WEER OP PAD

zondag 04 maart 2012

WEER OP PAD!!

 

Afscheid en vertrek

 

Het moeilijkste van reizen is vertrekken. Afscheid nemen van familie en vrienden voor langere tijd. Op het laatste moment toch nog een afscheidsborrel in de Notabelen in Doorn. Afscheid van Rutger ,Meike en Shanna, ons 1e kleinkind met wie we al zoveel hebben meegemaakt… En als laatste van Ruard, die ons uitzwaait.

Na 2 uur rijden we langs mijn vader en dan zijn we weg uit Nederland. In München moeten we nog het Carnet de Passage ophalen, het paspoort van de auto. En daar wonen ook onze medereizigers Brigitte en Wolfgang, waar we logeren en met wie we nog een leuke 2 dagen hebben.

In Oostenrijk tanken we bij Halle West op het industrieterrein, een tip van Wolfi, waar we heel blij mee zijn. Het scheelt 0,10 met de tankstations aan de Autobahn en heel veel met de Italiaanse tarieven. En op 270 liter die we tanken, is dat een heleboel. We kamperen voor de 1e keer  aan het Gardameer, waar we mooi weer treffen.

Aan de kust bij Ancona is het zo honds slecht, dat we direkt de boot opgaan naar Griekenland. Als we via internet in Nederland hadden geboekt, zouden we 2x zoveel hebben betaald. Tot onze verbazng kregen we nu een gratis hut en diner.  We ontmoeten een Irakees met vrouw en kind, die zijn familie daar ging bezoeken.  Irak was voor ons te gevaarlijk, zei hij en Iran is veilig maar zó streng..niet leuk meer. Verder kontakt leggen met medepassagiers valt niet mee, Grieks is niet te verstaan en het Griekse alfabet lijkt niet op het onze.

 

GRIEKENLAND

Is een schok!  Natuurlijk er is crisis, maar zo erg hadden we het toch niet verwacht. De Grieken zitten in een diepe depressie, en niet alleen in een economische! Winkels zijn dicht(gespijkerd), gebouwen staan leeg of zijn half afgebouwd. De wegen zijn tolwegen, gefinancierd door de EG en vrijwel verlaten. Niet zo gek als we horen, dat een ritje met de auto naar Noord-Griekenland rond de 300 euro kost met de auto en met de bus 90,- voor een retour. Sommige wegen zijn ook nooit voltooid. En praktisch nergens hebben we toegang tot internet, behalve op de camping. Een tegenvaller waar we niet op gerekend hebben.

In Athene wordt het stadscentrum na sluitingstijd hermetisch afgesloten door ME. Luguber.. In een Carrefour is meer personeel dan er klanten zijn, ik voel me er niet op mijn gemak. Mensen zien er eigenlijk allemaal sjofel uit. Griekenland is tot stilstand gekomen en is de klap nog lang niet te boven.

We hebben dringend een kaart van Griekenland nodig. Als we die eindelijk vinden, is die natuurlijk in het Grieks… en zelfs plaatsnamen lijken niet op de namen in een “normaal” alfabet.  Als mijn Apple-computer niet oplaadt, worden we naar de Applestore verwezen:  langs Mediamarkt tot aan de Lidl, daar de volgende weg rechtsaf. Dan kom je langs Ikea en daarnaast zit in de nieuwe shoppingmall de Apple. Klopt als een bus, met dank aan alle grote winkelketens. Bij Apple krijg ik het adres van de winkel in Istanbul, de kabel is stuk en garantie, maar dat duurt een paar dagen. Tja, weer wat te doen in Istanbul! Gelukkig werkt Ronalds computer nog wel.

 

Vlakbij Athene staan we op een camping en met de taxi zitten we in een wip bij de Acropolis, die we uitgebreid bekijken. Alleen bij alle ruïnes werd er druk gerestaureerd – nu staan alle kranen er stil. In het Archeologische museum kijken we onze ogen uit. De collecties daar zijn niet te bevatten; daar heb je jaren voor nodig. Aardig onderpand voor Europa! Op het beroemde plein van het Parlament zien we de wisseling van de wacht in hun kleurige kostuums. Het plein is overal afgezet met hekken en er is overal ME.

We hebben er genoeg van en vertrekken naar het noorden, richting Istanboel. Wild kamperen is in Griekenland nooit een probleem. Langs de kust, bij een jachthaven of in het noorden bij de wetlands en in een verlaten steengroeve; we staan overal rustig. Onderweg komen we langs de berg Olympus.

Eindelijk begint ook het weer een beetje op te klaren, we zitten zowaar buiten te eten. Langzaam krijgen we het gevoel voor het reizen weer terug. Het is tenslotte wel weer wennen aan een nieuwe auto en lang verblijf in Nederland.

 

TURKIJE

Voor Turkije kopen we een visum aan de grens, die we verder vrij vlot kunnen passeren.  Het is er rommelig, er ligt veel vuil, maar…het bruist er. Veel auto’s op de weg,  drukke winkelcentra en er wordt gebouwd en gebouwd. Een wereld van verschil met Griekenland.

 

ISTANBUL

Een metropool strekt zich voor ons uit – geconcentreerd rijdt Ronald door een wirwar van wegen, ondersteund door het navigatiesysteem. Maar als we in het historisch centrum komen, gaat het fout. Want waar laten we in godsnaam dit bakbeest van een auto? Bij elk hotel wordt gewoon aan de straat geparkeerd, daar gaan we echt niet aan beginnen. We doen navraag bij een hotel en we krijgen het adres op van een hotel met parkeerplaats. Alleen we rijden verkeerd en kunnen nergens terug, omdat de auto te hoog is voor de tunneltjes;  Ronald moét soms wel door 1-richtingstraten, waardoor de stemming tot ver onder vriespunt daalt.

Ineens zie ik een hoge parkeergarage, waar we dan ook direkt de auto neerzetten en we zien woensdag wel hoe we er weer uit moeten komen. We noteren het adres 3x en voor de zekerheid neemt Ronald nog een foto. De bagage hebben we opgepakt en nu nog een hotel. We staan op straat zonder Turkse lira, want geld opnemen – daar hebben we even geen tijd voor gehad. Geen taxi dus en we hebben geen idee in welk stukje Istanbul we verzeild zijn geraakt. Dan zien we een Best Western Hotel en besluiten het hier maar te proberen. Het hotel is vol, maar we kunnen er morgen terecht. Deze nacht regelen ze een ander hotel voor ons en ze bestellen een taxi.

 

HET GEVECHT MET HET LAKEN…

Het Sunlight Hotel heeft inderdaad een kamer voor ons; en wat voor één. In heel Zuid-Amerika nergens zoiets gezien  en trouwens nergens zouden we zoiets hebben genomen. Maar ja, voor 1 nacht en alles verder vol…vooruit dan maar. Het bed is krap maar het ergste blijkt het laken. We krijgen sterk het vermoeden dat we een 1-persoonskamer hebben getroffen. Bovendien blijft de lift blijkbaar af en toe steken. Want als we beneden staan te wachten, staat de lift boven stil, loopt de receptionist naar boven om het ding te resetten. Het hotel is behoorlijk luidruchtig, als iemand wil douchen, weet de buurman het ook. Verder zit het hotel tjokvo l Nederlanders en het is te hopen dat alleen onze kamer zo’n drama is. We gaan snel naar het andere hotel, waar we voor dezelfde prijs een 3-persoonskamer treffen, voorzien van alle moderne gemakken.

Het verkennen van Istanbul is voor de volgende keer.

 

Reacties


1
corrie couperus
06/03/2012 20:22
Ha, na een drukke week met veel kleinkinderen heb ik weer tijd om jullie te volgen. wel even goed Istanbul 'doen' hoor. Leuk! de brug met de vissers en de souk. Ik vroeg me af hoe ouders met kinderwagens door de straten en over de trottoirs van Istanbul gaan, maar met een camper valt dus ook niet mee.Tragisch van Griekenland. Morgen ga ik met Marjolijn en haar groep naar het Singer.schilders v.d. zee of zo.groetjes corrie
2
mohammad asrederakhshan FUNMAN
09/04/2012 09:21
hello
now i am at home
drive all the night and how nice to travel as you and your wife do
just have fun and enjoy the life
it was one of the great point of my trip to tabriz to know you
hope to see you soon again

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »