Van Samaipata naar Sucre

donderdag 11 november 2010

VAN SAMAIPATA NAAR SUCRE

We zijn weer terug in Samaipata op de camping van Piet en Marga, La Vispera (de fluisteraar). Behalve een mooie camping kun je hier ook goed eten, ze hebben groenten uit eigen tuin. En dus blijven we veel langer dan gepland. Samaipata heeft het hele jaar een heerlijk klimaat, een graad of 25-30. Marga en Piet wonen hier al bijna 30 jaar en weten dus heel veel van Bolivia. Zo horen we van Marga, dat er in Bolivia tot de negentiger jaren een soort apartheid was. De inheemse bevolking kwam niet in de blanke wijken en andersom. Sinds Evo Morales zijn er anti-racisme wetten, maar helemaal verdwenen is het nog niet.


Onze buren Nicole & Rene hebben al 4 jaar gereisd in Zuid-Amerika, dus we krijgen allerlei tips over mooie routes en overnachtingen.
René is een heel handige buurman. Wij hadden ons zonnescherm niet vastgezet, stom natuurlijk, maar het was zulk rustig en mooi weer. Alleen 's morgens vroeg heel even niet en het ding slaat over de auto, waarbij een poot afbreekt. Ronald gaat er eens goed voor zitten, maar ziet geen andere oplossing dan het ding lijmen. De buurman weet raad. Hij heeft maar liefst 5! gereedschapskisten in de vrachtauto en na een paar uur is het ding beter dan hij was.

 

Boomvarens                                                          Bromelia

We maken een wandeltocht door het Amboro Nat.Park maar behalve de grote boomvarens is er niet veel te zien. Nee, dan is El Fuerte, een fort van ca. 1500 jaar oud interessanter. Het is een leuke wandeling van zo'n 2 uur langs de ruïnes.

 


ROUTE VAN CHÉ

Na een paar heerlijke uitrustdagen rijden we via de route van Ché Guevara naar Sucre. In La Higuera overnachten we in de tuin van het oude telegraafkantoor, waar vandaan hij kontakt onderhield met de buitenwereld en we zien ook de school waar hij werd geëxecuteerd. Nu we hier rondrijden, begrijpen we echt niet wat de man bezielde om hier de revolutie te willen preken.  Aan de bomen of de bergen? Het is een praktisch leeg gebied, waar de paar mensen die er wonen, nog steeds uitsluitend geïnteresseerd zijn in het dagelijks brood. El Commandante is na zijn executie in Bolivia een cultfiguur geworden. Regelmatig kom je zijn afbeelding tegen. In La Higuera staat een levensgrote kop en een groot standbeeld van de man

 

In la Telegrafista ontmoeten we een aantal Fransen die de verjaardag van de jongste telg vieren en waarbij we gelijk uitgenodigd werden aan tafel. Voor de gelegenheid was een van de speenvarkens het hoofdmenu geworden. De Fransen zijn in Bolivia om inheemse artsen verder op te leiden tot chirurg en hun kennis verder uit te breiden. Hij legde me uit, dat het indiaanse meisje aan tafel graag wilde leren. Alleen de school ligt 200 km verder weg. En dus zal haar toekomst er heel anders uitzien.



Vanuit La Higuera gaat het naar Villa Serrano over een soort veredelde geitenpaden. Wat zeg ik? Dat zou je de Nederlandse geit niet aandoen. De auto heeft het zwaar en na een uur of 5 ik ook.
Onderweg kun je zelfs nauwelijks plek vinden voor een sanitaire dan wel culinaire stop. We zijn dan ook blij als we in Villa Serrano in de tuin van het plaatselijk hotel kunnen overnachten met gebruik van toilet en douche. Maar.... er was geen water door de aanhoudende droogte!


NO HAY

ofwel ïk heb niet/geen en dan kun je invullen: internet/wifi/diesel/brood/water enz. We leren hier wel genoegen te nemen met wat er wel is. Geen water, dan maar Cola bij het eten. Geen brood, dan maar crackers of pannenkoeken. En steeds brandstof tanken bij de sporadische benzinestations die wel diesel hebben. En geen water voor de douche dan maar een kattenwasje in de camper, waar we gelukkig nog wel water in de tank hebben. Voor de andere gast in het hotel, een Belg die 2 uur in de hitte had gefietst, was een douche nog noodzakelijker. Hij heeft water uit de watertank van het hotel "gestolen" om zich een beetje toonbaar te maken.
In Bolivia staat praktisch overal rijst met kip op het menu, en dus... of zelf klaarmaken of rijst met kip eten. En in de steden ons te buiten gaan aan andere dingen.

 

Het Laatste water of drap                                     Urenlang slingeren     


TARABUCO

De weg vanuit Villa Serrano wordt verbeterd (geen luxe) en dus gaan we via een omleidingsroute naar Tarabuco en Sucre. En de staat van die route is niet te beschrijven. Met niet meer dan 10 km per uur hobbelden we over stenen langs afgronden over een pad waar de auto net op kon rijden. Uiteindelijk kwamen we uit op een betonnen weg. Wat een luxe!

In Tarabuco vroegen we de weg naar het plaatselijke restaurant. Waarop de man aan wie we het vroegen zijn vrouw riep die voor ons de lunch ging klaar maken. In haast werden er boodschappen gedaan. En wat bleek: ze waren de (Italiaanse) eigenaars van een pension. We hebben er heerlijk gegeten. Alleen ook hier bleek er geen water te zijn! Tja, als het vee in de regio sterft van de droogte, is het natuurlijk zonde om water door het toilet te spoelen. Het regenseizoen komt er aan. En de mensen hier smachten letterlijk naar regen.

   drie kleine kleutertjes


SUCRE

Uiteindelijk komen we weer in de bewoonde wereld, in de witte stad: Sucre, een stad van 200.000 inwoners. We gaan onze emails checken en schrikken van het bericht van Walter en Bettina, die we in La Paz hebben ontmoet. Walter heeft met spoed een operatie ondergaan. Alles is goed gegaan, maar als ze niet in La Paz waren geweest, had het heel anders kunnen aflopen. Je beseft dan maar weer eens, hoe belangrijk een goede gezondheid is. En een goede gezondheidszorg.

Reacties


1
ric bekkers
13/11/2010 10:53
beste Ronald&Rini,
We genieten van jullie reisverhalen en de route ziet er fantastisch uit.
Het is voor Ronald wel hard werken met al dat bochtenwerk en ik vraag me af of je nog geen tennisarm hebt van al dat gedraai aan je stuur?.
Jullie hebben er wel een aardige vriendenclub opgebouwd met jullie mede-reizigers en dit is pas het eerste continent.

gr ric & marie-jose
2
Renate
16/11/2010 18:43
Beste Ronald & Rini,
Wat een ontzettend mooie website! Ik blijf jullie zeker volgen de komende tijd. Het was erg leuk en gezellig jullie ontmoet te hebben!!
Groetjes,
Renate (Samaipata en Sucre)

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »