieks. In Kumba vinden we eindelijk een ATM die geld verstrekt en ontmoeten we een Nederlands/Afrikaanse die op bezoek is bij haar familie en al bijna 30 jaar in Nederland woont.

Het regenseizoen is in volle hevigheid losgebarsten en we kamperen bij Seme beach hotel. Naast de zee en vulkanisch zandstrand hebben ze hier een natuurlijk zwembad van bergwater (steenkoud!). Verder kunnen we er droog zitten bij het restaurant en er is redelijk wifi. Hard nodig want we willen eerder naar Nederland i.v.m. de gezondheid van Ronald's vader. En we moeten onderdak hebben voor de auto en een hotel in Douala. Het lukt allemaal. Zelfs het weer werkt mee. Op zaterdag hoost het werkelijk, terwijl de mannen allemaal naar de Champions League proberen te kijken, het beeld valt nogal eens weg door de zware regen. Bij terugkomst moet Ronald door water waden tot enkelhoogte terwijl hij zich bedacht dat de haspel waarschijnlijk niet meer droog ligt....en de auto onder stroom staat, terwijl ik erin lig. Na 2 schokken is het snoer los. De volgende morgen staat de verwarming aan om de haspel te drogen.

De hele dag blijft het regenen en we maken ons zorgen over de daktent. 's Middags breekt de zon door en we kunnen de volgende morgen een droge tent dicht doen. We gaan de auto stallen en worden (met enige vertraging) naar Douala gebracht. Een rit van 2 uur die korter lijkt door een vriendelijke en nieuwsgierige chauffeur. Met 24 uur landen we op Schiphol.

 


REIZEN IN WEST-AFRIKA IS GEEN SINECURE

In Senegal kwamen we elkaar tegen: 4 enthousiastelingen, op weg naar Zuid-Afrika. Het verhaal van Ursi en Heiko staat hierboven beschreven, ze moeten waarschijnlijk nu gaan verschepen.
Miguel, een Spaanse overlander, is teruggevlogen naar Madrid en heeft daar alle resterende visa geregeld en is nu in Gabon.
Luis en Ermy, tenslotte zitten op dit moment vast in Guinee. Ze kunnen niet over de grens naar Ivoorkust omdat dat land de grens heeft gesloten i.v.m. ebola. Luis mag niet naar Mali omdat hij militair is. Ze zijn zich nog aan het beraden.
Als enigen is het ons gelukt om alle visa bij elkaar te sprokkelen en door Nigeria naar Kameroen te reizen. Nog 1 visum mankeert aan de reis naar Z-Afrika. Angola - dit kunnen we in Gabon of Nederland nog regelen.

 

Reacties


1
Agnes en Hein Bruinse
23/06/2016 13:38
knap dat jullie zover zijn gekomen.West Afrika is geen sinecure wat betreft wegen en burocratie en af en toe heel boos worden kan geen kwaad,althans meestal niet.
Sterke met de verdere tocht
Groet

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »