VAN LAOS (KIPPEN) NAAR CAMBODIA (DOLLARS)

zaterdag 12 april 2014


BOLAVEN PLATEAU

Het plateau heeft in deze tijd een niet te onderschatten plus: het scheelt graden met de lager gelegen gebieden. Verder heeft het gebied een aantal mooie watervallen, die zelfs in de droge tijd de moeite waard zijn. In feite rijd je hier een rondje: van de ene waterval naar de andere.

In Paksong zijn we bij de Tad Fan watervallen, het zijn er 2, die meer dan 120 meter naar beneden storten. Voor het uitzicht moet je entree betalen, net als voor de auto. Op de parkeerplaats (het is een uur of 10 in de ochtend) is er weer Karaoke, daar worden ze hier blijkbaar nooit moe van. Maar het is een mooi uitzicht en een mooie tuin.

Vlakbij ligt Tad Champee en ook daar moeten we 15.000 kippen betalen. Maar we kunnen er wel zwemmen. Het lijkt ons een te gekke kampeerplek. Dat vindt de eigenaar ook, want hij wil voor het kamperen 50.000 kippen (= 4 euro) hebben. Voor Laos is dat idioot, want een goede kamer kost hetzelfde. Maar misschien zijn de kamers te goedkoop. De eigenaar houdt voet bij stuk, wij ook. En we rijden terug naar de andere waterval, waar de karaoke om een uur of 5 is opgehouden. Maar ook deze man vindt 50.000 een goed tarief. Zouden ze een eenheidsprijs hebben bedacht? We gaan in onderhandeling: in een mooi aangelegde tuin met douche/toilet en zonder karaoke (je weet maar nooit of ze nog willen beginnen) willen we 2 euro betalen. Zonder blikken of blozen zegt de man: oké.

TAT LO

Als we de stad binnenrijden, komen we langs een gezellig uitziend guesthouse/bar. We stoppen er voor een koffie en blijven hangen. Het is hier een soort zoete inval: een Frans echtpaar beheert het geheel. Jonge hondjes, kleine en grote kinderen lopen naar binnen en buiten. Een ander Frans stel probeert de taal te leren van de kinderen, die daar weer een beetje Engels van op steken. We horen dat we vlakbij de waterval kunnen parkeren en daar slapen we ook. Jammer, dat het hier zo'n troep is. Dat zie je trouwens heel veel in Laos. Teveel.

Op aanraden van de Fransen rijden we een rondje naar de bovenkant van een andere waterval, die Ronald de woorden ontlokt: uit onze kraan komt meer water.
Nee, het is een mooie omgeving maar daar blijft het bij. Als we boven op de Tat Lo waterval staan, is dat wel een adembenemend gezicht. In het droge seizoen (nu dus) wordt tegen de avond water ingelaten bij de dam. Dan moet je hier wel weg zijn.

OLIFANTEN

Ook bij de Elephant Lodge (waar anders?) kun je een tochtje maken op een olifant. Op de parkeerplaats bij de auto zien we op de heuvel ineens een paar silhouetten en dus gaan we kijken. Hier zien we de hele plaatselijke bevolking in een ‘zwembad' van de waterval zitten, afwachtend. Want de olifanten worden meegenomen naar de waterval, bereden door mahmouts (bestuurders) en worden schoongemaakt. Ik zie dat ze bestuurd worden door met een soort schroevendraaier achter het oor te steken. Later worden ze weer vastgeketend. Op zichzelf is het een mooi gezicht, de olifanten wassen in het water. Maar met de Afrikaanse olifanten op het netvlies gebrand, springen mij de tranen in de ogen. Ik weet het, het is een heel ander iets. Wij gebruiken ook dieren, die elders in de wereld in het wild leven.

Bij het Franse guesthouse mogen wij gebruik maken van toilet en douche en vooral dat laatste is met deze temperaturen niet gek. De nachten zijn nog koel, dus slapen is (nog) geen probleem.

Even off-road rijden is voor Ronald altijd een avontuur en dus wijken we van de route af, doorkruisen rivierbeddingen, hobbelen over zandwegen om daarna door te rijden naar de autoferry van het eiland Don Khong. We vinden een rustig plekje aan de rivier (bij een boothelling) om te overnachten en gaan daar tukken. Jammer...ineens staat er iemand voor ons neus, die uitlegt dat er werk moet worden gedaan. Kunnen we nog een beetje opschuiven? Dat hoeft uiteindelijk niet, de man vertrekt en wij gaan weer slapen. Nou, bijna dan. Er komt een boot aan land en er worden grote vrachten hout (illegaal) aan land gebracht, die weer op een auto worden geladen. Anderhalf uur later zijn de mannen klaar en vertrekken. De auto komt nog een keer terug rond een uur of 3 in de nacht. Rustig plekje, ja, ja.

DON KHONG

Met de autoferry steken we over naar het eiland Don Khong. Een aardig uitziende vrouw, spreekt ons aan in het frans en vertelt de prijs van de boot. Dat we gepakt worden, is duidelijk. We betalen voor alle passagiers, maar goed. Aan de overkant gekomen, blijkt het eiland héél rustig te zijn. De naam van het eiland schept verwarring: er is ook een eiland Don Khon, zoals 2 Fransen ontdekken als ze eenmaal op het verkeerde eiland zijn uitgestapt. Ze nemen een (dure) kop koffie en gaan als een speer naar het andere eiland.

Er wordt een brug gebouwd naar een ander eiland en we nemen de opgespoten weg die er naast loopt. Kijk, dat maakt het leuk, want hier is de bevolking niets gewend. We rijden door een supersmal steegje dat allengs smaller wordt. Ronald rukt een electriciteitsdraad af tot ongenoegen van de bewoner. De huisjes aan beide kanten van het pad staan bijna allemaal leeg, verderop is nl. een feestje aan de gang mét karaoke...De huizen bestaan uit 2 verdiepingen, een afgesloten (bovenste) en een open waar veel mensen huizen als het heet is.

Als we het plaatselijke schooltje passeren, komen net alle kinderen naar buiten. We worden onder luid gejoel omsingeld. We nemen foto's en zwaaien en roepen sabaidee.

We kunnen ook nog door naar Don Det/Don Khon maar ons visum loopt met een dag of 2 af. We besluiten Laos te verlaten en Cambodja te gaan ontdekken. Laos verlaten blijkt niet mee te vallen. We hebben het al gehoord: ze zijn hier corrupt! Je betaalt 2 dollar per persoon extra voor alleen het uitstempelen. Het wordt afhankelijk van het moment "overwerk-kosten" of "verwerkingskosten genoemd. En nee, je krijgt er geen ontvangstbewijs van en het staat ook niet in een of ander reglement. En wat we ook doen, we komen er hier niet onderuit. In de brandende zon ga je ook niet voor je lol staan wachten.
De Laos kant heeft nieuwe gebouwen staan, die niet in gebruik zijn, behalve misschien als woning voor de douaniers. Er hangen tenminste waslijnen, er staan banken en bedden etc. Voor het werk moet je doorrijden naar oude houten gebouwtjes.

Aan de Cambodjaanse kant krijgen we kosten voor het sprayen van de auto, ook al 2 dollar. Een medisch adviseur meet hier je temperatuur en schrijft een briefje uit. Dit is gratis, al hebben we dat ook anders gehoord. Maar wellicht komt dat doordat we onze inentingsboekjes laten zien. ???


CAMBODJA

Van dit land weten we bijna niets. Eén ding is al gauw duidelijk: het is hier nog heter dan in Laos! Het landschap oogt erg dor en arm, in de regentijd en vlak erna zie je hier waarschijnlijk een totaal ander landschap. Ook voor Laos geldt iets dergelijks. Voor Europeanen en anderen uit een gematigd klimaat: ga in januari naar deze streken, maar niet in maart/april; het is er bloedheet en dor en er wordt veel afgebrand. Alle inspanningen worden afgeraden.

De winkel van Sinkel, kruidenier en olieboer onderweg in Cambodia


STUNG TRENG

Is onze eerste halte, een klein vriendelijk plaatsje aan de Mekongrivier. We gaan hier naar de ATM om geld te trekken. Ronald voert meteen maar 1.000.000 in, want de koers is ongeveer 10.000 riel voor 1,80 euro. Dat lukt niet en zelfs 100.000 gaat niet lukken. Het volgende echtpaar, toevallig ook Nederlanders, heeft meer succes. Wat blijkt: de ATM geeft dollars! Je krijgt wel van de winkeliers vaak Riels terug. 4000 Riels is 1 dollar, dat rekent makkelijk.

Iets wat echt opvalt hier is de dracht van een aantal vrouwen. Ze lopen in iets wat nog het best omschreven kan worden als een pyama. In allerlei motieven en kleuren. Het zit makkelijk en is comfortabel, of het nog andere redenen heeft? We hebben gehoord, dat het een bepaalde welstand aan zou geven, maar misschien is het alleen maar makkelijk. Ik blijf het een vreemd gezicht vinden.

We lunchen bij Tonjé ???waar kansarme jongeren getraind worden voor werk in de horeca. We moeten wat lang wachten, maar het resultaat mag er zijn! De volgende halte is Kratie, waar we het volgende meemaken. We overnachten bij een hotel op de parkeerplaats, toilet om de hoek, niet erg schoon, maar voor 1 nacht, moet het kunnen. Voor het eerst maken we mee, dat het 's avonds/'s nachts niet afkoelt. Het kwik komt niet lager dan een graad of 30...en dat is erg warm om in slaap te vallen. Er waait altijd wel een windje, maar dit is meer een föhn.

De volgende morgen plakt alles en we willen eigenlijk alleen maar een douche. Ronald vraagt om een kamer. Nee, dat doen ze niet. Vreemd, een hotel verhuurt toch kamers, zou je denken! We hebben knap de smoor in, maar dan komt de man naar Ronald toe, kom, u heeft een douche nodig! En brengt hem naar een kamer. Hij wil er alleen geen geld voor hebben!! Heerlijk gedoucht rijden we naar een Frans restaurantje, waar we lekker ontbijten. Je kunt hier de rivierdolfijnen van de Mekong zien.

Als we aankomen, is het er al een drukte van belang. We kunnen met 4 personen in een boot en varen meer dan een uur op de Mekong. Ooit zwommen er hier duizenden dolfijnen, nu zijn het er een kleine 100..We spotten er wel een aantal, maar fotograferen valt waarachtig niet mee. Ronald houdt 1 goede foto over, bij deze

 

PNOM PENH

De hoofdstad van het land heeft een verschrikkelijke toegangsweg. Er schijnt hier een nieuwe weg aangelegd te worden. Nou is dat Ronald's oude vak, maar wat ze er hier van bakken, hij snapt er niets van. Zelfs voor mij is het duidelijk, dat dit een zooitje is. Stukken asfalt, stofwegen, steenwegen en iedereen rijdt door elkaar heen. Stof dwarrelt zo hoog op, dat je goed moet kijken om tegenliggers en voorgangers te kunnen onderscheiden. Huizen, bomen en mensen langs de wegen zien net zo rood als de weg zelf. En het eind is nog lang niet in zicht.

Na de ervaring van de afgelopen nacht besluiten we in de hoofdstad een hotel te nemen. Alleen vind er maar eens één met een goede parkeerplaats. We belanden in het Pavillion, een bekend hotel met zwembad. Onze auto staat in een afgesloten straat, bewaakt door de veiligheidsagenten van de eerste minister, die vlakbij woont. Als dat niet veilig is, wat dan wel? Ook leuk: als we de volgende dag nog wat dingen uit de auto halen, blijkt dat we voor de Nederlandse school staan! Er zit een brief onder de ruitenwisser met een uitnodiging om even langs te komen. Terwijl ik rondstruin in het Nationaal Museum, heeft Ronald een paar leuke uurtjes met de kinderen van deze school.

In Pnom Penh is onze eerste gang van de Thaise ambassade om een visum te regelen. Iedereen krijgt aan de grens een maand, maar met een auto maar 14 dagen. Bij de ambassade 2 maanden. En dus staan we hier bij een onverzettelijke dame, die stijf en strak volhoudt, dat het visum pas over 4 dagen kan worden afgehaald. Ter vergelijking: in Kuala Lumpur al de volgende dag! Met veel praten wordt de termijn 3 dagen. Anders raakt de ambassadeur overwerkt! We kunnen het in Pnom Penh dus rustig aan doen.


ROYAL PALACE

Dat moet ook wel, alleen in de ochtenduren kun je wat ondernemen. Nu is aan het zwembad luieren bepaald geen straf. We gaan naar het Royal Palace en de zilveren pagode. Wat blijkt: de koning heeft het paleis in de ochtend zelf even nodig, de toeristen moeten daarvoor maar in de middag terugkomen. Dat doen we, maar het paleis is alleen maar aan de buitenkant te bekijken. En door de deur van de kroningszaal kun je wel naar binnen kijken, maar er staat iemand naast je om te controleren of je geen foto's neemt. Om onnaspeurbare reden is dat nl. verboden.
's Avonds lopen we langs kleine zaakjes in de omgeving en eten in allerlei restaurantjes en natuurlijk ook vlakbij op een avondmarkt. Op aanraden van de buren wagen we ons aan de buffelworstjes en die bevallen ons zo goed, dat we ook gedroogd buffelvlees proberen. Dat is wel lekker, maar knap taai, oude buffel zeker.
We vinden Pnom Penh een aangename stad - ooit werd dit het Parijs van Azië genoemd en er wordt hard gewerkt om deze status weer terug te krijgen. Daarvoor moet er nog wel wat gebeuren. Verder vinden we de prijzen van Cambodja in vergelijking met de buurlanden opvallend hoog. Denk aan de Europese prijzen en vertaal die in dollars, daar moet je zo'n beetje rekening mee houden.


DE GENOCIDE

In Cambodja kun je niet om Pol Pot en zijn Rode Khmer heen. Er zijn in die jaren miljoenen mensen vermoord en waarom? De hele maatschappij moest worden afgebroken en opnieuw naar communistisch model worden opgebouwd. Intellectuelen moesten op het land werken en de steden raakten ontvolkt. Iedereen die verdacht werd van denkbeelden die in strijd waren met de politiek van Pol Pot (en dat waren er nogal wat) werd om het leven gebracht.

In Pnom Penh is een museum gemaakt van een school, waar 20.000 mensen gemarteld werden om informatie te ontfutselen over andere ‘verdachte' personen. De beruchte Killing Fields is veel indrukwekkender, ondanks het feit dat er niet veel te zien is. Er zijn hier massagraven ontdekt; nog steeds worden hier stukjes bot en kleding gevonden. Het regime wilde geen kogels gebruiken, dat was te duur en dus werd mensen het hoofd ingeslagen met allerlei instrumenten, die er te zien zijn. Er is een boom, waartegen baby's geslagen werden tot ze dood waren. De rillingen lopen over je lijf, terwijl je luistert naar het audioverslag, dat op een ingetogen wijze wordt gebracht. Ongelofelijk waartoe mensen in staat zijn. Pol Pot zelf is nooit veroordeeld, hij stierf op 82-jarige leeftijd in de familiekring.


NATIONAAL MUSEUM

Hier zie je juist het andere uiterste: mensen zijn in staat tot het maken van prachtige dingen. Wat ben ik blij, dat ik ook dit gezien heb, juist vandaag! De sculpturen en beelden, reliëfs, schilderijen, tapijten geven een beeld van het beste van de Cambodjaanse cultuur. Gelukkig dat dit gespaard is gebleven tijdens het wrede regime van Pol Pot.


Ronald heeft een zware beslissing genomen : hij laat zijn haar knippen! Vlakbij ons hotel zien we een kapper aan wie hij deze klus wel wil toevertrouwen. De man vindt het moeilijk: wat is kort? Ronald wijst op een glamourfoto aan de muur en zegt: maak er maar zoiets van! Opgelucht en enthousiast gaat de kapper aan de gang. Lijken op de foto doet het resultaat niet, maar het is kort en daardoor een stuk minder warm en daar ging het om. Voor het lieve sommetje van 2 dollar is Ronald niet alleen geknipt, maar ook nog eens geschoren.

 

NAAR ANGKOR WAT

We hadden wat beter op de kaart moeten kijken voordat we naar Pnom Penh afreisden (last van de hitte zeker). Nu moeten een deel van de verschrikkelijke weg die we al een keer gereden hebben, nog eens doen. Over ca. 350 kilometer rijden we 6-7 uur! We hebben een hotel in Siem Reap, de ultieme toeristenstad van Cambodja. Je kunt hier van alles en nog wat doen, alleen meditatie/yoga/boeddhisme wat je zou kunnen verwachten, dat vinden we hier niet.

Angkor Wat, dat 12 kilometer verderop ligt. Het transport per tuc-tuc naar de tempels kost ongeveer 20 dollar per dag en dus rijden we met onze eigen auto het traject. Geen luxe, want je kunt je geen voorstelling maken van dit grootste religieuze complex ter wereld dat gebouwd is van ca. 800-1400. Ooit woonden hier zo'n miljoen mensen!

Over deze ruïnes zijn boeken vol geschreven en ik kan het onmogelijk samenvatten in een weblog en ga het dan ook niet eens proberen. We kopen een pas (met foto) voor 3 dagen en dat heb je zeker nodig om iets van Angkor Wat te kunnen ervaren. Bij elke ingang van een tempel wordt je gecontroleerd.

Angkor Wat is de grootste trekpleister van Zuid-Oost Azië en staat op eenzame hoogte met de Taj Mahal en de Chinese muur. En dat zul je weten ook! Als je iets van sereniteit of religie wil ervaren, dan moet je dat heel vroeg in de ochtend doen en zelfs dan staan er al honderden toeristen om de zonsopgang te fotograferen. De tempels zijn erg fotogeniek en veel mensen willen op alle mogelijke manieren op de foto, zelfs als ze daarvoor op de monumenten moeten klimmen. Zo zien we iemand bovenop de poort van Ta Thom van het ene hoofd naar het andere hoofd springen! Zelf maken we natuurlijk ook foto's, zoals die van de auto door de toegangspoort van Angkor Thom. Maar meestal geven we de voorkeur aan foto's zonder onszelf en andere mensen. En juist dat is hier nogal een opgave.

Een mooie tempel is ook Bayon, bekend van de grote sculpturen van de enorme hoofden, die vanuit elke hoek naar je lijken te kijken. Bayon ligt in het centrum van Angkor Thom stad en veel functies van deze tempel zijn nog niet ontdekt en verder de tempel, die inmiddels bekender is onder zijn naam "Tombraider" naar de bekende film dan onder de eigenlijke naam: Ta Prom, ongetwijfeld een van de meest sfeervolle plekken. De ruïnes worden gedeeltelijk bedekt door jungle; bomen en stenen zijn in elkaar gegroeid en ademen de geest van een lang vervlogen wereld.

De eerste dag blijkt gelijk de beste: als we de tweede dag naar Angkor Wat rijden blijkt het drie keer zo druk als gisteren. Het is weekend! Dat we daar niet aan hebben gedacht. We rijden een aantal kleinere tempels langs, die allemaal ook zeer de moeite waard zijn en ontlopen op deze manier de grote drukte. We besluiten de zondag maar aan het zwembad door te brengen en in het stadje zelf.

In Siem Reap is ook zo het een en ander te beleven. Het stikt van de terrasjes, restaurantjes, hotels, verkopers van van alles en nog wat en uiteraard bedelaars. Vanaf het terras zien we moeders (?) met baby's en lege zuigflessen staan. En heel wat mensen kopen babyvoeding; even later bedelen ze vrolijk weer verder met alweer een lege zuigfles. Er wordt duidelijk ingezet op vrouwen en echtparen; mannen worden steevast met rust gelaten. De vrouwen hebben een lucratieve business!

De laatste dag gaan we heel vroeg op pad en nu zien we de belangrijkere tempels en kunnen op ons gemak her en der rondkijken. Als de grote drukte weer losbarst, houden we het voor gezien. We hebben een globale indruk van Angkor Wat gekregen - het is onmogelijk alles te bevatten en we kunnen ons voorstellen, dat we hier ooit nog eens terugkomen.

 

DE WEGEN

Mensen vragen ons wel of het niet saai is, de hele dag in de auto. Soms wel, maar niet hier in Cambodja - het is een soort visueel bombardement. Een auto, tuc-tuc of motor: vol bestaat hier niet. Zo zien we een busje langsrijden: de chauffeur zit op schoot van een passagier en er zitten er nog 3 of 4 naast hem. Ook in het busje zitten mensen bij en op elkaar gepakt; maar dan is er nog de achterklep, verlengd met een paar matrassen, waar mensen op en aan elkaar vasthangen. Voor de laatste passagiers: staan op de treeplanken en hangen aan de buitenkant, zo mogelijk op een dak zitten en het meest idiote : voor op de motorkap!

Veevervoer krijgt hier een nieuw gezicht: op motoren hangen varkens, kippen, eenden in manden of op elkaar gebonden. Halfweg nemen we foto's van een stel varkens achterop motoren gebonden, die net met water worden besprenkeld, de waar moet wel goed blijven en het is een graadje of 40!! Dan hebben we het nog niet eens over de kraampjes langs de weg of een feesttent die een stuk over de weg loopt. Het kan hier allemaal. Drie-dubbel parkeren, midden op de weg stoppen enz. Heb je geen gaten in de weg, dan moet je wel zigzaggen door een aantal overstekende koeien. En opletten dat er niet rechts/links wordt ingehaald, afgeslagen vlak voor ons langs, of zonder ergens naar te kijken met allerlei voertuigen de weg op te tuffen.

In Kampong Chang zien we een ander kleurrijk beeld: de stad is hier uitgebreid over het meer - en hoe! Hier drijven honderden, misschien wel duizenden woninkjes op het water. Een township op het water. Er schijnt zelfs elektriciteit te zijn. Aanvoer van groente, fruit e.d. gaat door middel van parlevinkers. Aansluitend op het enorme drijvende gedeelte staan (uiteraard, zou ik zeggen) honderden kraampjes van allerlei dingen die een mens maar nodig kan hebben. Het leeft hier en we vinden het vreselijk jammer dat er hier niets is waar we kunnen overnachten.

We gaan verder naar het zuiden, we willen op de Cambodjaanse stranden gaan kamperen voordat we weer naar Thailand teruggaan.

Reacties


1
Rene
12/04/2014 23:42
Jammer dat je die uitgespaarde twee euro dubbel kwijt was aan de boot. Toch nog dure reis.
2
Harry en Laura van de Salentein
14/04/2014 15:10
Angor Wat is inderdaad prachtig. Wat een belevenis. Maar die Pol Pot hadden ze zelf moeten vierendelen. Wij werden inderdaad ook beroerd van alle verhalen. Leuk gezicht Ronald bij de kapper die een mondhoekje voor heeft. Geniet nog maar lekker. Harry en Laura
3
irene van Wonderen-Dalebout
25/04/2014 17:17
Hoi Hoi,
We hebben via de landcruiserclub contact gehad. Ik heb niets meer gehoord maar wel een adresje met wie je contact kunt zoeken. Zij organiseren zelf mooie reizen in Cambodja, hebben een eigen resort en willen eventueel wel reis tips aan jullie geven.
Hij heet Andre, Nederlands, zijn Lily, Cambodiaanse, geweldige mensen.
Www.cambodia-travelpartner.com. Verwijs naar ons, Peter en Irene van Wonderen en veremld dat ik contact heb gehad met Andre hierover en mogelijk hebben ze wat mooie routes voor jullie en wat tips.
Heel veel plezier in dit fantastische land, wij hebben er een geweldige reis gemaakt, zelf georganiseerd en gedeeltelijk met hen.
Groet Irene van Wonderen

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »