WAT EEN WEEK

maandag 21 juni 2010

FLORIANOPOLIS


Na de lunch in het oesterrestaurant komen we bij het prachtige gelegen huis van Henny en Eduardo waar we gezellig op de koffie gaan. Het huis staat te koop want voor het werk moeten ze verhuizen naar Blumenau. De volgende morgen moeten we héél vroeg op voor DE wedstrijd. Om 08.30 zaten we voor de buis in de kroeg samen met nog 1 Nederlander, die ook al in Brazilië woont. Hij zit in het onroerend goed, dus we geven hem het adres van Henny. We zagen oranje winnen, al hadden ze wel hulp van de tegenstander nodig.

De mooiste gedeeltes van het schiereiland hebben we inmiddels wel gezien; we nemen afscheid van Martin en bedanken hem voor zijn hulp. En wie weet, komen we hem weer ergens tegen...



PORTO BELO

Je vindt hier prachtige koraalriffen en we hadden het plan om te gaan snorkelen. Jammer genoeg is hier weer alles dicht. Winter hé? Ja hoor, met 25 graden en alle mensen in korte broek en op slippers is dat nauwelijks te geloven! Hier ga je pas naar het strand als het min. 35 graden is.
Een Braziliaan die ons bij de camping ziet zoeken, vraagt of hij de volgende morgen terug kan komen om foto's te nemen van de auto en regelt en passant dat we hier kunnen blijven staan, want officieel is die dicht. De (gelukkig) Duitssprekende eigenaresse wil hier niets voor hebben!

In het plaatsje zien we de wedstrijd van Brazilië in een strandbar met zeker 100 dolenthousiaste Brazilianen. Heel Brazilië zit voor de buis, de bedrijven gaan dicht. Het heeft ook geen zin om mensen weer terug te laten komen, want die zijn toch in de olie. Of om het verdriet te verdrinken of zoals in dit geval, de overwinning te vieren. Auto's met vlaggen rijden toeterend door de straten en er wordt heel wat vuurwerk afgestoken. Alsof ze de finale al hebben gewonnen.


NAAR DE BERGEN

We hebben de stranden en steden inmiddels wel gezien en rijden richting Iguazu door een prachtig berggebied. We hebben het adres van een mooi gelegen B&B, maar als het ons uiteindelijk is gelukt om het te vinden, blijkt dat de eigenaar van huis is. Maar het is zo mooi, dat we besluiten te wachten tot hij terugkomt. Hij werkt alleen nog maar in het weekend en de volgende morgen rijden we dus weer terug. Het weer is dramatisch slecht, we kunnen nauwelijks de volgende berg zien.
Volgens de weersverwachting wordt het de eerstkomende dagen ook niet beter. We zitten in het koudste en natste gedeelte van heel Brazilië, toch knap gevonden van ons hé.




ONGELOFELIJK, ONVERGETELIJK LAGES

De auto heeft toch niet genoeg aan de zelf gemaakte onderdelen in Uruquay. Martin had voor ons kontakt opgenomen met een leverancier van Emu, die in Lages zit. Als we er langs rijden, begint een ongelofelijk verhaal.

We maken er kennis met een heel Braziliaans gezin. Op het aangegeven adres zit een auto-verhuurbedrijf, waarvan de zoon Gustavo die de onderdelen importeert, niet aanwezig is. De dochter Paula spreekt vloeiend Engels en geeft daar ook les in. Zij tolkt voor ons met haar vader Sergio, die ingenieur is. De onderdelen moeten uit Amerika komen en dat gaat zeker een week duren. Sergio stelt voor om ze (weer) na te laten maken ditmaal van autobanden. Ronald en Sergio gaan op weg naar een vriend, Willy, die een exacte kopie weet te maken. Paula en ik hebben het gezellig op het kantoor van het bedrijf. Ronald heeft inmiddels een groot vertrouwen gekregen in Sergio en Willy en legt uit dat we ook een acculader zoeken. Ze brengen ons er heen, helpen bij de aanschaf van het ding en rijden ons zelfs naar de camping 10 kilometer verderop! We krijgen het telefoonnummer van Paula voor het geval we nog hulp nodig mochten hebben. We nemen hartelijk afscheid.


HET VERVOLG

De volgende morgen gebeurt er iets héél vervelends. Ronald krijgt kokend hete koffie over zijn arm en dat komt behoorlijk aan. Ik vind dat we naar het ziekenhuis moeten en het duurt even voordat ik Ronald daar ook van heb overtuigd. En dus bellen we toch weer Paula voor het adres van een goede arts. We worden naar haar toe gereden door de eigenaar van de camping en samen met Gustavo rijden ze ons naar het ziekenhuis. Als we te lang moeten wachten op hulp en Ronald duidelijk pijn krijgt, nemen ze kontakt op met hun moeder Olivette. Binnen 10 minuten zijn we in een privé-kliniek en de arts, een plastisch chirurg is onderweg! Die komt vrijwel tegelijkertijd binnen met Olivette, die ook polshoogte komt nemen. Ronald gaat samen met Gustavo naar binnen en komt naar buiten met een behoorlijk verband en een recept voor verband en zalf. Het verband moet 2x per dag worden verwisseld. Als we hebben afgerekend, worden we naar de apotheek gereden, waar alles wordt aangeschaft.


En dan... worden we ook nog uitgenodigd door deze familie voor de lunch. We komen terecht in een Braziliaans restaurant met een buffet met allerlei heerlijkheden en ook typische streekgerechten.
We krijgen uitleg over allerlei gerechten, heel leuk. Zo worden veel dingen gemaakt van de pinzao, een soort noot van de pijnboom, die alleen in de koudste streken van Brazilië groeit. Er is zelfs een speciaal machientje om die dingen te pellen. Er worden zowel hartige als zoete gerechten mee gemaakt.




Alleen Sergio spreekt geen Engels, maar dat wordt opgevangen door de rest van dit buitengewone gezin. Iedereen heeft zijn eigen bedrijf, Paula een call-center, Sergio is eigenaar van boomplantages, Olivette van het verhuurbedrijf en Gustavo is importeur. Na de lunch neemt Gustavo ons mee en laat ons zien hoe het hier toegaat bij het terreinrijden en dat is een ervaring op zich. Maar niet voordat we beloofd hebben om mee terug te komen naar hun huis voor de thee met lekkers.......

En wat voor een huis! Het is zo groot, dat ze 6 aangrenzende buren hebben. En prachtig ingericht, we durven hier niet met vieze schoenen naar binnen. Ook geen probleem, die worden direkt schoongemaakt. Olivette heeft een heerlijke notentaart gebakken en we krijgen een paar soorten thee mee voor de rest van de reis. Zowel Sergio als Gustavo rijden 4x4 rally's, Sergio is zelfs Braziliaans kampioen geweest. Op zolder staan dan ook zo'n 250 trofeeën. Olivette gaat daar op een creatieve manier mee om. Ze maakt er presenteerschalen en fruitschalen van. Paula lijkt het meer iets om al dat zilver te smelten en er iets moois van te maken. De familie houdt ook van reizen, is zelfs in Europa geweest en Gustavo zelfs in Nederland! Binnenkort gaat hij op zakenreis naar China.

De avond verstrijkt in een gezellige sfeer. Eigenlijk wil de familie dat we bij ze logeren maar dat gaat ons toch te ver. We willen deze schatten van mensen niet te veel belasten, ze hebben zoveel voor ons gedaan. Dit zullen we NOOIT vergeten en hopen dat we ooit iets dergelijks voor ze terug kunnen doen.


EN DAN

is zondag onze huwelijksdag. Vandaag zijn we 35 jaar getrouwd, maar hebben het idee dat we dat gisteren hebben gevierd. We staan eigenlijk niet op een camping; het is eigenlijk meer een toeristisch complex; we hebben er een huisje bij en daar kunnen we gebruik maken van douche en toilet. En we hebben een open haard. (niet gek met dit weer) Verder krijgen we 's morgens een uitgebreid ontbijt met verse jus en vers gebakken brood!

We slapen in de camper, dat wel. Maar dit huisje is heel handig, al was het alleen maar voor het verbinden van Ronald.

Voor ongeruste familie en vrienden: het gaat al een heel stuk beter met hem.

Reacties


1
Ruard
22/06/2010 06:48
Nou wat een verhaal weer!!
Even voor de duidelijkheid aangezien mijn moeder de verhalen schrijft en dit is vergeten te melden: Rini heeft de hete koffie per ongeluk over mijn vader heen gegoten. Zo ma, dan is het verhaal nu compleet.
2
Ma Pa
22/06/2010 14:13
Dat van de oorzaak koffie, had ik ook wel gedacht, maar gelukkig gaat het weer goed, alsnog gefeliciteerd met jullie trouwdag,wij konden niet eerder reageren, waren een paar dagen in Zeeland. morgen 23-06 zijn wij 59 jaar getrouwd, maar dat wisten jullie wel?jullie maken wel veel mee, leuk om zoveel verschillende mensen te ontmoeten,met het voetballen gaat het wel goed en jullie kunnen het dus goed volgen, tot ziens dmv skypen
3
Gustavo
24/06/2010 16:05
Hello Ronald and Rini. It was very nice to know you. You guys are a great couple! If you need any help in Brasil, count on us! Have a good trip and we will continue to follow you by internet. Byee!! Gustavo, Olivette, Paula and Sergio
4
Elleke
25/06/2010 15:44
Haha Ru! Kon je het niet laten..? ;)

Wat een verhaal Ronald en Rini. En uiteraard van harte met jullie 35 jarig jubileum!

Liefs Elleke
5
marjolijn
28/06/2010 12:55
Wat had ik nou gezegd, doe voorzichtig!!!!!
Maar goed het avontuur gaat verder.
Hartlijke gefeliciteerd met jullie 35 jarig huwelijk.

liefs van die kleine.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »