WEER OP REIS!

donderdag 18 februari 2016

TERUG NAAR AFRIKA


Zijn jullie na 6 jaar nog niet klaar met reizen? Wat willen jullie nog meer zien? Met zijn 2-en in zo'n kleine auto, daar moet je toch stapelgek voor zijn of worden? Vragen die ons nog wel eens gesteld worden. Ook zijn er veel mensen die willen weten, wat het allemaal wel niet moet kosten. Het valt niet uit te leggen, ben ik bang. Als het reisvirus je eenmaal te pakken heeft, kom je er niet zo makkelijk los van. Het is de ultieme vrijheid om te gaan waar je wilt en zo lang als je wilt. Natuurlijk missen we familie en vrienden ook, maar we kunnen ze niet meenemen als ze dat al zouden willen of kunnen.

Natuurlijk hebben Ronald en ik zo onze ‘meningsverschillen', of we nu reizen of niet. Wel is het zo dat we op reis dichter op elkaars neus zitten en dat je allebei meer flexibel moet zijn dan in een normale situatie. Reizen eist sowieso meer flexibiliteit en het maakt je ook inventief.

Maar goed, het moge duidelijk zijn: we gaan weer op pad! Onze auto is ons rijdend huis. In Nederland hebben we nog steeds geen eigen plek. Eind januari nemen we afscheid van familie en vrienden en stappen in de auto, die een renovatie heeft ondergaan. Eerst is alles nagekeken door Custom Campers; zo moest het tentzeil vervangen worden (met dank aan de chinese militairen). En vervolgens wordt de auto door AAI goed nagekeken en eventuele onderdelen vervangen.


FRANKRIJK EN SPANJE

We zijn nog maar net Nederland uit als we een berichtje krijgen van Stesi Dignef: als jullie in de buurt zijn, laat het even weten. We spreken af dat we koffie gaan drinken in Antwerpen bij het Pomphuys. Reizigers onder elkaar, gezellig dus, en voor we het weten, zijn we anderhalf uur verder.

De grijze lucht van Nederland verandert in mist, regen en af en toe natte sneeuw in Frankrijk en regen in Spanje. Vrij kamperen blijkt daar niet mee te vallen. Overal staan er borden: verboden voor campers. Logisch in de zomer misschien, maar nu? Maar goed, in het vrijwel uitgestorven San Miguel staan we vlakbij een restaurant op een grote parkeerplaats.


SPANJE

Pas ter hoogte van Valencia wordt het beter. Via Facebook hebben we afgesproken met David en Jayne van Lizzybus. Ze staan al een paar maanden op de camping van Santa Pola bij Alicante. Lizzybus is hun Defender waar ze ook al een jaar of 6 mee de wereld rondreizen. De auto had nogal wat problemen en die zijn in Engeland allemaal de wereld uit geholpen m.b.v. sponsors na een BBC-documentaire over hun reis. Lizzybus is een beroemde auto geworden. Maar als een echte Landrover houdt ze van verrassingen: er is nu speling op het stuur, waarvan David nog niet weet, wat het is.

Op de camping zijn Lizzybus en wij vreemde eenden in de bijt: dit is een overwinteraars-paradijs. Er staan vnl. pensionado's met grote en nog grotere campers of caravans gedurende enkele maanden per jaar. En velen komen elk jaar weer terug. Leuk om even mee te maken, vooral omdat het weer ook meewerkt. David en Jayne krijgen ook nog bezoek van Wendy en Steve en er worden heel veel verhalen verteld. Onze overburen merken 's avonds op: wat hebben jullie allemaal veel meegemaakt!


TARIFA

Maar er wachten nóg meer mensen op ons in Spanje: in Tarifa staan Frans en Nelke met hun kinderen en hun auto: 1World4Travel. Na even zoeken vinden we een groot terrein met allemaal her en der staande campers. Frans en Nelke zijn makkelijk te vinden, niet alleen is de auto de grootste, maar ook de kleurrijkste. Een tweetal grafitti-kunstenaars uit Barcelona heeft zich er op uitgeleefd. Frans en Nelke staan nog aan het begin van de reis en ze kennen nogal wat tegenslag. De auto is niet afgebouwd zoals ze het graag wilden en heeft nogal wat problemen. Intussen maken ze er het beste van in Spanje.

We hebben een paar heerlijke dagen met stralend weer, barbecues, een wijntje of gin tonic e.d. Dan slaat het weer om en we gaan Tarifa een dag onveilig maken. We kijken bij de haven wanneer de boot naar Marokko vertrekt, we nemen water in en eten een hapje in een leuk restaurantje. Terug op het kampeerterrein zoeken we een plaats zoveel mogelijk uit de wind, die fel aangetrokken is. In de avond staan we bijna tegen de auto van Frans en Nelke aan, zodat de tent niet teveel wappert. Er kan niet veel misgaan, maar het lawaai kan je knap uit je slaap houden.

De volgende morgen komen er nog een paar Nederlanders langs: Pier en Jacqueline met hun 2 honden en John met zijn camper. Zij vertrekken de volgende dag al naar Marokko en we spreken af dat we elkaar daar weer treffen.

Dan gebeurt er iets heel vervelends: op dit vrije terrein staan ook minder betrouwbare figuren. En 1 van hen heeft minder goede bedoelingen met de jongens van Frans en Nelke. Terwijl hij bij ons aan het vuur van een wijntje dronk, heeft hij hun zoon uitgenodigd om mee te gaan naar zijn camper. Om een lang verhaal kort te maken: de man blijkt een pedofiel. Er ontstaat behoorlijk wat commotie, want de jongen vertelt zijn ouders wat er gebeurd is. En de man vindt niet alleen Frans maar ook de buren en Ronald tegenover zich. Niet één van hen weet hem echter zo te raken als een vrouw van 1.60 m: ze is een kei in martial arts en raakt hem in 1 keer goed. De man sluit zich op in zijn auto en roept dat hij niet weg gaat. Als ze dat willen, moeten ze de politie maar inschakelen. Hij heeft er nooit op gerekend, dat dat zou gebeuren. Maar de guardia civil kent geen mededogen. Als ze de verklaring van Frans en zijn zoon hebben, wordt hij opgehaald en er volgt een rechtszaak. Wij zitten al in Marokko als we horen, dat hij voor 8 maanden de cel ingaat. Dat is nog eens ‘snelrecht'.

 

MAROKKO

Wij zijn dan al met de ferry over naar Marokko, een reis van ca. 45 minuten over een woelige zee. We hebben het gevoel dat we de enigen zijn, die niet zeeziek zijn. Maar het is goed, dat de reis niet veel langer duurde want ik word wel beroerd van al die kotsende mensen. Aan boord worden ook de passen gestempeld. De eerste stempels in onze nieuwe passen worden natuurlijk op de laatste bladzijde gestempeld (Arabisch). We moeten nog even langs de douane en dan zijn we in Tanger, dat we verder niet bezoeken.


CHEFCHAOUEN

Oftewel de blauwe stad. Hier staan we op de camping municipal waar ze wel heerlijk warme douches hebben. Die kunnen we goed gebruiken na een weekje vrij kamperen en alleen maar ‘kattenwasjes'. In het stadje proberen we een lokale SIMkaart te kopen. Dat gaat niet zo simpel: eerst registreren bij een lokale verkoper, dan naar het Maroc Telecom kantoor om krediet te kopen en dan weer terug naar de verkoper om internet bij te kopen. Daar kun je zo maar een uurtje mee bezig zijn. De verkoper wil onze telefoon ook naar het kantoor laten brengen door zijn neef. Dát doen we toch maar niet. Beiden zijn beledigd; maar voorzichtigheid gaat voor.

Er is een gezellige sfeer in dit levendige stadje. Maar nergens kunnen we een kaart van Marokko kopen, die we blijkbaar vergeten hebben. Gelukkig ontmoeten we een Nederlands echtpaar op de camping die op de terugweg zijn. We zijn heel blij met hun kaart.

 

FEZ

Ook in Fez staan we op een luxe camping; Diamant Vert, zo'n 10 kilometer buiten de stad. Ongelofelijk hoeveel mensen er in Marokko overwinteren of een paar maanden rondreizen. In Fez strijkt een ploeg Duitsers neer, die allemaal achter de reisleider aanrijden en in een cirkel om hem heen parkeren. Komisch om te zien. En allemaal tegelijk de wc's legen en vervolgens de auto's achter elkaar wassen. Zonder er bij stil te staan, dat in dit gebied water schaars is. Een andere Duitse kampeerder kan het niet aanzien en spreekt de groep er op aan. "Het is toch niet verboden?" krijgt ze te horen....

Een Zwitserse overlander kijkt onze auto van voor naar achter helemaal na, loopt alle naden na, kijkt op de foto's van de bouw van de auto. Hij is er meer dan een uur mee in de weer en wil dan ook nog de motor bekijken. Met verbazing zie ik het allemaal aan. Ronald is er maar druk mee.


DE OUDE BINNENSTAD

Fez bestaat uit drie delen: de oude stad (1200 jr oud); de nieuwe(!) stad 700 jr oud en de Ville Nouvelle uit de 20e eeuw.

We trekken een dag uit voor het bezoeken van de Medina in Fez. Veel mensen doen dat met de gids; we gaan liever alleen - de gids geeft of veel te veel informatie òf neemt je mee naar allerlei winkeltjes met troep die je echt niet wilt hebben.

Vanaf de parkeerplaats blijf je naar beneden lopen door de medina. We beginnen met een ontbijt, waar een pain au chocolat geen chocolat blijkt te hebben. Dat is overal in Marokko zo, volgens de eigenaar. Maar hij brengt een schoteltje Nutella. Zo blijkt een dakterras met panoramic view een uitzicht over de satellietschotels te hebben. Als je over de muur heen kunt kijken, dan. Het is maar een klein terras, zegt de eigenaar. Ja, ja, ...

Bij de moskeeën kun je als niet-moslim niet naar binnen. Ronald wil weten waarom niet. Tenslotte hebben we al heel wat moskeeën wèl van binnen gezien. Nou, hier niet, zegt de man. En daar blijft het bij. De vaklieden in de kleine winkeltjes in de medina zijn een boeiender schouwspel. Er worden weer veel foto's genomen. Zelfs bij de looierijen waar een misselijk makende geur hangt. Volgens de reisgids een middeleeuws tafereel in de 21e eeuw. Jammer genoeg zijn de ververs niet te bekijken, dit gedeelte wordt gerestaureerd. Er is ook een groot gedeelte met parfumeurs en zeepjes, kruiden etc.

Bij de koperslagers is een aardig pleintje met een terrasje, waar we moe op de stoelen zakken. Mensen kijken blijft ook een leuke hobby. Aan het einde van een vermoeiende dag staan we in de file. Er zijn een aantal wegen afgesloten door een demonstratie. Waarvoor blijft onbekend, maar er is een grote hoeveelheid politie en militairen op de been voor een paar honderd man.


NAAR MARRAKECH

De volgende dag gaan we verder naar het zuiden. Het verkeer levert eigenlijk nergens problemen op totdat....een buschauffeur bij een rotonde Ronald met een grote grijns de weg afsnijdt. Allemaal niet erg, maar we moeten een noodstop maken en daar heeft de achterligger geen idee van. Die raakt de achterkant van onze Toyota met zijn Peugeot 5. In een flits haalt Ronald de bus in en zet de auto er voor. De man in de Peugeot volgt. Ik krijg een dikke zoen van de buschauffeur die zich in allerlei talen verontschuldigt. Het is zijn fout, zegt hij. Daar kunnen we het over eens zijn. De chauffeur van de Peugeot en de buschauffeur praten verder in het Marokkaans. Dat lijkt ons een goed moment om afscheid te nemen. We hebben verder niks en kunnen ook niks toevoegen. Na een paar kilometer zien we politie richting de rotonde rijden...

We overnachten ergens in de bergen op een kleine camping met prachtig uitzicht over de rivier. Marrakech bereiken we de volgende morgen en daar ontmoeten we Pier en Jacqueline en John weer. Eind van de week willen we met zijn allen de woestijn in rijden. Tot die tijd hebben we een paar aangename dagen in Relais de Marrakech, waar Hans Dekker (FB-vriend) speciaal voor ons langs komt. Of we samen door West Sahara en Mauretanië kunnen rijden. Hij heeft een paar spannende routes. Daar moeten we eerst nog even goed over nadenken, zo lang zijn we nog niet in Marokko.

In Marrakech gaan we in de loop van de dag ook naar de Medina en het beroemde marktplein. Eerlijk gezegd valt het ons een beetje tegen, het is erg toeristisch. Zo eten we aan een van de voedselkramen voor 50 euro (met 3 personen). De Nederlands/Marokkaanse buurman vindt het pure oplichting en gaat in debat met de eigenaar van het stalletje. Niet dat het veel zin heeft, iedereen moet gewoon betalen.


Maar waarschijnlijk eet je in de omliggende restaurants beter. Op het plein zijn verder veel straatartiesten. De kou jaagt ons al snel naar een bar waar we ons opwarmen aan een kop koffie.

Het campingleven kabbelt door: wassen, douchen, boodschappen doen en van de zon genieten met een wijntje. Vanaf morgen weer op weg.

Reacties


1
Gijs
19/02/2016 09:46
Leuk om te lezen dat jullie weer op pad zijn!
2
Berdien
24/02/2016 17:47
Wat hebben jullie in korte tijd alweer ongelofelijk veel meegemaakt zeg!
3
Corrie
24/02/2016 21:41
Entotic
4
Lieve
25/02/2016 03:59
Geniet verder van. Jullie avontuur, wij trachten dit ook te doen.
5
Corry Koedam
29/02/2016 10:27
Leuk dat jullie weer op stap zijn,dit gedeelte van Afrika is voor mij ook bekend terrein.
Weer heel veel reisplezier, groetjes Corry.
6
Walther Wind
29/02/2016 11:07
Heel veel plezier, avontuur en een behouden reis toegewenst!
7
inge
06/03/2016 16:07
Ook hier in Driebergen jullie site ontdekt en druk met lezen! Erg leuk en vermakelijk geschreven hoor, ga zo door! Heerlijk dat reizen, al doen wij het maar per 4 weken. Wie weet ooit later.......

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »