WELKOM IN BHUTAN

vrijdag 04 juli 2014

EERSTE BUITENLANDSE AUTO DOOR BHUTAN?

Bhutan is een vrij gesloten land, dat massatoerisme wil weren. Toeristen krijgen alleen een visum via een reisagent in Bhutan, die verder alles regelt. Het tarief hiervoor is 200-250 US dollar per dag per persoon! Accommodatie, eten, drinken, gids, transport - alles wordt van dit bedrag betaald. Je moet er heel wat voor over hebben om het land te bezoeken. Individuele reizigers zijn er nauwelijks en ook altijd door een gids vergezeld.


BEZIENSWAARDIGHEID EN EXPERIMENT

Het is dus vrij bijzonder dat we totaal onafhankelijk met eigen vervoer door Bhutan reizen. Volgens onze reisagent is dit een unicum. In ieder geval zouden we een gids moeten hebben. Dat moeten we bij de grens dan ook melden: "onze gids zien we in Trashigang". Overal wordt ons gevraagd waar onze gids is. In het verleden is door reizigers geprobeerd om illegaal het land binnen te komen. Dat is niet meer mogelijk: we worden in totaal 4x door politieposten gecheckt. In feite loopt er maar één weg door het land: van Samdrup Jonghkar (zuid-oost) naar Phuentsholing (zuid-west).

Ons tarief is uitgekleed: alle accommodatie/transport/gids etc. is er afgehaald, waardoor we minder dan de helft betalen van andere toeristen. We mogen 10 dagen in het land blijven, dat zou meer dan genoeg moeten zijn volgens de agent.


DE DOUANE

Door onze reisagent zijn de visa geregeld. We worden door de douane-ambtenaar hartelijk welkom geheten in Bhutan. Als hij de stickers van de vlaggen ziet, wil hij getuige zijn van het opplakken van de Bhutan-sticker. Ronald gaat direct aan de gang. De afhandeling van de auto ligt wat lastiger: niemand weet wat ze met ons aan moeten. Dit hebben ze nog nooit meegemaakt. De chef moet er bijkomen. We zullen het papier zuinig bewaren: kopiën van paspoort/rijbewijs/visa worden samengeniet met een kopie van het carnet met de gegevens van de auto. Daarop wordt in zwierige letters geschreven dat we toegang tot het land hebben. Special permit gouvernement! We kunnen het nauwelijks geloven!

De SIM-card die we ook hier kopen, kost meer tijd en geregel dan alle douane-formaliteiten bij elkaar. De man vat zijn werk serieus op: we zijn hier meer dan een uur kwijt.

We zijn nog maar net over de grens maar het verschil tussen India en Bhutan is direct merkbaar. Wat een rust! Bovendien is het land zo'n beetje het veiligste land ter wereld.

Alle overheidsdienaren in Bhutan zijn in het officiële tenue en klederdracht van het land. Ook de schoolgaande kinderen lopen er in. Een fleurig gezicht. Hoe verder we naar het westen rijden, hoe meer westerse kleding we zien.


OP WEG

We hebben nog geen uur gereden of we weten, dat we over de 175 km naar Trashigang minimaal 6 uur nodig hebben. De highway kun je hier beter vertalen als een ‘hoge weg' dan als snelweg. We hebben waarachtig wel meer bergwegen gereden, maar deze spaghetti van wegen heeft de GPS nog nooit eerder laten zien. De weg slingert niet alleen in haarspeldbochten, maar ook verticaal door het asfalt, dat nergens vlak ligt. En langs dorpjes, waardoor je weer kilometers terugrijdt.

Hellingen bezaaid met wouden, overal steil. Als er een stukje vlak is, staat er een huisje of een stupa met of zonder geluksmolens. Als je deze draait, kun je om een voorspoedig toekomst bidden. Met de klok mee er 3 maal omheen lopen. Je komt ze overal in Bhutan tegen. We vinden ze vooral leuk als watermolen; waardoor het geluk blijft stromen....

We kijken onze ogen uit hier. Mensen lachen en zwaaien ons overal tegemoet. Ronald fotografeert dat het een lieve lust is en niemand vindt het erg. Ze zijn hier erg fotogeniek in hun fleurige klederdracht. Maar we merken direct dat ze net zo naar ons kijken. Een buitenlandse auto met een wereldkaart en 2 blanken die hier ook niet veel gesignaleerd worden. Kinderen rennen van de ene helling naar de volgende om ons zo lang mogelijk na te kijken.

We komen hoger en hoger en het weer wordt koeler en koeler. Heerlijk vinden we het na de maandenlange hitte. Mist en regen is minder want daardoor missen we veel van de magnifieke uitzichten. Zo'n 30 kilometer voor Trashigang zien we een stupa met een overnachtingsmogelijkheid. Het lijkt wel speciaal voor reizigers ingericht. Er is een soort trekkershut en een overdekt ‘terras'. We slapen er heerlijk en als we de volgende morgen wakker worden, hebben we een schitterend uitzicht over de bergen.

Trashigang zelf zien we niet: door een aardverschuiving kunnen we er niet langs. Het opruimen ervan duurt zeker nog een paar uur. We besluiten door te rijden naar de volgende halte:


MONGAR

Dit is een leuk en gezellig plaatsje waar we even de tijd voor nemen. Dan belt de reisagent: gaat alles goed? En weten we wel dat er nog een pas komt van 4000 meter? Eh..alles goed, maar de pas nee...
Inmiddels zijn we er achter gekomen, dat het nog niet eenvoudig is om zelf te ontdekken waar de interessante plekken zijn. Er is geen goede reisgids te vinden en ook op internet zie je alleen de touroperators die in het oosten de highlights aangeven. Daardoor zullen we best het een en ander missen. Daar staan weer andere dingen tegenover.

We gaan vrij snel weer op weg naar de volgende bestemming Bumthang. Vlak voor de pas kamperen we in het Nationaal Park daar. Oost Bhutan is werkelijk uniek. Hier moet ook heel veel wild zitten, dat kan niet anders. Helaas moet je voor wandeltochten toch echt een ander seizoen hebben. Met de moesson zijn veel paden onbegaanbaar en door aardverschuivingen niet echt veilig. Toch zien we op onze kampeerplek veel vlinders, vogels, en klein wild. Meer dan in heel Z.O. Azië!
Bovendien zien we ook nog de zeldzame langharige langoer aap.

Op weg naar de pas zien we ontelbare watervallen - de eerste zetten we nog op de foto, daarna alleen de grotere. Ronald is daar zo mee bezig, dat hij iets anders helemaal mist. Als ik roep: ‘wouw wat een wereldfoto' ziet hij alleen de waterval. De stupa die als het ware tussen de watervallen geklemd staat en aan de bergwand hangt, is buiten beeld. Ik denk dat de foto genomen is, dus veel later komen we daar pas achter. Maar evengoed wordt er wat af geklikt.

Met verbazing zien we hoeveel werk er hier nog handmatig wordt gedaan. Zelfs het vegen van de weg met een takkenbos! Of asfalt maken in een oliedrum om dan kieren en gaten in het wegdek te vullen. Stenen in kleine stukjes bikken. Zand/grint/stenen scheppen op vrachtwagens. Ook in de landbouw gaat het meeste werk nog steeds met de hand.


BRUTO NATIONAAL GELUK I.P.V. BRUTO NATIONAAL PRODUCT

Bhutan is het eerste en enige land ter wereld dat niet met het inkomen van het land rekent maar met het welzijn van de bevolking. Dus behoud van de natuur, alleen duurzame ontwikkeling in de economische sector. Deze visie is geïntroduceerd in de zeventiger jaren en het land is daarmee de tijd ver vooruit. Toch valt het niet mee om het materialisme helemaal uit te bannen, ook al is Bhutan een door en door boeddhistisch land, waar het spirituele overal aanwezig is. Iedereen is vriendelijk en beleefd en als je iets afrekent, wordt het bedrag in ontvangst genomen met een ‘namaste' gebaar: handen voor de borst gevouwen en een lichte buiging.

Een vlek op het blazoen is de behandeling van de Nepalezen. Een groot aantal van deze bevolkingsgroep is uit Bhutan verdreven. En diegenen die er nog wonen, hebben de slechte baantjes. Of het bruto nationaal geluk ook voor hen binnen handbereik is, valt te betwijfelen.


URA

Ook leuk: waar is het plaatsje Bumthang in de gelijknamige vallei? We kunnen daar overnachten bij een hotel. Alleen de vallei heet zo, er liggen meerdere plaatsjes in. Een er van is Ura, waar we langs een modderig hellinkje naar beneden glibberen.
Er staat een dzong/klooster waar een ceremonie aan de gang is. We worden uitgenodigd om mee te doen en krijgen les in het begroeten van Boeddha. Handen vouwen voor de borst, buigen, boven het hoofd houden en verder buigen. De ware gelovigen gooien zich dan plat op de grond - dit alles 3x.

We krijgen een plaatsje aan de wand en kijken toe naar een muzikaal geheel, waarna de monniken gaan bidden. Het is een ontspannen gebeuren. Er wordt links en rechts ook gepraat. Jonge monniken zien we ginnegappen, ééntje controleert even zijn mobiel. De vrouwen kletsen over van alles en nog wat en ondertussen mummelt de rest verder. We mogen overal foto's van nemen. Er wordt thee geschonken en rijst met boter/suiker geserveerd. Echt lekker vinden we het niet. Wat blijkt: het is yak-boter. Voor ons is het ranzig. Yak=jakkie.
Na een goed uur hijsen we ons overeind en bedanken iedereen hartelijk. Afscheid nemen kost moeite: willen we niet langer blijven of meer thee? Nee, we moeten verder.


JAKAR

Is zowaar toeristisch te noemen. Voor het eerst zien we hier echte restaurants en veel hotels. In de voorgaande plaatsjes zijn het allemaal ‘general stores' en iedereen verkoopt wat. Soms kun je er ook wat drinken. Hier gaan we naar de dzong die boven het dorp uittorent. Er wordt gerestaureerd hier, maar de Indiase timmerlieden laten mij toch even kijken. Ik roep Ronald nog, maar die is even ergens anders heen en ik heb het fototoestel niet bij de hand.

Niet alleen in Jakar, maar overal in Bhutan zie je mensen betel kauwen. Dat is een blad, dat ingesmeerd met wat kalk een geweekt tabaksblaadje met een stukje schors wordt dichtgevouwen. Het wordt vuurrood en op straat zie je overal rode plekken waar het sap is uitgespuugd. Sommige mensen zien er uit als een vampier, rode vlekken langs de mondhoeken en rode tanden, niet om aan te zien.


SWISS GUESTHOUSE

De bedoeling is, dat we hier op de parkeerplaats overnachten en gebruik maken van douche/toilet. Als we aankomen, blijkt het hotel gesloten. Tja, wat nu. Dan belt de reisagent: gaat alles goed? Ja, alleen....even later krijgen we te horen dat alles nu geregeld is.
Dat mag je wel zeggen! Het verschil kan niet groter zijn. We worden hartelijk ontvangen en krijgen thee. Een zoon van de eigenaar (die in Zwitserland werkt en even terug is) stelt ons een kamer ter beschikking. We zijn twee dagen hun gast! Dit is geweldig! We krijgen een kamer met fantastisch uitzicht op de dzong en het stadje.
Ook het eten is geweldig goed en...ze hebben hier Zwitserse kaas - zelf gemaakt. Dat is genieten. En dan nog Red Panda bier op de tap. Ook zelf gebrouwen. Een drukke familie en dit hotel kunnen we iedereen aanbevelen.

In Jakar gaan we nog even langs een ander klooster - als we naar de bijbehorende tempel gaan, blijkt dat niet mogelijk. Er is koninklijk bezoek! Aan het eind van de middag misschien? Op de terugweg zien we een aantal mannen druk in de weer met boogschieten, de nationale sport van Bhutan. Schitterend om te zien. De tempel is er niet meer van gekomen.

Naast de geluksmolentjes zijn er overal ook geluksvlaggetjes met gebeden erop te zien, vaak langs bruggen of op een hoog punt. Een ander opvallend gelukssymbool is de fallus. Geschilderd op huizen, maar ook als beeldjes, als je goed kijkt, zie je ze overal. Als Europeaan kijk je er wat vreemd tegenaan, maar hier is het heel gewoon.


WANGDUE

Dit is de eerste plaats met flatgebouwen en nauwe straatjes. Kamperen kunnen we hier niet en ook de plaats zelf vinden we niet de moeite waard. We reizen door en kunnen dan overnachten bij IT Hotel waar nog druk gewerkt wordt om de laatste puntjes op de i te zetten. Ronald wordt direkt uitgenodigd om 's avonds naar het Nederlands elftal te kijken. Ik hoop dat hij het redt. Want we zijn allebei behoorlijk moe. De voorgaande wedstrijden waren niet mogelijk door een kapotte TV en door een stroomstoring. Maar dit keer gaat het goed: zodra de wedstrijd is begonnen, is de slaap over.


PUNAKHA

In deze oude hoofdstad staat de belangrijkste dzong van het land. Hier is bijv. ook de koning getrouwd. Dit is werkelijk een prachtig gebouw dat je bereikt door een overdekte brug. Buiten mogen we fotograferen, binnen niet. En er wordt op gelet. Als we overal uitgekeken zijn, willen we even ergens koffie drinken. We rijden naar de achterkant en zien een bordje ‘guesthouse'. We rijden die kant op, maar vragen ons op een gegeven moment wel af of dit niet alleen voor de monniken is....

We rijden een stukje verder en installeren ons in een kleine boomgaard vlakbij de rivier. Een heerlijk plekje. Het water staat op, de stoeltjes staan en dan komt er uit het niets ineens een militair. "wat we hier doen". Nou, koffie drinken! Hebben we geen gids? Nee, zeggen we voor de tigste keer, we reizen met een ‘special permit of the gouvernement'. Niet helemaal waar, maar dat doet het altijd goed. Weten we wel waar we zijn? Dat gaat hij ons vast vertellen. U bent op de ‘royal grounds' daar ligt het 2e huis van de koning. Ik verslik me in de koffie als Ronald informeert of de koning het erg vindt, als we hier kamperen. We mogen de koffie opdrinken, maar de man blijft in de buurt tot we vertrokken zijn.


THIMPU

Vanuit Punaca is het maar een wipje naar Thimpu, de hoofdstad van het land. Normaal gesproken dan. In dit seizoen ligt dat even anders, ook al omdat er gewerkt wordt aan de weg. Bij een aardverschuiving moeten we een uur wachten voor we weer verder kunnen. De weg is bedekt met een dikke laag modder, waardoor er links en rechts auto's slippen. Her en der liggen rotsblokken en door de modderlaag zijn eventuele gaten niet zichtbaar. Een leuk circuitje, want vooral op het laatste stuk naar de stad willen mensen de verloren tijd weer even inhalen. Dan doemt Ineens een levensgrote Boeddha in de heuvels op. Daar ligt Timphu! We rijden dwars door de stad en komen daarbij op een 1-richtingsweg. Het kost nog even moeite om weer op de goede weg te komen. Daarbij zijn we gesignaleerd - we ontmoeten later in Paro iemand die zegt ‘ik heb jullie in Thimpu al gezien, toen jullie verkeerd reden'!

In Thimpu logeren we in een hotel, waar we een mooie suite regelen voor de helft van het tarief. Het is ook het eerste hotel ooit, dat ons bij aankomst al vraagt wat we willen eten 's avonds en ook wat voor ontbijt. Geen idee. Maak maar wat lekkers zeggen we. Of we Bhutanees lusten. Houden we van spicy? Ja, ook nog. En eerlijk is eerlijk: het eten is lekker. Maar we blijven het wel raar vinden, dat je het ontbijt nog niet achter de kiezen hebt en al moet zeggen wat je 's avonds wil eten. Dan dringt het bij ons door: ze zijn hier gewend aan groepen, waar alles al voor geregeld is.

Vanuit de wijde omgeving komen mensen naar onze auto op de parkeerplaats kijken. De man van de receptie vertelt aan iedereen hoe de auto er uitziet en waar we geweest zijn. En zonder gids. Alsof hij er zelf bij is geweest. Als we bij de auto komen, moeten we even laten zien aan de belangstellenden, waar we slapen, eten, drinken en koken. En Nederland, ja dat is ver weg, maar wel kent iedereen het Nederlands elftal.


BOEDDHA, PARLEMENTSGEBOUW, KLEIN TEMPEL, TEXTIEL MUSEUM

In Thimpu gaan we de volgende dag op pad als echte toeristen. Op weg naar de enorme Boeddha zien we een klein tempeltje op een heuvel, waar het erg druk is. We gaan er kijken en zien dat er hier (waarschijnlijk) een doopceremonie is. We kijken er rond, luisteren naar de muziek en gaan dan weer verder. We hebben namelijk het gevoel dat er gewacht wordt tot we weggaan.

De grote Boeddha is een toeristische trekpleister, maar het ding is nog niet eens af.
Zelf vind ik het beeld veel imposanter vanuit de verte, waar hij echt opdoemt vanuit de heuvels.

Bij het textielmuseum bewonderen we de prachtige koninklijke kostuums. Hier leren we ook, dat vrouwen een kira dragen en mannen een gho. Ze laten zien hoe alles moet worden gevouwen en geknoopt. Dat is nog een heel werk. Maar vooral voor mannen is het een ideale dracht. Is het warm, dan vouwen ze de bovenkant naar beneden. Is het koud, dan komt er een T-shirt onder en er worden kousen bij gedragen. Voor de vrouwen is de enkellange rok niet altijd makkelijk, vooral niet in het natte seizoen. Maar mooi is het wel.

We nemen een kijkje in de museumwinkel, waar inderdaad mooie dingen te koop zijn. Maar die auto is niet groot genoeg. Ook leuk is de weverij in de school vlakbij het museum. Het gebouw zelf is een mooi staaltje architectuur, zo wel modern als authentiek.

Na kantoortijd kunnen we de parlementsgebouwen bezoeken. Deze gebouwen zijn ook zeker de moeite waard. Alleen buiten mag gefotografeerd worden. En het nabij gelegen Kon. Paleis absoluut niet. En overal staan veiligheidsagenten die alles strak in de gaten houden. Als we weer bij de auto komen, staat er een hele groep mensen omheen, die rap aangroeit, foto's neemt met ons en zonder ons. En Ronald moet alweer de achterkant opendoen. Als we bezig zijn met de website zien we dat we de laatste tijd heel veel Bhutanese bezoekers hebben gehad.

Van bovenaf kijken we naar de uitgelichte gebouwen en paleis, een sprookjesachtig gezicht.


PARO

Wordt het laatste stadje waar we komen. Het eerste wat we hier zien, is onze reisagent, die nog steeds het geld van ons krijgt. Hij nodigt ons uit voor een diner in een hotel. Voor die tijd gaan we op weg naar het Nationaal Museum, dat iedereen eerst zou moeten zien voordat je verder Bhutan inrijdt. Vooral het natuurgedeelte, het oosten waar we doorheen zijn gekomen, heeft onze aandacht.

We wisten dat er veel wild moest zitten, maar dit hadden we nooit verwacht. Ter plekke besluit Ronald dat we nog een keer terug moeten, nu voor een safari. Iets dat we 's avonds met de agent bespreken, want zoiets is er eigenlijk niet. Niemand komt richting het oosten door de gebrekkige wegen. Voor 250 dollar per dag min. 3 dagen alleen in de auto zitten, is natuurlijk ook erg kostbaar. Toch zien we de radertjes bij de agent draaien.

Paro is vooral beroemd om het Tigers' Nest, het beroemdste klooster ter wereld. Het hangt als het ware hoog tegen de rotsen. Je moet er wel even voor uittrekken. Het is een steile klim die een goede conditie vraagt. Daarom gaan de meeste toeristen te paard. We zijn de eerste dag te laat om nog naar boven te gaan, maar zien wel een mooie overnachtingsplek, niet ver van het parkeerterrein.

We bezoeken nog de dzong, waar ik weer teruggestuurd word. Mijn nette T-shirt is geen correcte kleding, ik moet iets met een kraag aan. De auto staat strak geparkeerd en Ik kan alleen bij een gekreukte blouse komen die ik over het T-shirt aantrek. En dan weer terug. En na de dzongs die we allemaal al gezien hebben, is dit niet de meest attractieve. We komen nog langs een heel oud tempeltje, dat nog steeds in gebruik is. Maar we zijn eigenlijk gewoon te moe om nog veel te ondernemen. We lopen nog een keer door het dorpje, dat helemaal uit hotels, restaurants en winkeltjes bestaat. Alles is gericht op het toerisme.

Na het diner met de reisagent rekenen we af en vertellen van onze ervaringen, die hij graag hoort. Zoals we al vermoed hebben, is dit een experiment. Toch denkt hij erover om de volgende keer wel een gids mee te sturen. Dat lijkt ons niet echt nodig, we hebben ons prima gered. Misschien in verband met eventuele hogere inkomsten?


TIGER'S NEST OF TAKTSHANG KLOOSTER

De volgende morgen blijkt het nog een hele toer om paarden te regelen voor het eerste gedeelte van de tocht naar boven. Alles is geboekt! Dat hadden we kunnen verwachten natuurlijk. Maar met geld en goede woorden krijgen we toch 2 paarden.
En daar zijn we heel blij mee. De dieren zijn het geld dubbel en dwars waard. Er moet onderweg ook gestopt worden om de paarden te laten rusten voor het 2e nog steilere gedeelte. Al met al is het hele ‘parcours' toch gauw 1,5 uur. Het laatste stuk moeten we zelf lopen, eerst omlaag en dan weer omhoog, hoofdzakelijk via traptreden. We bekijken het klooster nadat camera's zijn ingeleverd. Dit klooster is een hoogtepunt voor boeddhisten. Een soort pelgrimstocht ook. Er zijn diverse ruimtes waar gebeden wordt. En overal kun je er geld doneren. Dit is een cash-cow van de eerste orde!

Dan weer terug, de trap omhoog is nog het zwaarst. Pfff. Daarna gaan we verder naar beneden en dat valt wel mee. Tot Ronald door zijn enkel zwikt en richting de afgrond rolt. Dat gaat nog maar net goed. Langzaam strompelt hij verder. Tussen 2 en 3 zijn we weer bij de camper en willen niks liever dan even met de benen omhoog en een kop koffie drinken. Maar onze overnachtingsplek is ook een picknick plek voor andere groepen. Iedereen komt weer langs en we praten wat af. We zijn in het westelijk gedeelte blijkbaar overal al gesignaleerd. Ook gidsen willen weten, hoe en wat we nou precies geregeld hebben. En voor veel mensen ook: hoeveel hebben jullie nou betaald? Dat laten we even in het midden.

Na het ‘bezoekuurtje' vraagt een reisagente of ik nog ga koken. Nou, daar ben ik eigenlijk gewoon te moe voor. Een crackertje misschien. Ze laat ons meelopen langs een heerlijk buffet. Geweldig! Wat zijn er toch een aardige mensen in Bhutan.


DE LAATSTE DAG

We moeten het land uit bij Phuentsholing, dat 140 kilometer naar het zuiden ligt. 5-6 uur rijden op zijn minst. Met 2 aardverschuivingen en in de mist nog even iets langer. Onderweg ontmoeten we een hulpploeg die probeert een auto uit het ravijn te takelen.
Mensen gaan steeds sneller rijden en een bus probeert ons in dichte mist en regen op allerlei manieren voorbij te komen. En dat gaat niet, want dan brengt hij ons in de problemen. Een bergwand geeft niet erg mee. Dan uiteindelijk staat hij recht tegenover een tegenligger, vlak naast ons. Bij de grens zien we dat hij vlak achter ons staat.

We leveren onze visa in en nemen afscheid van Bhutan. Wat een geweldig land, we komen hier zeker terug!

 

Reacties


1
Marcel
05/07/2014 07:42
Wederom een mooie ervaring, en dank voor het delen.. Heb een tweetal Bhutaanse collega's die het stuk en de foto's ook schitterend vinden :) en ook zij vroegen zich af 'zonder gids? Dat kan niet'...' Haha, toch wel dus.
2
Corry Koedam
05/07/2014 10:53
Wat een geweldig land is dit, schitterend al die geweldige hoogtes, vind het mooier als Nepal, de foto's zijn geweldig.
Mijn wens was om ook hier nog naar toe tegaan, maar het is bij India-Nepal gebleven.
Nog veel verder reisplezier gewenst, groeten Corry.


3
Josien Schippers
05/07/2014 11:11
Wat een indrukwekkend vehaal en wat een prachtige foto's, die van die biddende monnik vind maakte echt indruk op me! Dankjewel weer en geniet lekker verder....
4
agnes en hein
05/07/2014 16:51
mooie verhalen en uniek hier met je eigen vervoer doorheen te rijden.Benieuwd naar de volgende avonturen
5
agnes en hein
05/07/2014 16:51
mooie verhalen en uniek hier met je eigen vervoer doorheen te rijden.Benieuwd naar de volgende avonturen
6
Frans Nelke
07/07/2014 23:10
Hallo Rini & Ronald,

Wderom genoten van de schitterende foto's alsmede het reisverhaal; wat een geluk om zelf te mogen rijden. Op naar het volgende avontuur! Lieve gr Nelke
7
wil lawerman
08/07/2014 01:11
hallo lieve vrienden, wat een avonturen beleven jullie beiden. ik lees ze met veel plezier. Je moet (je moet niets hoor) dit ooit als boek gaan uitgeven, fantastisch genieten ook voor thuisblijvers!!!
8
Nelly Meenink
11/07/2014 12:31
Mooi verhaal en prachtige foto's
Groet Nelly uit Reuve
9
corrie couperus
29/07/2014 15:52
Wat een schitterende tempels, prachtig. Wat een mooi land. Jullie hebben genoten, dat is duidelijk.
Nu de loge's hier weg zijn heb ik weer tijd om 'bij' te lezen.
liefs van Corrie
10
Gilly Snaith
28/01/2016 11:41
Hi Ronald and Rini
Your trip sounds amazing. We are also on a RTW overlanding trip and are currently looking at our plans to travel through Asia. Our blog is www.overlandingfamily.com. We've never heard of anyone going overlanding though Bhutan before. Finding your blog on Overlandingsphere has got us excited about the possibilities, it sounds amazing. Could you tell me which tourist agency you used or any other info would be great.
Many thanks
Gilly
11
Gilly Snaith
28/01/2016 22:13
Sorry, I forgot. My email address is gillysnaith@hotmail.com
12
Ren en Simone Hartel
12/03/2017 11:23
Beste Ronald en Rini,

Geweldig verslag! Natuurlijk zouden wij graag meer informatie krijgen over de organisatie om Bhutan door te rijden zonder gids. Kunnen wij hierover conaxt hebben via email?

Met vriendelijke groeten,

René Hartel
13
Sophie Caron
18/03/2017 17:23
Hello, we are currently travelling overland around the world. We are hoping to travel in Bhutan in our own vehice. After reading your article, we'd be very grateful if you could please share any details you have of your contact/travel agent in Bhutan. Thank you very much! Sophie.

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »