VIA LESOTHO NAAR DE KUST

zondag 10 maart 2013

VIA LESOTHO NAAR DE DRAKENSBERGEN

Niet bepaald de kortste weg van Pretoria naar Kaapstad. Maar soms wordt er voor je gekozen. In dit geval door de bureaucratie in Pretoria. Het was al niet onze beste dag toen we ons carnet wilde laten afstempelen. Ten eerste konden we de weg naar het kantoor niet vinden, ten tweede parkeerde Ronald de auto tegen de zijspiegel van een gloednieuwe auto van een douanebeambte. De man stond er beteuterd naar te kijken, maar klaarde op toen we hem een bedrag overhandigden om de schade te repareren. Waarschijnlijk teveel, dus.

Ter verhoging van de feestvreugde bleek dat ons carnet niet kon worden afgestempeld omdat het eerst ook nog eens gecontroleerd moest worden via de AA (Z-Afrikaanse ANWB) bij het hoofdkantoor van de douane. Met de bevestiging moeten we dan nog maar eens terugkomen. Dat gaat een boel tijd kosten. We kunnen er wel de grens mee over, uitstempelen en weer terugkomen in Z. Afrika,dan is er geen probleem. Dus gaan we via Lesotho. Over bureaucratie gesproken.

We nemen weer afscheid van William, Agnes en Pim, die via Angola en de westkant van Afrika naar Nederland teruggaan. Als ze een visum voor Angola kunnen bemachtigen tenminste.
Wij gaan naar Soweto bij Johannesburg, de beroemdste township ter wereld, waar de opstand tegen de apartheid is begonnen.


NELSON MANDELA HUIS

Het huis waar Nelson Mandela met zijn eerste en tweede vrouw heeft gewoond, is nu een museum geworden. Vlakbij ligt het huis van Desmond Tutu. De enige straat ter wereld waar 2 Nobelprijswinnaars woonden.

Wij parkeren de auto voor het museum en hopen dat het er veilig genoeg is. Maar volgens de mensen van het museum gebeurt er hier niets. We moeten nog wel even ons verhaal vertellen voordat we naar binnen kunnen. I

In het huis hangen verschillende oorkondes en eredoctoraten van Nelson Mandela en er zijn heel veel foto's te bekijken. Hij is van koninklijke afkomst zegt de gids en woont tegenwoordig bij Kaapstad, in Umtata. ??? Veel indrukwekkender is eigenlijk het

HECTOR PIETERSON MUSEUM

Zo genoemd naar de 13-jarige schooljongen die doodgeschoten werd tijdens een protest tegen onderwijs in het Afrikaans. Er zijn films en ooggetuigeverslagen van o.a. de zus van Hector Pieterson te zien. Een enorme zwart/wit foto geeft een huiveringwekkend beeld van een man met de dode jongen in zijn armen, terwijl zijn zus met hem mee rent. Een foto die over de hele wereld beroemd is.

Maar ook de TV-films met uitspraken en beelden van blanke Z-Afrikanen over hun samenleving en de apartheid, de pasjeswetten e.d., de politie die veel doet denken aan fascistisch Duitsland, geeft aan hoe diep de verdeeldheid was.

In een restaurant waar we koffie drinken, vraagt Ronald aan de eigenaar hoe hij denkt over de nieuwe staat. De man gaat er eens goed voor zitten en is duidelijk blij zijn mening te geven. Het is natuurlijk moeilijk, zegt hij maar we zijn nog maar heel kort een democratie. Er is corruptie en dat moet niet, er worden fouten gemaakt, maar het gaat elke dag een beetje beter. Wel is ook hij bezorgd over de criminaliteit en vindt dat er beter moet worden gehandhaafd. Ook moet er beter onderwijs komen en zwarten moeten ondernemender worden. Een hoopvol gesprek.


NP GOLDEN GATE

Na een saaie reis door landbouwvelden komen we ineens in een fascinerend landschap terecht. De zandstenen rotsen zijn uitgesleten door weer en wind en bij zonsondergang krijg je inderdaad een gouden gloed over de rotsen. We overnachten hier op de camping van het NP en kopen hier ook de wild card - met deze kaart kun je overal in Z-Afrika gratis naar de nationale parken; en daar zijn er nogal wat van.


MET 4 KINDEREN EN EEN ANTIEKE AUTO DE WERELD ROND

Herman en Candelaria reizen al een jaar of 13 rond. Zij hebben 4 kinderen, die allemaal in een ander land geboren zijn. (Argentinië, USA, Canada en Australië.
De auto dateert van 1928 (zelfs de originele motor zit er nog in) maar heeft enkele aanpassingen ondergaan om er in te kunnen slapen. De familie heeft een boek geschreven, dat in het Spaans en in het Engels is uitgegeven.
Spark your dream is hun lijfspreuk (en titel van hun boek)en ze genieten elke dag van hun leven.

Herman trekt zich niets aan van kritiek op hun levenswijze. Wij brengen onze kinderen niet weg naar crèche of school, waar ze alleen maar leren om op kantoren geld te verdienen. Er is veel meer in dit leven. De kinderen leren lezen, schrijven en rekenen van hun ouders en leren de wereld op eigen wijze kennen. Overal waar ze komen, kunnen ze rekenen op een hartelijk onthaal. Iedereen wil hun verhaal wel horen. Ze houden ook presentaties om de verkoop van de boeken te bevorderen; ook de oudste 2 kinderen doen hier aan mee.

Als ze weer op pad gaan, maakt iedereen op de camping foto's van ze. Ook wij. Maar ook samen met de 2 auto's en het gezin en ons worden veel foto's gemaakt. We nemen geen afscheid, maar besluiten kontakt te houden. Waarschijnlijk zien we ze weer terug op weg naar Kaapstad.


Clarens is een plaatsje vol galeries, restaurantjes, café's en ligt in een prachtige omgeving. Bussen met toeristen uit alle landen rijden er dan ook af en aan. Wij zijn er eigenlijk snel uitgekeken, maar komen dan terecht bij een messenmaker, een waar kunstenaar. Ronald heeft al bijna een mes gekocht, als hij hoort dat het heft van ivoor is. Import van ivoor is absoluut verboden in Nederland. Jammer voor Ronald.

LESOTHO

Het koninkrijk in de wolken doet zijn naam eer aan, als we de grens passeren, ze hangen wel heel laag. We komen het land in bij Maseru en zijn direkt weer in een 3e wereldland. Het verschil met Zuid-Afrika is onvoorstelbaar. We overnachten in Roma bij de Trading Post, een heerlijke plek die al meer dan 100 jaar eigendom is van dezelfde familie. Een blanke familie, maar dat maakt in Lesotho geen verschil. Er heerst hier een heel ontspannen sfeer tussen blank/zwart.
Even later arriveert er nog een Duitse familie, die we al eerder ontmoet hebben in Mozambique. Overlanders onder elkaar: waarheen, waar vandaan en andere ervaringen of ontmoetingen...

In Roma staat de nationale universiteit van Lesotho, waardoor je hier veel Engels sprekende jongeren treft. Dat is in de rest van het land wel anders, merken we later. Er is ook een afdeling van Artsen zonder Grenzen, waar Marleen werkt, die we in Malawi tegenkwamen. Ze werkt al een paar jaar als vroedvrouw hier en woont op een prachtplek met uitzicht op de bergen. Het terrein is van de RK Kerk en de zo nodige anticonceptie, zeker met het oog op HIV, is dus verboden.

Iets heel anders: de werkverdeling m/v is hier omgekeerd aan de rest van Afrika.
De mannen trekken met het vee de bergen in en de vrouwen werken thuis. Ze zijn daarom veel meer opgeleid dan de doorsnee Lesotho en hebben ook betere banen. Dat geeft Lesotho een hogere plaats qua emancipatie dan België in het lijstje!


VAN DE WEG AF

En dan, op een weg waar we het helemaal niet verwachten, glijden we de greppel in.
Als we een combine passeren, moeten we iets meer naar de kant en die is zo zacht als boter. En hup, de auto gaat bijna op zijn kant. Ik kan het portier niet meer open krijgen en zit helemaal schuin. Ronald springt er aan de andere kant uit om de schade op te nemen. Niks aan het handje, we moeten er alleen wel even uit. We krijgen hulp van de chauffeur, die met een grote grijns de lier aan zijn voertuig hangt. En langzaam komen de auto en ik weer op 4 wielen...en gaan weer op weg.


NAAR DE SANIPAS

Juist in deze onherbergzame gebieden gaat onze GPS een eigen leven leiden en stuurt ons de meest idiote geitenpaden op. Op een bepaald moment, na het bezoeken van rotstekeningen in Ha Baroana, zijn we echt helemaal de weg kwijt. En de mensen om ons heen weten absoluut niet waar we het over hebben. Hun antwoord is voor ons abracadabra. Kinderen rennen naar hun huis en kijken daar vandaan met grote ogen naar die vreemde mensen die zomaar hun dorp zijn binnen gereden over een doodlopend pad.

We weten nog niet hoe we uiteindelijk weer op een doorgaande weg zijn gekomen, maar toen we iets later voor de 2e keer door de GPS het bos in werden gestuurd, hebben we de kaart er maar eens bijgepakt. Hoewel sommige wegen die er op staan, nog niet zijn aangelegd ("geld was op") is dat toch betrouwbaarder dan een GPS, die van slag is. Maar eens goed na laten kijken dat ding, ergens bij een Garminwinkel in Z. Afrika.

We overnachten bij de Katsedam, een samenwerking tussen Lesotho en Z.Afrika. Het stuwmeer is aangelegd door Z. Afrika en dient als watervoorziening voor o.a. Joburg en Pretoria. Een mooi staaltje techniek. Als we verder willen reizen over de dam, blijkt dat niet te kunnen. Er moet eerst 20 rand betaald worden voor een tour met uitleg over de dam...van anderhalf uur. Zover gaat onze interesse niet en na veel soebatten, mogen we onder begeleiding naar de overkant.

Tot aan Ha Lejone gaan we over asfalt, daarna wordt de weg snel slechter tot we niet sneller kunnen dan 20 km per uur over zand en keien. In een wonderschone omgeving, dat wel. We kamperen bij een guesthouse in Molumong: nog in geheel authentieke staat van verval. Ook de mensen leven nog zoals een paar honderd jaar geleden.

Er is geen elektriciteit bijv. - kaarslicht dus. Goten komen naar beneden en ook zijn er links en rechts wat muren ingestort. Ossenwagens en mannen te paard in de omgeving, schaapherders enz. Het is een speciaal plekje

 

Het laatste stuk weg voert langs de diamantmijnen, daarna is het niet veel meer dan een pad. Onderweg moeten we een paar keer wachten. Deze "weg" moet worden geasfalteerd tot in Z. Afrika, dus ook de beroemde Sani Pas wordt dan geasfalteerd. Voorlopig schiet het nog niet echt op. Stukken bergen worden opgeblazen door (alweer) Chinezen. Voor wie de weg er moet komen is ons een raadsel. Als we twee tegenliggers zijn tegen gekomen is het veel. Zo slecht als de weg is, zo mooi is de omgeving: stroomversnellingen, watervallen, groene weiden met heerlijk geurende bloemen. We zijn blij dat we het nu zien - want hoe zal dat straks zijn??


DE GRENS EN HET CARNET

Bij de Sani Pas moeten we de grens over naar Z. Afrika. Lees nog even het begin van dit verhaal en lach met ons mee. Nadat de paspoorten zijn afgestempeld, kijkt de douanebeambte naar het carnet. En weet absoluut niet, wat hij er mee aan moet. Uiteindelijk krijgt Ronald zijn stempel om het carnet op de goede manier af te stempelen. Opgelucht plaatst de man zijn handtekening...als ze dat in Pretoria wisten...



De Sani Pas is berucht en beroemd. Je staat hier op het dak van zuidelijk Afrika. En het is de enige grenspost aan de oostkant en ontzettend steil. Wat je noemt een uitdaging. Er zijn dan ook veel Z. Afrikanen die heen en weer rijden, alleen voor de kick. En kicken is het. Met de auto in de lage gearing , soms in zijn 1e versnelling, hobbelt de Toyota de steile hellingen af over de nauwe zand/keienweg met krappe haarspeldbochten. O ja, als je omhoog komt, heb je voorrang. Dus we moeten ook aan de kant op dit nauwe pad. Maar een uitzicht, geweldig. Eigenlijk is deze weg spannender dan de dodenweg in Bolivia.

 


TERUG NAAR DE KUST

In Z. Afrika proberen we het geld uit Lesotho te wisselen. Omdat we buitenlander zijn, wil de FNB bank ons dan wel "helpen" - tegen 10% commissie. In Lesotho kun je ook met de Rand betalen, dus nooit geld trekken daar, maar meer cash meenemen uit Z. Afrika. Maar we kamperen op een camping, waar we niemand kunnen vinden om te betalen, dus daarmee hebben we de commissie weer "terugverdiend".

Volgens de Lonely Planet is Kokstad alleen maar een functionele stad. Voor ons in ieder geval zeker. We slaan in bij de supermarkt, tanken diesel en gaan dan naar het privé-ziekenhuis. In Pretoria ben ik gevallen en de pijn gaat maar niet over. Voor de zekerheid laat ik een foto maken. Ik loop dus al een dag of 14 met een gebroken botje in mijn hand! Ik mag kiezen: gips of een brace, die af kan bij douchen e.d. De brace dus. Bij alles wordt me eerst de prijs gezegd. Foto: 200 Rand.Gips kost 1000 Rand. Zouden er mensen zijn, die dan zeggen: doe dan maar niet??

En vlak nadat we de stad uitrijden, geeft een lampje op het dashboard aan, dat de sper op de voorwielen staat. Even nakijken dus bij de Toyota-garage. Alle monteurs vergapen zich aan de auto en het euvel wordt gratis verholpen.

En dan gaan we snel op pad: naar Port Edward, het begin van de wild coast.

Reacties


1
Frits Asselbergs
14/03/2013 19:40
Mooie verhalen !
Hier sneeuwt het!

Groeten,

Frits en Ingrid
2
Jan Oerlemans
15/03/2013 14:39
weer een heel leuk/goed/informatief verslag. Wordt de auto voor iedere foto eerst gewassen?
gr, Jan
3
Piet Pam van Antwerpen
16/03/2013 16:27
Ons het julle by Silverstreams naby Underberg ontmoet waar ons met die Woonwa gekamp het hoop dat alles met julle wel is het die Voertuig by Addo gesien maar kon julle nie kry nie. Geniet julle reis - Groete Piet & Pam
4
agnes en hein
25/03/2013 13:11
heimwee naar het ziudelijkhalfrond bij het lezen van jullie belevenissen
5
Claudia und Franz
26/03/2013 18:32
Hallo ihr beiden, tolle Geschichte und wir beneiden euch um den sani Pass . Ganz liebe Grüße aus dem kalten Bayern

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »