VAN KERALA NAAR HET NOORDEN

maandag 09 maart 2015

KARNATAKA EN KERALA

Vanuit Goa met toch nog een dag oponthoud. Blijkbaar heb ik iets verkeerds gegeten en met zoiets kun je beter in de buurt van een toilet blijven. Die zijn niet echt dik gezaaid langs de wegen van India. Gelukkig is alles snel weer over en dan gaan we eindelijk weer eens echt op pad.

Na een kleine 100 kilometer waar we eindeloos lang over doen, besluiten we niet helemaal naar het zuiden te rijden. En zoals bekend komen de auto's en alle andere verkeer van alle kanten, ook tegen de rijrichting in. Het is zelfs zo erg dat we elkaar op een gegeven moment vragen wie hier nou eigenlijk spookrijdt. Maar wij blijken het toch echt niet te zijn...


NOORD KERALA

Ter hoogte van Bekal in Kerala vinden we een overnachtingsplek in een vissersdorp dat uniek gelegen is tussen rivier en zee. We staan op de eindpunt maar van kilometers verderop komt de bevolking kijken wie hier nou toch neergestreken zijn. Dat is behoorlijk problematisch want ze spreken hier niet eens Hindi maar alleen een lokale taal. Niet dat dat voor ons veel verschil maakt. Uiteindelijk komt er iemand die een woordje Engels spreekt. De plaatselijke bevolking vindt het zo interessant dat ze in een kring om ons heen blijven zitten. Knap vermoeiend, Ronald kan er beter mee omgaan dan ik. We worden uitgenodigd door een visser in zijn huisje, dat maar iets groter is dan het onze. In de ‘woonkamer' ligt een kind op het kale beton te slapen. We krijgen thee en dan fluistert de Engelssprekende man dat we weg moeten zien te komen, want de man in kwestie blijkt al behoorlijk aangeschoten. We nemen uitvoerig afscheid en gaan terug naar de auto.

Het wordt een onrustige nacht, want ook tot laat komen er mensen op brommers nog even kijken en met de lantaarn in de tent schijnen. Er wordt geklopt en sir geroepen maar we blijven toch maar in de auto en vragen in onvervalst Nederlands of ze soms gek zijn geworden. Uiteindelijk druipen ze af, maar de volgende morgen gaan we toch maar snel weg.


VALIYAPARAMBA

Volgens onze reisgids moet je hier ook met een ‘houseboat' over de ‘backwaters' kunnen maken waar zuid-Kerala zo bekend om is. Uiteraard kan de GPS deze plaats niet vinden. We rijden in rondjes en ons humeur wordt er niet echt beter op. Na een aantal keren rondvragen komen we dan op een eiland aan, verbonden door een brug over de rivier met het vasteland. De andere oever is zee met een mooi strand.

Het opgegeven hotel is nergens te vinden en ook de enkele inwoner die we hier treffen, weet nergens van. Maar er is ruimte genoeg om te kamperen. We zoeken een plek tussen de kokospalmen; vallende kokosnoten wil je niet op je dak hebben. Wat een heerlijk stekje! Na een paar uur komen er een aantal mensen langs. Ze blijken van het hotel te zijn waarnaar we zo hebben gezocht - 2 huizen verder! We spreken af, dat we morgen langskomen voor de lunch maar hier blijven overnachten. Zo druk als het gisteren is geweest, zo rustig is het hier. Wel komt de eigenaar van de grond nog even langs en geeft toestemming voor het kamperen. Hij waarschuwt voor de zee, die erg ruw is. Dat hebben we al gemerkt.
Ook de rest van de familie komt even een kijkje nemen maar het wordt nergens hinderlijk. De lunch met de hotelgasten is leuk en we horen dat er 's nachts een theyyam is.


DE THEYYAM

Is een heel intens, oud rituele kunstvorm van religieuze aard, ouder dan het Hindoeïsme. We moeten er om 03.00 uur 's nachts ons bed voor uit maar zijn achteraf maar wat blij dat we dit ritueel hebben meegemaakt. De bevolking van het plaatsje is uitgelopen en we zijn met niet meer dan 10 toeristen.

Er wordt een grote vuurstapel gemaakt en de vlammen schieten hoog op. Er zijn twee beschilderde priesters(?) met hoog opgemaakte hoofdtooien en een 3e persoon, helemaal met gras bekleed. Door de opzwepende trommels raken de dansers in een soort trance, soms spreken ze zelfs als de goden, die ze moeten voorstellen en gelovigen worden gezegend.

Als het vuur veranderd is in gloeiende kolen, gaan vuurdansers blootvoets door de vuurstapel lopen. Rond de vuurstapel is de grond al zo heet, dat die met water wordt koel gemaakt; sissend komt er rook van de grond. Dan komt de vuurdanser, opgezweept door de trommels en wordt in zijn geheel in de vuurstapel gegooid en weer teruggetrokken waarbij het gras om zijn lichaam begint te gloeien van het vuur. Ook zijn gezicht komt regelmatig in het vuur. Dit is ongelofelijk, ja zelfs surrealistisch. De omstanders kijken allemaal geboeid toe en het is uitermate stil; behalve de trommels hoor je verder niets.

Pas rond een uur of 7 rijden we hier weg nog helemaal diep onder de indruk. India heeft ons opnieuw weten te verrassen.


KANNUR

Bij deze plaats buigen we af naar Mysore, onze volgende bestemming. Eigenlijk willen we nog een dag aan de kust doorbrengen, maar het lukt ons maar niet om een leuk strand te vinden, waar we kunnen blijven. Ook willen we nog graag ergens ontbijten, maar deze streek is absoluut niet toeristisch. We eindigen in een stalletje langs de weg waar de hygiëne heel ver weg is. Maar we zetten alles aan de kant en vallen op het eten aan als ware het een koningsmaal....

De weg naar Mysore is lang en de GPS laat ons via wegen rijden, die op de kaart nauwelijks te vinden zijn. We komen in een prachtig natuurreservaat, maar kunnen nergens terecht hier. Bij een prachtig ressort hebben ze juist deze dag uitgekozen om de boel uit te roken tegen de muskieten waardoor we hier niet kunnen blijven.

Het is al laat als we in Mysore aankomen en hier moeten we in een hotel, waarbij een goede parkeerruimte essentieel is. Die vinden we maar het hotel stelt weinig voor.


ROOPA HOTEL

De kamer is oké, maar daar is alles mee gezegd. Werkelijk onvoorstelbaar is, dat ze ons niet gewaarschuwd hebben: er is een processie met olifanten en de nieuwe maharadja van de stad, die vandaag werd gekroond! Een unieke gebeurtenis, de laatste keer is 135 jaar geleden! We lezen het in de krant van de volgende morgen. Dit hadden we niet hoeven missen, maar niemand in het hotel heeft er blijkbaar aan gedacht dat gasten dit zouden willen meemaken.

De waterkoker op de kamer is bedekt met een groene drab en wordt op ons verzoek weggehaald. We vragen om koffie en krijgen die geserveerd in vermoedelijk dezelfde waterkoker. Niet te veel over nadenken... en krijgen hiervoor ook nog een rekening, die ondertekend moet worden. De ober heeft geen pen en die ligt ook niet op de kamer. De jongen gaat er heen halen en komt weer terug. Er wordt driftig op de deur gebonkt terwijl we staan te douchen. Zouden we zo'n slechte indruk maken?

Bij de receptie vragen we of dit normaal is. De rekening wordt verscheurd en op onze vraag of ze ons niet hadden kunnen waarschuwen i.v.m. de kroning krijgen we een onverschillig ‘sorry'.


ROYAL PALACE

Met een tuc-tuc rijden we naar het paleis, dat is tenminste de bedoeling. De chauffeur heeft heel andere plannen. Het paleis is nog dicht, willen we niet naar de tempel. Nee, dat willen we niet. En hij weet nog een heleboel leuke souvenirwinkels, nee, we willen ook niet shoppen. En niet naar de zijdefabriek, nee. We willen naar het paleis. Dat is inderdaad nog even dicht. Dan maar naar de Devaraja markt. Volgens de chauffeur is dat alleen maar groente en fruit, willen we echt niet naar een andere markt. Nee, dat willen we niet. Hij biedt ook nog zijn diensten aan voor een dagtour door Mysore, maar we moeten er inmiddels niet aan denken om een hele dag met deze man op te moeten trekken. Hij zet ons dan eindelijk bij de markt af.

Op een markt als deze vermaken we ons altijd. Hier vind je de plaatselijke bevolking druk in de weer met de negotie. En inderdaad, veel verse groenten en fruit, maar ook bloemen, die weer verder verwerkt worden in oliën. En ter plekke in strengen gevlochten worden om aan de goden aangeboden te worden. En prachtige pigmenten van natuurlijke kleurstoffen die je met water kunt aanlengen om te schilderen. Met wat onderhandelen krijgen we heel veel van de prijs af en waarschijnlijk betalen we nog te veel. Voor een flesje goudverf wordt 100 roepies gevraagd. Er zit een sticker op van 21 roepies en ik heb er dus 2 voor 40 i.p.v. 200.

Daarna gaan we naar het fantastische paleis, één van de mooiste monumenten van India. Het originele paleis is afgebrand in 1897 en het huidige is in 1912 gerealiseerd door een Engelse architect. Buiten kunnen we fotograferen, binnen is het verboden en er wordt streng op toegezien. Jammer! Want er is heel wat te zien hier. Rozenhouten deuren, prachtig bewerkt, beschilderde glazen plafonds, zilveren deuren, de troonzaal, de gouden howdah waarin de maharadja zit op de olifanten. (gisteren dus!) De privé en openbare hal, de trouwzaal enz. Er is een poppenpaviljoen met de cadeau's uit de 19e en 20e eeuw, een wapencollectie. Maar op de website kunnen we alleen de buitenkant laten zien.

Mysore is een aangename stad, toch blijven we er maar een paar dagen. Op een bepaald moment ben je er toch uitgekeken en het hotel is ook geen plek om lang te blijven. Via Chamundi Hill (mooi uitzicht over de stad) en de tempel gaan we naar Bengalore.


BENGALORE

Het indiase verkeer is al geen pretje, maar in Bengalore is het een regelrechte nachtmerrie. De infrastruktuur is nergens aangepast aan de snelstgroeiende stad van India, de hoofdstad van de IT-sector. Overal zit het verkeer muurvast en we doen er uren over om van de Mysore kant naar het adres van Anand te komen. Anand reist met ons mee door Tibet en China en we zouden even bij hem langs komen.

Om het aantal verkeersslachtoffers en ongelukken te beperken, zijn veel wegen ineens 1-richtingsverkeer geworden, iets wat onze GPS nog niet weet. We rijden in rondjes en raken het spoor volledig bijster. Dan belt Anand ons: hij heeft ons langs zien rijden en wil ons komen ophalen. We geven door waar we zijn en zijn dan een uur of 7 onderweg geweest van Mysore, een afstand van niet meer dan 140 km.


ANAND

We maken kennis met de hele familie en komen voor het eerst in een ‘gewone' Indiase familie. Een gezin met 2 kinderen, die wonen in een appartementen complex. Anand werkt in de IT - dat kan ook eigenlijk niet anders in het Indiase "Silcon Valley". Zijn vrouw is huisvrouw en de kinderen gaan naar school.

We krijgen een heerlijke vegetarische maaltijd voorgeschoteld; hier komen nooit vlees en eieren op tafel. Ze zitten nog wel een beetje in over de komende reis. Ze gaan vanuit Tibet en China naar Frankrijk. Hebben ze daar wel vegetarische gerechten? In Tibet en China zal het wel geen probleem zijn, daarna weten we het ook niet. Ze hebben voor deze reis een maand of 4 gepland. Anand heeft deze week de laatste werkweek, dus we zien hem verder niet veel.

Hij brengt ons naar een hotel niet te ver van zijn huis verwijderd. Het derde hotel staat ons wel aan, maar de prijs niet en ze doen er ook niets vanaf. We kunnen op internet boeken als we willen. We gaan achter de receptie op de computer en boeken hetzelfde hotel tegen een prijs die meer dan 1/3 lager ligt! En dit keer hebben we echt een prima hotel!

Ronald wil de auto nog laten nakijken, maar de Toyotagarage zit weer op een heel ander punt in de stad en we hebben geen zin om weer uren te rijden over een luttel aantal kilometers. Ronald is verder op voet van oorlog met Airtel, de internetprovider. We hebben een local SIM-card voor heel India gekocht, maar bij de Airtel shop hier vertellen ze doodleuk, dat we voor elke staat een andere SIM nodig hebben. Als we dat bestrijden omdat we al in andere staten wel internet hebben gehad, zegt de medewerker, dat hij onze tijd verder niet wil verknoeien. (hij bedoelt de zijne) Het is zoals het is. Laten we hopen dat het noordelijker weer beter gaat.

In Bengalore heb je natuurlijk luxe shoppingmalls, elke wijk heeft er meerdere. Allemaal moeilijk bereikbaar door het hectische verkeer. Maar ik wil toch wat nieuwe kleren hebben en ik ga me helemaal te buiten bij Fabulous India. Helemaal gelukkig kom ik terug in het hotel. Ook mijn haar mag wel weer eens geknipt worden en in een van de malls is een kapper. Bij binnenkomst wordt er gevraagd of ik een keuze wil maken: leerling, senior, stylist of topstylist. Pardon?? In een land waar minstens de helft van de bevolking vies en onverzorgd haar heeft (en blij zijn als ze geen luizen en/of vlooien hebben)? Alleen knippen lijkt me meer dan voldoende voor de komende 6 weken en dan volstaat al gauw een senior. De man levert mooi werk dat wel.

De autostoel van Ronald is helemaal doorgesleten en ook daar willen we naar kijken. Dat blijkt nog niet mee te vallen, maar Anand belt links en rechts wat mensen op en waarachtig, vlak voor ons vertrek is het gelukt!


HAMPI

Links en rechts in het landschap liggen hier ruïnes uit lang vervlogen tijden. Ronald bromt: "oude stenen, dus". En dat zijn het in ieder geval. Allereerst zoeken we een kampeerplek waar we een paar dagen kunnen blijven. Een droomplek: in de heuvels onder 2 bomen waar een heerlijke bries de temperatuur draaglijk maakt. 6 kilometer verderop verdringen de toeristen zich in Hampi Bazaar in de kleine, oude guesthouses, waarvan sommigen nauwelijks water hebben. En helemaal onvoorstelbaar: we hebben hier internet! Omdat er hier behalve een ossenkar geen mens komt, kunnen we zelfs buiten douchen.


In Hampi Bazaar staat de Virupaksha Tempel, een van de oudste en de enige die nog gebruikt wordt. Hij dateert uit 1450. Het hoogtepunt is echter de Vittala Tempel uit de 16e eeuw, die nog in heel goede staat is. Er is prachtig sculptuurwerk te zien en de stenen strijdwagen van Vishnu op de binnenplaats heeft ooit kunnen rijden.
We bekijken verder de museumstukken waarvan sommigen zeer oud zijn. En ook het Royal Centre wordt niet vergeten. Dan hebben we er voorlopig genoeg van gezien en zijn weer even ‘uitgetempeld'.


AFGESLOTEN AUTO

Hoe breek je in in je eigen auto? Het heeft ons in ieder geval zo'n 6 uur gekost, geholpen met een enthousiast stel lokale mensen, waaronder 2 slotenmakers. Met de verbogen radio-antenne lukt het een paar keer bijna. De man die probeert een sleutel na te maken, gaf het op; de 2e slotenmaker lukt het al helemaal niet. Het wordt steeds donkerder en ten einde raad ziet Ronald maar 1 oplossing en slaat het achterraam in met een paar ferme tikken. Dan maakt hij door dit gat het raam zelf open (is ook beveiligd) en daarna kan hij het slot van de achterdeur open maken. Ik vis de sleutels uit het kontaktslot onder luid gejuich van een toenemend aantal toeschouwers. Dan moet het achterraam weer dicht gemaakt worden met ductape. Zodra we op onze kampeerplek zijn, zoeken we de reservesleutel op en die gaat met ingang van heden in Ronalds portemonnaie. Geen enkel risico meer al betwijfel ik of we ooit nog eens zullen vergeten de sleutels uit het kontakt te halen! En we houden er een bijzonder veilig gevoel aan over: niemand breekt in de auto in zonder dat we het merken.


HOLI

Een vrolijk en kleurrijk lentefeest vooral in het noorden van India. Maar ook in Hampi en omgeving zou het gevierd worden. Het wordt gevierd na volle maan, dit keer valt het op 6 maart. We blijven een dag langer om het mee te maken. In Hampi zelf is het wat tam, het gaat eigenlijk om de jeugd en wat toeristen. Happy Holi roept iedereen en je wordt ingesmeerd met pigment. Zo af te wassen met water. Meestal dan. Ronald loopt nog een paar dagen met paarse inktvlekken op zijn rug omdat een of andere onverlaat die naar hem heeft gegooid.

Als we in de loop van de morgen wegrijden, zien we in de omgeving eigenlijk veel grotere vieringen. Op brommers toeren tieners rond met felgekleurde gezichten en er zijn een soort wedstrijden tussen jongeren. Ook doet hier de hele bevolking mee. Een leuk feest!


Vanuit Hampi gaan we op weg naar de Ellora grotten, die wereldberoemd zijn. Dat lukt niet in 1 dag. Maar zoals we eerder al gemerkt hebben, bestaat India niet alleen uit wegen en dorpen en steden. Soms moet je ergens gewoon een landelijk weggetje inschieten en kun je op een akker staan. En terwijl we in de verte de auto's nog horen claxonneren en jakkeren, hebben we uitzicht op een landschap, wat zo uit 18-eeuws Nederland zou kunnen zijn, compleet met de stier van Potter.


ELLORA

In Ellora zelf is het veel minder eenvoudig. Er zijn 2 kampeerplekken, allebei vol vuilnis en troep; een blik erop is voldoende: daar gaan we niet aan beginnen. Er is 1 hotel, waar we naar een kamer informeren en slaan steil achterover van de prijs, die meer is dan de luxueuze kamer in Bengalore. Na een paar kamers bekeken te hebben, vraag ik naar de kamers zonder airco. 's Nachts is het hier absoluut niet warm. En dus slapen we in een grote maar smoezelige kamer met fan, waar de gordijnen niet helemaal sluiten en het water in de wastafel direct op je voeten terecht komt. Maar goed, de bedden zijn schoon en we kunnen er slapen.

De grotten zelf zijn meer dan spectaculair. Over een periode van 5 eeuwen (500-1000 nC.) zijn hier door achtereenvolgens Boeddhisten, Hindoes en Jainmonniken generaties lang gewerkt aan het uithouwen en beitelen van verschillende tempels. Met niet veel meer dan hamer en beitel zijn hier wonderen verricht.


De Kailasa tempel overtreft al onze verwachtingen. Het is de grootste monolithische sculptuur ter wereld van top tot bodem uitgehouwen door 7000 werkers over een periode van 150 jaar. Hij is gewijd aan Shiva en behoort tot de top van de oude Indiase architectuur. We kijken onze ogen uit en besluiten direkt 2 dagen uit te trekken om alles goed te kunnen zien. En daarna ga ik nog een keer alleen naar de Kailasatempel.

Ook de Jaintempels vinden we zeer de moeite waard, maar we hebben alle grotten bezocht en een eindeloze tijd gehad.


DE FILM

Terug naar het leven van alledag. Heel India is in rep en roer over de verboden verkrachtingsfilm. Via You Tube en Facebook is die natuurlijk toch over heel het land verspreid. En het merendeel is het er totaal mee oneens. De officiële cijfers worden vergeleken met landen als de VS en dan ligt het aantal slachtoffers daar veel hoger. Voor het gemak wordt vergeten dat een groot gedeelte hier nooit bij politie wordt aangegeven omdat er toch niet veel mee gedaan wordt. De corruptie tiert hier welig, vooral bij politie. Maar dat de film de bevolking diep geschokt heeft, is wel duidelijk.

Op de een of andere manier hebben we hier een goede verbinding met internet zolang we buiten zitten. In het hotel wordt wifi verkocht voor 200 roepies per uur en daar lukt het niet maar buiten gaat het prima. Tijd om de website bij te werken en alle foto's uit te zoeken. En dan gaan we naar de Ajanta-grotten die van nog oudere datum zijn.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »