VAN ZIM NAAR ZAM

dinsdag 20 augustus 2013

VAN ZIM NAAR ZAM


Onze voorlopig laatste nacht in Zimbabwe krijgen we ongelofelijke verhalen te horen over het bewind van Mugabe. Mensen die hun US-dollarrekening ineens omgezet zagen in een Zim-dolllar rekening. De officiële koers waartegen de overheid omwisselt, is natuurlijk maar een fractie van de werkelijke waarde. En dat gebeurde deze mensen tot 2 x toe. Nu gaat al het geld zo snel mogelijk het land uit.

Mugabe wil ook dat 51% van de aandelen van alle bedrijven in zwarte handen is. Het gevolg laat zich raden: veel bedrijven verlaten het land, want wie geeft nu de zeggenschap van zijn eigen bedrijf uit handen? De Zimbabwanen moeten niet rekenen op buitenlandse hulp, maar moeten hun eigen land opbouwen, is de gedachte. Dat veel mensen veranderingen willen is daarom niet onlogisch, maar voorlopig is Mugabe nog niet uitgeregeerd.


FRANCISTOWN/BOTSWANA

In Francistown ga ik snel even langs een kapper en er even snel weer uit, als me gevraagd wordt of ik het met de machine wil hebben geknipt. Oftewel de tondeuse. Nou niet, dus. Gelukkig weten ze op de camping een beter adres (ook voor "wit" haar) en inderdaad die dame weet de schaar goed te hanteren..

Ook de tandarts is snel achter de rug. Hij vraagt nog wel of we nog tijd over hebben, want er zijn zeker nog 3 kiezen, die óók een kroon moeten hebben. En het is hier vast goedkoper dan in Nederland. Hij weet het aardig te brengen, maar we gaan toch maar verder, terug naar


KASANE/BOTSWANA

Ook hier overnachten we op het bekende adres. Ons vertrouwde nummer 14 schijnt nu echt vol te zijn. Maar de mensen daar willen ons er graag bij hebben. Het kost wat moeite om de receptie te overtuigen, dat we er willen en kunnen staan. De manager komt zelfs poolshoogte nemen. We snappen het probleem niet echt, want ze vangen gewoon dubbel voor die plek.

We hebben een gezellige avond met een stel Duitsers met kinderen, die elk jaar met hun truck een aantal maanden door Afrika reizen. Alle 4 de leden van het gezin zijn gek van fotografie en wildlife en zijn allemaal toegerust met camera's en lenzen, waarvan Ronald alleen maar kan dromen.


ZAMBIA

Wij gaan met de ferry oversteken naar Zambia. Als Ronald dat tweet, komen er verschillende waarschuwingen terug. De Botswaanse ferry is al maanden stuk, urenlange wachttijden en let op dat je niet genept wordt.

In de praktijk valt het allemaal wel mee. Voor trucks is deze grensovergang inderdaad een drama, ze moeten soms wel 2 weken wachten. Er kan nl. maar 1 truck op de ferry. Personenauto's mogen doorrijden en we staan werkelijk helemaal vooraan. Dat we genept worden, is wel zeker. Wat we doen, doen we, maar we kunnen voor de ferry alleen maar in kwacha's betalen! En die hebben we natuurlijk nog niet. Naast de kassier staat één geldwisselaar ...we wisselen een minimaal bedrag aan dollars voor kwacha's. We laten de koers van dollar/kwacha op de telefoon zien, maar volgens de man moet hij ook nog wat verdienen. We betalen de boot, maar komen er later achter, dat hij ook nog eens 50 kwacha te weinig heeft teruggegeven.

De grensovergang is een grote chaos en echt ouderwets Afrikaans. 6 verschillende loketten waar je achtereenvolgens visa, carnet, wegenbelasting, kooldioxyde-belasting, regionale belasting en verzekering moet kopen. En iedereen wil je helpen, tegen een kleine bijdrage uiteraard. Zoals zo vaak wijzen we op de vlaggen op de auto met de opmerking dat we het overal alleen gedaan hebben en dat dat hier dus ook wel zal lukken. De visa en wegenbelasting móeten we in dollars betalen, de kooldioxyde-belasting weer in kwacha's. De verzekering moet je ergens op straat kopen. Eén wild-west natuurlijk, dus ik vraag bij de politie, wat het kost en of er ergens een kantoortje is. We moeten in geen geval meer betalen dan 116 kwacha, maakt niet uit waar. Ronald krijgt op dat moment al een aanbieding van onze geldwisselaar op de boot van rond de 400 kwacha. Vriend, zegt Ronald ik krijg nog 50 kwacha van je. Geen punt, die krijgt Ronald onmiddellijk. Maar je moet nog meer wisselen voor de verzekering! Dan hoort Ronald de prijs van de politie en de geldwisselaar gaat op zoek naar een volgend slachtoffer.

Als we de grens achter ons hebben gelaten, staat daar een officieel wisselkantoor. En daar wisselen we maar weer dollars voor kwacha's. En de koers is bijna gelijk aan de app van onze telefoon. Ze hebben hier nieuwe biljetten uitgegeven, gelukkig maar want 1000 kwacha zou 0,14 euro zijn. Met de nieuwe waarde rekent het een stuk makkelijker. Tegelijkertijd is er een wet van kracht geworden, dat er alleen in kwacha's mag worden afgerekend en niet meer in dollars. Nou ja, behalve de overheid zelf dan (zie visa en belasting). En dat is knap lastig, want uit die ATM's geld krijgen, is lang niet altijd makkelijk. En buiten Lusaka en Livingstone kun je ook slecht met creditcard betalen. Zelfs in Lusaka kun je de diesel alleen maar cash afrekenen en dan moet je dus weer pinnen. Alleen met Visa kunnen buitenlanders hier geld opnemen. Soms kijken we tegen een daglimiet aan van 70 euro...en goedkoop kun je Zambia nou niet noemen.


LIVINGSTONE

Is net zo'n toeristisch circus als Victoria Falls in Zimbabwe. We zitten weer op een camping in de herrie van de helikopters en ultra-light vliegtuigjes. En het swingt hier zelfs nog iets meer. Wat een verschil met de Iguazu-watervallen in Zuid-Amerika!

We zoeken naar een rustige plek, maar echt vinden doe je dat hier niet. Als ik dan ook nog eens griep krijg, laten we de watervallen voor wat ze zijn. Ongelofelijk, griep in Afrika...en die kroon is nog maar net achter de rug. Daar krijg je toch wat van. Gelukkig ben ik na een paar dagen weer opgeknapt.


LUSAKA

Hier zie je het moderne Zambia. Er zijn malls, kantoren met westers geklede mensen maar ook sloppenwijken, bedelaars en steenbikkerijen. Een heel kleurrijke stad, dat wel. 

En er is ook een Toyota-garage. Gelukkig, want onderweg had Ronald het idee, dat er iets met de remmen aan de hand is. Het is zondag, maar de deur van de garage staat open en de manager wil wel even kijken. En wat blijkt: de remklauw van het voorwiel is niet goed vastgezet!! Samen met de manager gaat Ronald aan de gang en het euvel is snel verholpen. We hoeven niets af te rekenen en dat op zondag! In een lijstje die man

 

Dat je overal wel moet blijven opletten, blijkt wel bij de dieselpomp. Er wordt een praatje met Ronald aangeknoopt en intussen begint zijn collega al te tanken. Uit een verre ooghoek ziet Ronald dat de meter niet op nul staat. De man beweert uiteraard het tegendeel, maar we hebben een dubbele tank, waarvan er 1 vol is. Juist die tank heeft de man gevuld met een 30 liter....onmogelijk dus. Er wordt een heel verhaal van gemaakt, maar we geven geen krimp. Hij krijgt niet meer betaald dan 10 liter en de rest halen we wel ergens anders.


KAFUE NAT. PARK

Je kampeert niet elke dag bij een levende legende en zo mag je de McBrides toch wel noemen. Zelf heb ik nog nooit van ze gehoord, maar er zijn twee boeken van ze verschenen over leeuwen en van een boek is zelfs een film voor Nat.Geographic gemaakt. Na met ze kennis gemaakt te hebben, kunnen we een plaats op de camping opzoeken. Werkelijk midden in de bush. We kijken uit over een vlakte waar bushbokken en pucu's (weer een ander soort antilope) te zien zijn. 's Avonds horen we het gebrul van leeuwen. En als ik de volgende morgen wakker wordt, ben ik zo'n beetje de enige van het hele kamp die goed geslapen heeft. De leeuwen hebben blijkbaar de hele nacht door gebruld. We gaan op zoek naar de leeuwen, maar helaas we hebben ze niet gevonden. De mensen die met McBride op pad gaan, vinden 2 mannetjes.

 

Bij de McBrides zelf kun je over de rivier kijken (een van de mooiste van Afrika) waar de hippo's en krokodillen huizen. We maken nog een boottochtje over de rivier, maar behalve een prachtige zonsondergang zien verder weinig. Wel zie je hier natuurlijk allerlei soorten vogels. Ook zien we nog een paar olifanten, waarvan er 1 blijkbaar erg jeuk heeft aan zijn oor...die krabt hij aan een boom. Een andere olifant duwt met zijn slurf een boom op en neer waardoor er noten uitvallen die tot zijn lievelingskostje horen.

Ronald maakt hier kennis met de tse-tsevlieg, die erg dol op hem zijn. Die liefde is niet wederzijds...Ronald krijgt fikse zwellingen van de steken van die krengen. We zoeken deze insecten eens op in de Bradt-gids. Je kan er slaapziekte van krijgen en als je koorts krijgt, moet je direkt naar de dokter. De vliegen zijn dol op donkere kleuren en speciaal blauw...en wat draagt Ronald?? Juist. Een andere outfit opzoeken dus.

Na 2 nachten willen we weer verderop. Over de rekening heeft nog niemand het hier gehad. En ook hier kunnen we niet in dollars afrekenen, zoals we gehoopt hadden. De McBrides hebben het meer bij de hand gehad. We moeten de fee van het Park met ze afrekenen, maar kunnen de verblijfskosten van de camping overmaken. Maar de andere campings kunnen we dus wel vergeten, we hebben domweg geen kwacha's genoeg. Daar balen we knap van.


LUSAKA

We keren we terug naar Lusaka en dubben heftig of we wel of niet nog 1000 km noordelijker gaan naar South Luanga een van de mooiste parken van Afrika. We hebben natuurlijk al een heleboel gezien. Dan krijgen we een mailtje van Hans en Irene, een Zwitsers stel die we al vaker ontmoet hebben. We hebben de mogelijkheid geopperd om samen te verschepen in een grote container naar Maleisië. We moeten dan uiterlijk de 3e week van september in Kaapstad zijn. Dat wordt dus geen South Luanga meer, in plaats daarvan gaan we naar de Zambezi rivier.

Op de camping wil ik eerst nog even een heleboel weg wassen, want dat stapelt zich weer flink op. En ook het beddengoed moet nodig worden gewassen. Hier doen ze dat met de hand, maar dat was ik niet van plan. We gaan naar het winkelcentrum, maar daar gaat de prijs per stuk, dat wordt een beetje erg duur. Wat nu? We lopen de GPS na op wasserijen, maar dat brengt geen uitkomst.


EEN ZWAAR WEEKEND

Op de parkeerplaats wordt Ronald aangesproken door 2 mannen die hem vragen waar we vandaan komen enz. Het wordt een leuk gesprekje. De mannen komen uit Lusaka. Zouden die geen wasserij weten? Dat weten ze niet; er wordt even nagedacht en dan... rijdt maar achter ons aan. Eerst komen we bij hun bedrijf Armaguard, de grootste in Zambia in beveiliging. Dan neemt Michael ons mee naar zijn huis en wijst de wasmachine aan! Hij gaat zelf weg en laat ons daar achter. Alleen even een belletje geven als we weer weg gaan. Geweldig toch! Als ze horen dat we naar de Zambezi gaan, vragen ze of we geen zin hebben om met ze mee te gaan. Ze gaan dit weekend nl. ook met nog 6 vrienden. We spreken af dat we zaterdag met ze meegaan.

En dat wordt een zwaar weekend, m.n. voor Ronald. Michael en Steve en hun vriendenclub doen niet alleen het terrein rijden met passie, maar vooral ook het drinken. Als ontbijt, lunch en diner.... De tocht door de Leopard Hills is een ontzettend mooie tocht en we eindigen bij Kiambi Safaris, waar de heren enthousiast onthaald worden. Na wat alcoholische versnaperingen blijkt dat de ferry naar de overkant problemen geeft. Er zijn technische storingen. Uiteindelijk rijden we er naar toe en sluiten aan in de rij. Dat gaat nog wel even duren. In de tussentijd maken we een boottocht (met koelboxen met vooral veel bier) over de Kafuerivier en de Zambezi, heel erg de moeite waard. Bij terugkomst kunnen we oversteken. Bij het afrekenen denkt Ronald voor allemaal betaald te hebben...30 dollar. Dat is niet het geval! Buitenlanders betalen 3x zoveel dan de lokale bevolking!! En we moeten nog terug ook.

De dag erop wordt er gereden. Er is een uitgezet parcours bij de camping want dit is de vaste stek van de heren. Als Ronald het terrein ziet, is het geen vraag meer of we meerijden. We kunnen een boel, maar hier is de kans op schade aan de auto te groot. Maar dan blijkt dat er "speelauto's" zijn, speciaal hiervoor geprepareerd. En er worden stunts uitgehaald...niet te geloven. Ook de lokale bevolking is er voor uitgelopen en als een moeilijke helling lukt, gaat er gejuich op. Ronald had heel graag meegedaan, maar daarvoor ontbreekt de tijd. De vrienden moeten nog terug naar Lusaka en dus gaan we weer met de ferry, waar Ronald een pittig gesprek heeft met de "manager". Helpen doet het niet, we betalen weer de volle mep. En als we oversteken richting Zimbabwe weer, grr...


We overnachten op Kiambi Safaris waar we wat langer willen staan, we moeten ook de website nog bijwerken. En wie rijden de volgende dag de camping op?? Marco (die we al eerder hebben ontmoet op de camping in Lusaka en waar Ronald al een zeer gezellige avond mee heeft gehad) met zijn vriendin Tessa! Beiden wonen al een 20 jaar in Nairobi en beiden zijn bioloog. Er wordt heel wat afgediscussieerd. Over veel zijn Ronald en Marco het eens (ontwikkelingshulp, bevolkingsexplosie in Afrika, zwart/wit problematiek, het leven in Nederland, maar over 1 ding zullen ze het nooit eens worden, nl. de jacht. Na vele biertjes en uren verder, besluiten we de avond in het restaurant. Jammer dat ze niet zoveel tijd ter beschikking hebben. De volgende dag reizen ze door naar het Nat. Park. Wij hebben nog een dag extra, want de ferry richting Zimbabwe is weer in reparatie.

Reacties


1
Henk en Marianne
21/08/2013 03:19
Tjee, wat hebben jullie veel gezien in Botswana. Zelfs wilde honden. Jaloers.
Fijn dat je kies goed is afgelopen.
Zo te lezen houden jullie aan Zambia minder goeie herinneringen over. Toch weer een leuk verslag.
Wij net terug van een geweldige bruine beren trip.
Groeten uit Anchorage, Alaska.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »