ZUID AFRIKA

zondag 13 november 2016


PILANES

We komen Zuid Afrika binnen als de vakanties zijn begonnen; de campingprijzen zijn verdubbeld! We lossen het op bij de eerste camping waar we nog een stel overlanders ontmoeten: we delen de campingplaats, die groot genoeg is. Het is een mooie omgeving en als er een race wordt gehouden bij Sun City gaat Ronald kijken. Hij maakt kennis met een Toyota/Dakar deskundige en besluit dat we daar de auto een grote beurt geven.

Via een ander park komen we terecht bij Monica en Eddie, vrienden van ons in Pretoria. We hebben weer een leuke tijd bij ze. Het is even spannend omdat ze weer opa en oma worden. Er zijn wat complicaties: het babbetje moet in een broeikassie. Afrikaans blijft voor ons een leuke taal en we komen weer heel wat uitdrukkingen tegen waar we even over na moeten denken:

- vervoer van kleine pikkies (peuters?)
- een kansvatter (corrupte agent)
- hoereschool (geen opleiding voor het oudste beroep ter wereld, gewoon hogere school)
- aftrekplek (tja, uitvoegstrook/carpoolplek)
- kos (eten)
- kuijeren (samen iets drinken)


Met het babbetje komt het gelukkig helemaal goed.


VOETSPORE

Een heel bekend TV-programma hier over een stel mannen die road-trips maken en een begrip in Zuid-Afrika. Ze zijn onder de indruk van onze auto en heel nieuwsgierig naar onze reis, met name India, waar ze zelf heen willen. Wij op onze beurt zijn benieuwd naar hun ervaringen in Madagascar en gaan met Eddie en Monica naar een info-avond die ze in hun outdoor-winkel geven. Waarna we het plan maar laten varen: 5000 dollar voor een verscheping wordt ons te gek.

 

KRUGERPARK

Vlakbij het Krugerpark krijgt de auto een grote beurt en omdat er op een aantal onderdelen moet worden gewacht, gaan we eerst door het Krugerpark. Hier schaffen we direct de wildcard aan: met een dag of 6 verblijf in een nationaal park heb je de aanschafkosten er uit. En dat zien we wel aankomen.
Ondanks (of dankzij) de droogte (het heeft bijna 3 jaar niet geregend) zien we heel veel dieren. De eerste dag zien we al de ‘big five'. Kruger is niet te vergelijken met Botswana; de campings zijn omheind en er lopen zelfs asfaltwegen. Maar er valt toch veel te genieten. Door de opzet van het park hebben mensen trouwens niet altijd door dat ze ook hier niet uit de auto moeten gaan. Er zijn al wat ongelukken gebeurd met olifanten.
"Park" is een wat misleidend woord: het is net zo groot als Nederland.

Bij een natuurlijk watergat, dat langzaam opdroogt, heeft een reusachtige krokodil de tijd van zijn leven. Als hij zijn bek open doet, zwemmen de meervallen er bijna in. Maar hij houdt van verandering op het menu: hij grijpt ook nog een impala. Het is een indrukwekkend schouwspel, waarbij de krokodil op het water slaat met zijn prooi. Het monster schatten we op een meter op 7.


HAZYVIEW

We moeten boodschappen doen en hebben ook even pauze nodig van het "beessies kijken". In Hazyview kamperen we bij Kiaat, waar ze alles hebben wat je als kampeerder zou wensen tot een wasmachine en droger toe. Hout voor de braai is gratis en ook kaarsen en handdoekjes in de toilet/douche heb ik nog nooit eerder meegemaakt. En de plek is prachtig, we staan in een schitterend aangelegde tuin.

De eigenaresse, die ons ontvangt, is een oude mevrouw van 87 (!) jaar die dit werk nog steeds leuk vindt. Natuurlijk heeft ze een staf, die alles doet, maar toch. Ach, ik ben geen type voor haken en breien op de veranda zegt ze stoer. Nauwelijks 10 jaar geleden heeft ze de omliggende citrusgaarden verwisseld voor een macadamia-plantage, die je hier overal in de omgeving ziet. Elke dag komt ze een paar keer langs om een praatje te maken. Ze vindt het jammer dat we na een dag of 2 al weg gaan, maar het weer is niet denderend met grijze luchten en motregen.

Elke druppel regen wordt hier dankbaar ontvangen. Bij een grijze lucht kijken ze hoopvol naar de wolken. Een heel verschil met Nederland. Maar het hele zuiden van Afrika zucht onder de droogte, water wordt gerantsoeneerd en dieren sterven.

Via de Panoramaroute gaan we naar Graskop, waar we een heerlijk ontbijt hebben bij Harry's Pancakes. Pannekoek met appeltaartvulling, mmmm. Wel machtig, we hebben de hele dag geen trek meer. Bij een winkel in de buurt loop ik ook nog tegen een leuk shirt aan.

Vanuit Graskop reizen we weer door naar het Krugerpark, waar we verder naar het noorden willen. We treffen een heel leuke camping, maar een werkelijk desolate omgeving, waar je nauwelijks dieren ziet. En dus draaien we maar weer om. Vlakbij Satara Camp, in een gebied waar je de meeste katachtigen treft, zien we hier een


STRIJD OP LEVEN EN DOOD

Ook in een wildpark heb je wel eens hoge nood. Even naast de auto is hier geen optie, dus ik klim naar achteren naar ons toilet. Dat geeft Ronald de tijd om goed rond te kijken en heel vreemd gedrag van een buffel te zien. We rijden wat verder en als we bij de buffel komen, zien we bloed aan zijn neus en hoorns. Als hij klagelijk loeit, horen we een andere buffel terug loeien. We rijden weer terug naar de eerste plek en zien 2 leeuwen in gevecht met een buffel.

Eén leeuw is kreupel en de andere is broodmager en waarschijnlijk gewond. Het duurt lang voordat de strijd beslecht is, de buffel geeft niet op en staat zelfs weer op. Maar ook de leeuwen worden waarschijnlijk door wanhoop gedreven, het is er op of er onder. Een spectaculair gevecht om te zien, waarbij een leeuw de buffel letterlijk bij de neus aan de grond houdt. De leeuwen redden het net.
Ronald maakt de foto's van zijn leven. Het gebeurt niet veel dat je een dergelijk gevecht ziet. Kruger kan voor ons niet meer stuk. Als we de foto's op de computer terugzien en de buffel uitvergroten, is het een aangrijpend gezicht.

Na het zien van de big five, gaan we ons toeleggen op de ‘ugly five': hyena, warthog, mariboe, gier en wildebeest. En ja, ook die kunnen we hier allemaal vinden. Net als het kleinste uiltje ter wereld (krap 15 cm) en een bushbaby Bushbaby's zijn schattige nachtdieren en schijnen van de apen af te stammen, maar lijken er niet op.


FULLY BOOKED

Een kreet, die we nog wel eens te horen krijgen. Het kan natuurlijk, maar vaker is het gewoon de Afrikaanse ziekte. Je hoeft namelijk niks te doen als het volgeboekt is. In Satara heeft de receptioniste gewoon geen zin. Als we van 3 campings te horen krijgen, dat ze vol zijn, rijden we door naar de volgende camping. Hier wordt alles afgehandeld, want er is niks aan de hand. Er is meer dan ruimte genoeg op alle campings. We geven toch maar even door, dat ze volgens hun collega helemaal vol zijn.


MALALANE

Dan gaan we terug naar de garage, waar de auto-onderdelen zijn aangekomen. Er wordt druk gerepareerd, maar de auto krijgt eerder meer problemen dan minder. Er komt speling op het stuur. De monteurs doen er van alles aan, maar krijgen het niet helemaal weg.

Inmiddels hebben we besloten, dat we in december terug gaan naar Nederland. Na de verstrekte bouwvergunning, gaan we een klein huis bouwen en daar moet een heleboel voor geregeld worden.

Na overleg met de garage besluiten we de laatste paar weken maar zo door te rijden en verdere reparatie in Nederland te doen. Er wordt in Z-Afrika nou eenmaal links gereden en ze kunnen hier niet aan een stuurinrichting voor een links-gestuurde auto komen. En dus gaan we op weg naar Swaziland en KwaZulu-Natal.


SWAZILAND

Het land met de koning, die elk jaar alle jonge vrouwen uitnodigt, die 18 zijn geworden? Een land, dat zijn zelfstandigheid heeft weten te krijgen en totaal ingesloten is door Z-Afrika (en een heel klein stukje Mozambique). Het is er heel groen, mooie landschappen en vergezichten maar we zijn niet echt onder de indruk en rijden na een dag of 3 verder naar KwaZulu-Natal. Zelden hebben we zoveel Nederlanders getroffen, die allemaal een zelfde weg afleggen. Van Kruger via Swaziland even naar KwaZulu-Natal, met het vliegtuig naar Port Elizabeth en dan de tuinroute naar Kaapstad.
Op een camping zien we nog wel een optreden van een volksdansgroep en die zijn verrassend goed.

Eind van de maand en dan is het opletten: agenten willen hun salaris wat aanvullen en er zijn meer controles. We worden aangehouden en volgens de agent hebben we 93! Kilometer gereden. Onmogelijk zegt Ronald en vraagt de man achter de lasergun naar de foto. Het blijkt 73 km te zijn. Er volgt een heftige discussie, tot ik op een bepaald moment vraag hoe hoog de boete is. 60 Rand ofwel 4 euro. Ronald is nog steeds kwaad, maar verhip dat geeft hij soms als fooi. Deze keer betalen we dus.


KWAZULU-NATAL

Hierover kunnen we kort zijn: we hebben er nauwelijks iets van gezien. De auto geeft toch meer problemen dan verwacht en lekt olie uit de stuurbekrachtigerpomp. De stemming is niet best en we sturen een email op poten naar de garage. We kunnen weer 500 km terug rijden en moeten er dan maar het beste van hopen. Het is erg, dat we na 5 jaar zonder enig probleem door allerlei landen gereisd te hebben, nu na een grote beurt meer problemen krijgen dan ervoor in een land als Zuid-Afrika!


IN DE GARAGE

Er wordt direkt naar de auto gekeken en ja, er is een probleem. In heel Zuid-Afrika is er blijkbaar 1 stuurbekrachtigingspomp beschikbaar maar die kost een paar centen. Eerst wordt er zelf naar gekeken. Het valt niet mee, ze krijgen het niet voor elkaar. We overnachten bij de golfclub en komen de volgende dag terug. Er is besloten dat er naar een specialist wordt gegaan in Nelspruyt met het stuurbekrachtigingshuis. Bij terugkomst blijkt het stuur alleen naar links en rechtdoor te gaan. We krijgen er grijze haren van en wij niet alleen. De garagehouder weet zich duidelijk geen raad en omdat we niet meer met de auto kunnen rijden, worden we ondergebracht in een hotel en krijgen een auto op hun kosten. Het hotel is prima en er is een goed restaurant, maar we hebben wel eens beter geslapen.

Als ze voor de tweede keer naar Nelspruyt gaan, moet het goed zijn. Anders moeten we een stevig robbertje gaan vechten over de aanschaf van de nieuwe pomp. Maar gelukkig komt het allemaal goed. De auto rijdt als een zonnetje. Opgelucht nemen we afscheid van elkaar en gaan op weg naar Pretoria waar Ronald zijn creditcard ophaalt bij onze vrienden. Die is de vorige keer blijven liggen.

En dan is het even een paar dagen lange ritten maken. We gaan niet meer terug naar KwaZulu Natal, maar op weg naar de Kgalagadi, een wildreservaat in het noorden van Zuid-Afrika, grenzend aan Namibië en Botswana. Het strekt zich uit over deze 3 landen.

 

 

 

 

 

 

 

Reacties


1
Annemiek Tubbing
18/11/2016 22:35
Ha Ronald en Rini, het zijn natuurlijk prachtige foto's, maar wat zouden filmpjes geweldig zijn van het gevecht tussen leeuwen en buffels en de krokodil die een impala pakt! Waarom niet? Als jullie weer in Nederland zijn, hoor ik het wel. Spreken we weer wat af. Ben benieuwd naar jullie bouwplannen voor 'een klein huisje'. Ietsje groter dan de auto? Gelukkig dat jullie weer veilig rijden na het gedoe met het stuur. De volgende keer lachen naar de fotograaf, Ronald. Ook al hebben jullie veel gezien: het is en blijft zo geweldig wat jullie allemaal zien en doen. Ben jaloers in dit sombere, regenachtige, korte dagenperiode-landje! Veel plezier nog.
2
Ric en M-J Bekkers
23/11/2016 22:28
Wat een prachtige verhalen weer.
Op naar een volgend avontuur....een huis bouwen.
Dat lijkt me een machtig avontuur....geniet ervan.
En...ik ben stik nieuwsgierig hoe het gaat worden.
Kusjes, MarieJo
3
Barend Osnabrugge
07/12/2016 22:32
einde van de reis in zicht!? het waren wel geweldige verhalen! ik neem aan dat om dat kleine huis ook een kleine tuin komt(..) en anders hoor ik het wel. Groeten,
Barend
4
menno dijkstra
17/12/2016 20:30
Wat een mooie verhalen zijn dit zeg. Met veel plezier gelezen. Gaat jullie goed.
Groet,
Menno
5
Arjan en miranda
21/12/2016 04:10
Hoi luitjes,
Al weer enige tijd geleden datwejullie hebben gezien (Marokko maart) en goed te horen dat jullie nu in Zuid Afrika zitten,toch zoals eens besproken erg snel gegaan (landje turven hé, ha ha ha) ook nog even in Nederland geweest en jullie bouwvergunning geregeld,toppi en nu een huis bouwen,als dat net zo snel gaat als het reizen zal het vat klaar zijn in mei of zo,ook een mooi avontuur hoor dat bouwen.Succes en tot onderweg. Groetjes arjan en miranda en een poot van onze gijs

Plaats reactie


Naam 
E-mailadres *
Uw reactie *
Los deze vraag op 
Antwoord *
 
* Betekent verplicht veld.

OVER ONS

Ronald en Rini Brouwer

Reizen hebben we altijd graag gedaan en we hebben dan ook al aardig wat landen gezien. Een echte wereldreis maken was altijd een droom, die we nu waar maken. In 2009 hebben we de beslissing genomen: we gaan een wereldreis maken.


Archief berichten

Laatse video: Processie Yazd Iran

http://www.youtube.com/v/YuSRrKGrQNM

Bekijk alle videos »