VAN RIO URUQUAY NAAR RIO PARANA

maandag 22 maart 2010


CHABALI EN CONCORDIA


Vanuit Paso de los Libres rijden we langs de rio Uruquay naar het zuiden. Vlakbij Chabali vinden we een prachtig gelegen camping met een vriendelijke oude baas. Hij hield het buiten keurig bij, maar helaas, aan de banos wilde hij niet zo toekomen.... Met de ogen dicht hebben we gedouchet en de volgende morgen zijn we doorgereden naar Concordia. Na de boodschappen en de was hebben we hier een dag doorgebracht aan een groot stuwmeer.


NP EL PALMAR

In dit NP wordt de palmboom beschermd en zoals in alle NP is het groot, en dit NP heeft dus heel véél palmbomen. Daarbij komen er een soort dieren voor, de vizcachara, die op een aantal dieren lijken en dat geeft zo'n beetje het volgende resultaat: de kop van een wasbeer, de achterpoten van een haas, de staart van een vos en hij springt als een kangoeroe. De kleur is muisgrijs met zwarte strepen op de kop en de grootte van een welsh corgi, zoals AlrikHet is een nachtdier en heeft overal op de camping ook holen. Bij het eten komen ze tevoorschijn, ze bedelen niet, ze grazen als schapen. Het dier heeft een hoge aaibaarheidsfactor, maar volgens ons ook scherpe tanden. Zie de foto.


COLON

was onze volgende stop, hier hebben we mijn verjaardag gevierd met een uitstekend etentje. Het is een gezellig toeristenstadje met leuke winkeltjes en terrasjes. Bij de toeristeninformatie werkte een Zwitsers meisje sinds 2 weken en wij waren de eerste buitenlanders, die ze hielp. Ze werkt hier voor 2 maanden in een uitwisselingsproject. Ook een leuke manier om met het land kennis te maken.

Op de 20e maakten we kennis met de roemruchte politie van Entre Rios, de provincie waarin we rondtrekken.


EN : ENTRE RIOS POLITIE

Entre Rios staat bekend om de corruptie van de agenten en er zijn de meest afgrijselijke verhalen over in omloop. Daar kunnen we er nu één aan toevoegen, want op de RN 14 werden alle buitenlandse auto's aan de kant gezet, waarna een agent in korte broek kwam kijken, wat er te verdienen viel. Wij waren goed voor 1100 pesos, want onze achterkant loopt schuin af en in Entre Rios mag dat niet, dat moet recht zijn. Aldus oom agent.

Mijn bloeddruk steeg in één klap tot grote hoogte, want hier kan ik dus absoluut niet tegen. Met gezwinde spoed werkte Ronald me de auto in, waarbij ik de boodschap te horen kreeg: blijven lachen en in die auto blijven. Van een afstand moest ik toekijken, hoe dit ging aflopen. Van Ronald dus het volgende "live"verslag.

Op de stelling dat de auto recht moet aflopen, was het weerwoord, dat de auto in Buenos Aires goedgekeurd was voor heel Argentinië en dus ook voor Entre Rios. Nee, hier gold een speciale wet, de auto moest aan de eisen voldoen. No comprende, want van Ushaia tot Jujuy no problemas. De eerste agent haalde een collega erbij, die ook volhardde in 1100 pesos, want de auto was van onder tekort en van boven te lang. We mochten er mee blijven rijden, als we een boete betaalden. Waarop Ronald weer "no comprende". Ten einde raad werd de chef ter plaatse (met 3 sterren) geroepen.

Deze begon hoopvol te vertellen, dat de boete geen 1100 maar 1500 pesos was en dat we in overtreding waren. Welke wet dan wel? Er kwam een groot boek uit de koffer, maar daar kon hij het niet in vinden. Ook boek 2 en 3 gaven geen uitsluitsel. Een ander argument, dat te voorschijn werd gehaald, was dat op de internationale RN 14 andere regels van toepassing zouden zijn. Waarop Ronald refereerde aan de weg van Santiago naar Mendoza. Toen kwam hij met het voorstel, uit de goedheid van zijn hart, om het af te doen met 450 pesos. Waarbij Ronald opnieuw "no comprende".

Als ik dit niet betaalde, dat moest ik er van uit gaan, dat de auto in beslag werd genomen en dat er bij de douane 1500 pesos betaald zou moeten worden. Opnieuw dus : no comprende. Na een half uur heftig discussiëren, deed ik een tegenvoorstel. We gingen met de auto naar Buenos Aires en daar bij de douane het probleem voorleggen en de eventuele boete daar voldoen. Opgelucht haalde de beambte adem: hij leed geen gezichtsverlies en het probleem, dat door zijn ondergeschikten was geschapen was in zijn ogen opgelost. Hij wenste ons een goede reis, zonder verder maar iets te noteren. Waarschijnlijk ook om een volgend slachtoffer te zoeken. Dit was de laatste keer, dat we in Entre Rios werden aangehouden, in totaal zeker 5x. Je merkt daarbij gewoon, dat de politie van plan is, zoveel mogelijk geld in incasseren. Inmiddels is de auto voorzien van reflecterende strepen achterop, een sticker met 110 km, een brandblusser met manometer en 2 veiligheidsdriehoeken. In de rest van het land reden we overigens prima, zonder al deze poespas.


SAN JOSE

Na een enerverende morgen reden we naar het buitenverblijf van Urquiza, de 1e president van de federatie (zonder de provincie Buenos Aires) waar we bij de lunch weer een beetje tot onszelf kwamen. Het palacio was het bezichtigen overigens meer dan waard. We zagen prachtige tuinen, de kapel, de slaapvertrekken, de huiskamer, eetkamer en werkvertrekken. In één van die vertrekken is Urquiza vermoord. President in Zuidamerika is blijkbaar altijd al een gevaarlijke baan geweest.


DE VISSERS

Wij weten 's morgens niet, waar we 's avonds zullen slapen. De ene keer vind je makkelijker een leuke stek dan de andere keer. Het werd al later en later en ineens zag Ronald een aantal tenten aan een rivier staan en gooide het stuur haaks. Hier stonden een aantal enthousiastelingen uit Buenos Aires te vissen. In Nederland zie je meestal eenzame vissers in de stromende regen staan, maar hier is het een nationaal tijdverdrijf. En ik moet zeggen: met een man of wat een weekend wild kamperen, je eigen visjes op een kampvuur bakken en behoorlijk wat drank, zorgt voor een aangename sfeer. We deelden de vis en de wijn en proefden voor het eerst de argentijnse cola-tic. Jorge sprak Engels en dat maakt de communciatie ook makkelijk. Trouwens, in de loop van de avond sprak Ronald "vloeiend" spaans! Met het verhaal over de politie kreeg hij de lachers op zijn hand.

Na de vis en de drank ging een aantal van de mannen naar bed; sommigen bleven de nacht doorhengelen, en de anderen gingen de volgende morgen weer verder. Ze waren vrienden van elkaar. Jorge legde uit, dat hij altijd op elk uur van de dag bij zijn vriend kon aankloppen en als die vriend dan naar iemand ging, die hij niet kende, hij rustig met vrouw en kinderen werd uitgenodigd, zonder dat diegene waar ze naar toegingen dat wist. Zo krijg je een uitgebreide vriendenkring. Elk weekend wordt er op uit getrokken en je ziet asado's (argentijnse bbq) in parken, campings, langs rivieren-meren-stranden of gewoon op bruggen of parkeerterreinen. Vrienden zijn belangrijker dan geld.

Toen we vertrokken, kregen we een fles oude jenever van Bols (hoe komen ze er aan, denk je dan) en wij gaven een stel drumsticks voor de parilla. Langs de rivier rijdend, komen we door een groot moerassig gebied bij Victoria, waar we de Rio Parana oversteken naar Rosario. De verbinding tussen deze 2 steden is een dijk met bruggen van 50 km! met aan weerzijde alleen water.


ROSARIO

Laat zich niet van zijn beste kant zien. Er barst een geweldige bui los en binnen de kortste keren springen de putdeksels van de riolen en stroomt een gedeelte van de stad onder water. De auto krijgt een goede wasbeurt. Je ziet ook auto´s keren omdat ze er niet door durven of kunnen. Maar daar heeft onze auto geen last van. Jammer, dat de foto's niet best zijn.



Met dit weer besluiten we om maar geen camping te zoeken aan de rand van de stad, maar in de stad een hotel te nemen. We komen terecht bij een hotel, dat doet denken aan de oude Franse hotels. Het dateert uit 1940 en is nog in `originele` staat. Zo zit er een heel ouderwetse lift in en ook het toilet lijkt uit die tijd te komen.

Reacties


1
marcela y luis
24/03/2010 02:43
Dear Friends,
I see they are still in Argentina, I tell them that we are retaking our lives.
you may come to Chile before moving north??
if so warn us ....
chaoooo
"God be with you"

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »