van Kenya naar Uganda

zondag 16 september 2012

VAN KENYA NAAR UGANDA

 

KENYA

Op weg naar de grens laten we onze gedachten nog eens over Kenya gaan. Een uiteenlopend landschap en bevolking. In het noorden rauw en kaal met een lange statige Masai-bevolking, westers aandoend Nairobi met modern geklede mensen (over het algemeen welvarend)  en de onvermijdelijke sloppenwijken, in het zuiden de wildparken en de traditionele Masai bevolking.

Over arm en rijk valt te twisten, zo merk ik in een gesprek met een Masai uit de Masai Mara. Wij hebben geen vee, wat niet eens honden... dan moeten we wel arm zijn. En dan ook nog wonen in een land waar het altijd regenachtig is. Hij kijkt ons nog net niet medelijdend aan! Vee is voor de Masai wat voor ons de bank is. Een kalf opkopen voor 10.000 shilling en dan opfokken waardoor het beest 40.000 shilling waard is. Dat is beter dan de Europese beurs op het moment. Geld wordt altijd opnieuw geïnvesteerd in vee. Dus al lopen ze rond in een rood kleed met onvermijdelijke stok, hebben ze opgerekte oren en missen ze allemaal een voortand, over het algemeen zijn het geen mensen met wie je medelijden hoeft te hebben. Van de ontvangsten van het nationaal park de Masai Mara vloeit ook een gedeelte terug naar de hechte gemeenschap.

 

WEGENBELASTING

Omdat we via het Turkanameer het land zijn ingekomen, hebben we geen wegenbelasting betaald. Dat we 40 dollar hadden moeten betalen, horen we pas in Nairobi. We hebben geprobeerd dit bedrag in Kisumu te betalen, maar dat is ons niet gelukt. Ze wisten er geen raad mee en stuurden ons door naar de grens. Niemand heeft ons er naar gevraagd dus dat bedrag hebben we “uitgespaard”, maar de meeste reizigers moeten dit wel betalen. En dat voor een wegennet, waar je zelfs voor de asfaltwegen een terreinauto moet hebben.....

Ze mogen wel geld toe geven!

Aan scholen geen gebrek in Kenia

 

OEGANDA

Nee, dat is in Oeganda anders, na het passeren van de grens rijden we zoevend over asfaltwegen het land binnen. Aan de grens hebben we aan beide kanten nog wel moeten vechten met diverse “helpers”. Totdat Ronald op de stickers op de auto wijst en zegt dat als hij het daar overal alleen heeft gedaan, het hier ook wel zal lukken. 

Als we onderweg 1 ananas willen kopen, worden we bestormd door een ware menigte ananasverkopers en de prijs daalt met elke verkoper. De hele auto is als het ware omsingeld. We gaan weg met 6 ananassen, waarvan we er 3 kunnen opeten. Eén geven we weg aan de de Nederlandse familie met wie we vanaf Jinja verder reizen. De andere 2 worden uit de auto gestolen door een baviaan, die later de schil kwam laten zien....Ronald staat achter met 2-0, want er is al eerder een brood uit de auto gestolen door een baviaan. 

Bij de lunch houden we een half brood over en dat geven we aan een meisje dat langs komt. Verrast geeft ze Ronald een handje en bedankt. In Ethiopië zouden ze om de andere helft vragen!

 

JINJA

vlakbij de Nijl is een toeristisch centrum.  Raften, bungeejumpen, paardrijden, kajakken, bedenk het en je kunt het hier doen. Sinds de Owendam geopend is, zijn er minder stroomversnellingen en kun je niet meer zo spectaculair raften als voorheen. Op de Explorers campsite ontmoeten we William, Agnes en Pim met hun MAN-truck en de Schotten Dougal en Sarah. De laatste 2 zijn onderweg van Egypte naar Gabon, waar ze gaan wonen en werken. Over avontuurlijk gesproken. 

Ook arriveert er later een overlandertruck met een hele groep Duitsers. De 2e dag strijkt er  een 2e overlandertruck neer. Ineens zijn we ingebouwd door allemaal kleine tentjes. Bij William en Agnes is het helemaal bar. Daar zitten ze zelfs onder hun luifel. De volgende morgen vertrekken we met zijn allen naar Kampala

 

KAMPALA

heeft maar een camping, de Red Chili, gecombineerd met een hostel. Dat geeft een leuke mix van backpackers en overlanders. Eindelijk kunnen we ook weer eens skypen met de familie en we brengen de voorraad weer eens op peil. Kampala heeft verder vrij weinig te bieden. Wel kun je er allerlei tours bespreken en ook bijv. gorilla-tracking. Leuk als je weet, wanneer je waar bent, maar dat gaat voor ons niet op. We gaan hier vandaan naar het noorden, naar het Murchison Nationaal Park, samen met de Nederlandse familie.

 

ZIWA RHINO SANCTUARY

heeft een leuke camping, helemaal afgesloten met een stevig hek, dat de witte neushoorn buiten en ons binnen moet houden. Er wordt een reusachtig kampvuur ontstoken, zodat we geen last hebben van muggen. En als het dan blijft bliksemen, krijg je een apart sfeertje. Eén neushoorn komt dichtbij de afzetting, maar als we in zijn richting lopen, zet hij hem in zijn achteruit.

Nu we hier zijn, willen we die beesten natuurlijk ook zien en dat doen we zelfs van heel dichtbij en dan zijn ze knap groot. Moeder met 1 klein en 1 groter jong. Als Ronald en William nog wat bijpraten in de bar, komen ze in gesprek met een Oegandese, die haar opleiding heeft gehad in Artis. Die geeft haar ongezouten mening over de Afrikaanse man, die volgens haar gewoon lui is. Als ze net zo hard zouden werken als in Nederland, dan kunnen ze het in Oeganda ook veel beter hebben. Met ontwikkelingshulp moet direkt gestopt worden, want al het geld gaat naar de ‘grote olifanten’, ofwel de bobo’s. En voor de gewone mensen zal de vondst van olie ook geen ruk uitmaken, want ook dat gaat naar de grote olifanten! 

Over het gezinsleven hier is ze vrij uitgesproken: op het moment dat je trouwt, ben je min of meer het bezit van de man. Andersom bepaald niet. Hij kan zo maar meerdere vrouwen hebben, die het niet van elkaar weten. De vrouw doet het werk en voedt de kinderen op. Of hij er wel of niet is, doet niks ter zake: de kinderen blijven van hem. Hij kan ze op elk moment opeisen. Pfff...waarom trouwen die vrouwen?? Tja, anders hoor je er niet bij in deze samenleving. 

 

MURCHISON FALLS NATIONAAL PARK

Zoals altijd zoeken we een camping buiten het park, want anders gaat de teller direkt al lopen. De entreeprijzen gaan per 24 uur en zijn 35 dollar per persoon. Dat zou nog wel gaan, maar voor de auto moeten we ook nog eens 150 dollar betalen als we die meenemen in het park. We willen dan ook vanaf de camping een taxi nemen naar de ingang of een auto huren voor de hele dag en daarmee naar het park. Dat is niet te regelen hoe raar het ook klinkt. Op het Nile Safari Camp kunnen ze alleen accommodatie regelen, want alle gasten komen met touroperators. Goede raad is duur. We proberen het met een lokale gids, maar die kent de prijzen ook en daar schieten we dus niets mee op. 

‘s Avonds barst er een geweldig onweer los en we vluchten in de auto’s. De luifel van William houdt het niet en waait kapot. Pim heeft ‘s nachts een astma-aanval; de eigenlijke reden dat de familie rondreist, is de gezondheid van Pim. In een droog klimaat heeft hij nergens last van, maar we krijgen zo langzamerhand te maken met de regentijd. De volgende morgen gaan ze op weg naar het zuiden en willen zo snel mogelijk door naar Tanzania, waar het veel droger is. Wij gaan toch het Nat.Park maar in, nu we er toch zijn.

 

HET PARK IN

gaat onverwacht makkelijk - de klerk is met lunch en er kan niet worden afgerekend. We mogen zo door. Het zal toch niet waar zijn??? Nee, want als we met de ferry over willen, moet er toch betaald worden. Deze mevrouw is ook met lunch en de ferry ligt stil, maar er moet een bobo over, dus beiden worden van het eten weggerukt.

We moeten ons entreebewijs laten zien en dat hebben we natuurlijk niet. Dus moeten we afrekenen. Ronald gaat uiteraard fiks in discussie en ook ik raak aan de praat met de secretaresse van de bobo. Ze kan niet geloven dat het zo veel is. De man zelf is vrij makkelijk: Afrikanen worden ook gediscrimineerd in Europa, dus ze kunnen hier ook wel meer betalen, dat is net zo iets...

Toch verandert er iets: een zakenauto hoeft maar 100 dollar te betalen. Kijk aan, 2 globetrotters is natúúrlijk de naam van ons bedrijf. Dat scheelt toch weer 1/3. Maar we gaan niet mee op de ferry, want de bobo heeft duidelijk genoeg van Ronald’s discussie. De man van de ferry vertelt ons, dat het hier om een Oegandese minister gaat - kijk, dan praat je op niveau. Volgens hem heeft de president en zijn familie hier ook een groot belang, de grote olifanten dus.

 

DE BOOTTOCHT

Omdat we anders een uur moeten wachten op de ferry en de tijd hier kostbaar is, besluiten we eerst met een boottocht naar de watervallen te gaan. We treffen in de boot een groep Nederlanders en een Belg. Onder onsje dus. Maar als we net zijn begonnen, moeten we weer terug. Er moet gewacht worden op nog 1 persoon, die uiteindelijk niet komt opdagen. Daarna weer terug naar de overkant, waar een andere groep bij ons in de boot wordt genomen. De gids verontschuldigt zich aan alle kanten en dan gaan we eindelijk op weg. We zien langs de oevers heel wat wild langskomen. De watervallen zelf zijn leuk, maar vanaf het water gezien niet heel spectaculair. 

We gaan met de auto naar de Red Chili camping (van dezelfde eigenaar als die in Kampala - de man is een paar jaar geleden door rebellen neergeschoten!). Op de overvolle camping is het een drukte van belang, maar laat wordt het niet. Iedereen moet de volgende dag vroeg opstaan voor de gamedrive. 

 

DE GAMEDRIVE

is een kwestie van een circuit volgen in de delta, daar heb je echt geen gids voor nodig. We willen niet in een rijtje achter elkaar gaan rijden, dus Ronald buigt om een bepaald moment af. We zien een heleboel olifanten, giraffes en allerlei soorten gazelles en veel vogels, waaronder de “shoebill”, die alleen hier voorkomt. Een apart beest, dat wel.

De anderen hebben ook nog leeuwen gezien, die hebben we gemist, maar weer niet de vogel. Nou ja, leeuwen zien we nog wel en hebben we in de Mara ook al gezien. Je kunt niet alles hebben.

 

MASINDI

We moeten nog hard rijden om het park op tijd uit te komen, want anders ben je aan de beurt voor in ieder geval nog eens 2 x 35 dollar. In Masindi lunchen we bij de Travellers Corner en daar zien we ook de Nederlandse familie van de boot weer. Het wordt een lange lunch.

Onderhand moeten we ook nog geld trekken (per keer krijg je niet meer dan 60 euro, anders is de ATM te snel leeg) en diesel tanken. Hier komen we een gids tegen van het Nat. Park. Hij weet een goed hotel in Hoima, waar je ook kunt kamperen. Kijk, daar hebben we wat aan, want we zouden het anders nooit gevonden hebben. Alex, één van de gidsen, stippelt met ons een mooie route naar de volgende high-lights van Oeganda. We krijgen zelfs een uitnodiging voor een etentje met Oegandese specialiteiten...in Kampala. Jammer, dat gaat het niet worden, maar dat was heel leuk geweest.

 

KON-TIKI IN HOIMA

is meer dan een leuk hotel met zwembad en een geweldig mooie tuin. Dat merken we vooral de volgende morgen als we kennis maken met  Charles. Hij heeft een consultancybureau in Kampala en heeft in Nederland gestudeerd.Hij en zijn vrouw Grace zijn de eigenaar van dit hotel en hij is alleen het weekend in Hoima. Hij laat ons het hele bedrijf zien, waar hij terecht trots op is. Op de kaart laat hij zien, hoe we het best verder kunnen rijden richting het zuiden via de mooiste route. En als hij tijd heeft, wil hij ons meenemen naar de tombes in de omgeving van Oegandese koningen. En verder zijn er nog oude kerken, die we moeten bekijken. We krijgen het nog druk.

Ook laat hij ons kennismaken met een aantal van zijn vrienden, waarmee we in de tuin wat drinken. Een belastingman en een internetdeskundige. Ook ontmoeten we nog meneer MTN, een grote Oegandese internetprovider. ‘s  Avonds wordt in het hotel de eerste rotary-meeting van de omgeving georganiseerd, waarvoor we ook worden uitgenodigd. Dat slaan we vriendelijk af. Maar goed ook.

Als de gasten arriveren kijken we met open mond naar prachtig uitgedoste mensen, die schrííden naar de feestelijke tenten. Nee, ik zou in Nederland wel iets in de kast hebben hangen, maar in onze safarikleding zouden we opvallen als een stel mussen tussen tropische gekleurde vogels. 

Hoima zelf is een leuk stadje, maar in Oeganda niet opvallend. Maar blijkbaar leeft hier toch een midden/hogere klasse van de samenleving. We kijken ineens weer een heel ander beeld voorgeschoteld.

 

 

 

Reacties


1
Hans
17/09/2012 17:57
Weer een geweldig verhaal, dank je wel weer Rini.
2
guus
17/09/2012 22:30
Altijd weer mooie en rake beschrijvingen. Lieve groet, Guus
3
Dennis
19/09/2012 08:18
Heerlijk die verhalen!
4
peter en els van boom
19/09/2012 14:06
Hallo Rini en Ronald, Voor ons is het alweer bijna 30 jaar geleden dat we in Uganda waren. Wij vonden het destijds een mooi land met vriendelijke mensen. Maar er zal met de jaren best veel zijn veranderd.Veel meer toeristen zo te lezen aan jullie verhaal.Mooie foto's! Groeten uit een warm (42 graden) Paraguay, Peter en Els
5
Annemiek Tubbing
21/09/2012 23:31
Ha Rini en Ronald,
de reis gaat gestaag door. Mooie verhalen en foto's weer. Ik ben wel een beetje verbaasd over Oeganda. Daar zit toch die dictator (Mugabe), die het hele land aan de rand van de afgrond heeft gebracht? Zo te lezen valt het nogal mee of hebben jullie alleen de upperclass ontmoet/gezien? Nou ja, het klinkt goed en interessant om te lezen. Hoe is het met je schouder? Alles weer goed? Hier is het echt herfst aan het worden. Vorig jaar deze tijd zat ik in Argentinie. De tijd gaat wel heel snel en ik het heel druk, maar goed, mijn tijd komt ook weer. Nog veel plezier en tot het volgende verhaal. Hartelijke groet Annemiek
6
Driving Dutchmen
28/09/2012 14:53
Hoi Rini en Ronald,

Wat zijn jullie bezig met een fantastische wereldreis!
Wij gaan ook een overland reis maken en vertrekken aanstaande maandag. Onze route komt aardig overeen met de tocht die jullie door het midden oosten hebben gemaakt. Hebben jullie nog tips voor ons met betrekking tot de boot van Iran naar Dubai en het aanvragen van een visum voor Saudi Arabie? Ik kon jullie email adres niet vinden dus hoop dat het zo aankomt. Groeten van the Driving Dutchmen

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »